ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΝΙΚΟΣ ΛΙΟΝΑΚΗΣ

Η προσπάθεια συγκόλλησης διαφορετικών τάσεων και στρατοπέδων, επιστράτευσης παλαιών στελεχών που παρέμεναν στο παρασκήνιο επί πολλά χρόνια και η συνεργασία με τη ΔΗΜ.ΑΡ., αποτελούν την προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ υπό τη Φ. Γεννηματά, αλλά και του πέριξ διασκορπισμένου χώρου, να δώσουν στίγμα και να αυξήσουν την παρουσία του κόμματος στην επόμενη μέρα της παρούσας κομβικής περιόδου.

Οι διεργασίες αυτές έγιναν σε εξαιρετικά σύντομο διάστημα προκειμένου να συγκροτηθεί ένα εκλογικό σχήμα, η Δημοκρατική Συμπαράταξη δηλαδή το ΠΑΣΟΚ σε συνεργασία με την εναπομείνασα ΔΗΜ.ΑΡ., μετά την αποχώρηση του Φ. Κουβέλη). Η πορεία προς τον διακηρυγμένο στόχο για διεύρυνση του κόμματος και "ανασυγκρότηση της σοσιαλδημοκρατίας" θα περάσει από το "crash test" της κάλπης. Αλλά όχι μόνο. Αυτό διότι μέσα από τις σύντομες επαφές των εμπλεκόμενων πλευρών και εν συνεχεία μέσα από τις τριβές του δημόσιου προεκλογικού διαλόγου, αναδείχτηκαν και μεγάλες διαφορές ή η προοπτική διαφορετικών στρατηγικών στόχων εκ μέρους κεντρικών "παικτών" του χώρου που συνειδητά έμειναν μακριά από το εγχείρημα.

Υπέρ "κανονικής" κυβέρνησης, κατά "μεγάλου συνασπισμού" ο Σημίτης

Ο Κ. Σημίτης, που απουσίαζε από την εκδήλωση στο Ζάππειο για την επέτειο της 3ης Σεπτέμβρη, με άρθρο - παρέμβασή του την προηγούμενη Κυριακή έσπευσε να στείλει μηνύματα διαφωνώντας με σαφήνεια από τη θέση του ΠΑΣΟΚ ως προς τις κυβερνητικές συνεργασίες. Τόνισε ότι "η νέα κυβέρνηση δεν θα πρέπει να αποτελέσει μια έκτακτη λύση, μια οικουμενική κυβέρνηση, μια κυβέρνηση 'εθνικής ενότητας'" και πως, αντίθετα, χρειάζεται "μια κανονική κυβέρνηση, με τις ελευθερίες και τις δυνατότητες κάθε κυβέρνησης", με πρωθυπουργό "που δεν θα είναι υποχρεωμένος πριν από κάθε απόφασή του να επιζητεί τη συναίνεση των αρχηγών των κομμάτων". Δείχνοντας να θέτει ένα προγραμματικό πλαίσιο που συνοψίζεται στο εξής: "εφαρμογή της συμφωνίας και έξοδος από την κρίση", παράλληλα όμως με επιδίωξη "της αναγκαίας ρύθμισης του χρέους που εκκρεμεί, προσαρμογή των ανεφάρμοστων ή υπερβολικών κανόνων της συμφωνίας, αντιμετώπιση αρνητικών κοινωνικών επιπτώσεων της οικονομικής σταθεροποίησης".

Αντίθετα, ακόμα κι αν επανεξετάσει τη στάση της ανάλογα με τα δεδομένα της κάλπης, έως και την τελευταία στιγμή η Φ. Γεννηματά (όπως ο Ε. Βενιζέλος, ο Μιχ. Χρυσοχοΐδης, ο Ανδ. Λοβέρδος, ο Γ. Μανιάτης, ο Οδ. Κωνσταντινόπουλος, ο Λ. Γρηγοράκος κ.ά.) επέμενε σε κυβέρνηση με τη συμμετοχή και του δεύτερου κόμματος, με προγραμματική συμφωνία και ορίζοντα τετραετίας. Επισημαίνεται ότι σε καμία περίπτωση δεν υπονόησε προτίμηση μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ. για την πρωτιά στις εκλογές.

Βέβαια, και ορισμένα εξ αυτών των στελεχών άφησαν "παράθυρο" διαφοροποίησης, όπως π.χ. ο Γ. Μανιάτης, που δήλωσε ότι "δεσμευόμαστε ότι δεν θα αφήσουμε τη χώρα να ξαναπάει σε εκλογές...". Σε διαφοροποιημένη γραμμή, ο Π. Καψής (που είχε πρωταγωνιστήσει στο εγχείρημα των 58 και της Ελιάς) δήλωνε ότι "θα συνεργαστούμε με ό,τι επιλέξει ο ελληνικός λαός", μέσα από ένα συμφωνημένο προγραμματικό πλαίσιο, όποιος κι αν έρθει πρώτος.

Γρίφος Γ. Παπανδρέου

Με ένα σιβυλλικό tweet, κατόπιν συνάντησης που είχε με νέους, ο Γ. Παπανδρέου -που δεν τα είχε "βρει" με τη Φ. Γεννηματά για εκλογική συμπαράταξη, αφού όρος ήταν η διάλυση του ΚΙΔΗΣΟ και ο αποκλεισμός του ίδιου από τα ψηφοδέλτια-, έδωσε κατεύθυνση για προοδευτική ψήφο, χωρίς να κατονομάζει κάποια πολιτική δύναμη: "Αρχές, αξίες, ιδανικά. Δημοκρατικά, ποτέ συντηρητικά ή δεξιά, αλλά προοδευτικά, αντισυστημικά. Αυτό κάνουμε και στις εκλογές".

Ενδιαφέρον προκαλεί η θέση που πήρε με άρθρο του ο Δ. Ρέππας, το ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ που ακολούθησε τον Γ. Παπανδρέου στο ΚΙΔΗΣΟ, ότι σύμπραξη οφείλουν να κάνουν ΣΥΡΙΖΑ - Ν.Δ. και πως το ΠΑΣΟΚ πρέπει να μείνει στην αντιπολίτευση, προκειμένου, μεταξύ άλλων, να διευκολυνθεί η επανίδρυση της παράταξης "με χαρακτηριστικά κινήματος βάσης και όχι κρατικών λειτουργιών".