ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ
Η εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ έχει υποστεί πλήγμα. Αυτό τουλάχιστον δείχνουν οι πρώτες δημοσκοπήσεις. Μπορεί οι συγκεκριμένες αποχωρήσεις να μην αφαιρούν τίποτα το δημιουργικό από ένα κόμμα που στην ιλιγγιώδη μεγέθυνσή του δεν κατάφερε να αποκτήσει ισχυρούς δεσμούς με τα εκατομμύρια των πολιτών που το εμπιστεύθηκαν, πλην όμως το σοκ από έναν αναπόφευκτο συμβιβασμό, δεν ήταν λίγο πράγμα για ένα κόμμα που δεν ήταν και πολύ κόμμα και σίγουρα ήταν άπειρο από συνθήκες διακυβέρνησης. Αρκούν αυτά; Όχι βέβαια. Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία ήταν προβλέψιμη. Και τα ευρωιερατεία είχαν τοΝ χρόνο να προετοιμαστούν για να οδηγήσουν αυτό το νεαρό πολιτικό σχήμα στην αποτυχία, ώστε να αποτελέσει παράδειγμα για όλους τους άλλους λαούς στην Ευρώπη.
ΟΠΩΣ αποκάλυψε μάλιστα σε άρθρο του στην ιστοσελίδα του "Βήματος" ο διευθυντής της εφημερίδας Αντ. Καρακούσης, μερικούς μήνες πριν γίνει πρωθυπουργός ο Αλ. Τσίπρας, του είχε μεταφερθεί η απειλή από το γερμανικό κέντρο. «Θα σας γδάρουν σαν λαγούς και θα ανεμίζουν τα τομάρια σας στους Podemos». Αυτό επιβεβαιώθηκε και από τον Βενιζέλο, που είχε καλέσει τον Τσίπρα να μην βιάζεται, διότι δεν ξέρει τι τον περιμένει. Υπάρχει απάντηση στη φάση αυτή; Υπάρχει, με την προϋπόθεση στο διάστημα που απομένει μέχρι την 20ή Σεπτεμβρίου, που ο ελληνικός λαός καλείται να αποφασίσει για το μέλλον του, να γνωρίζει το διακύβευμα. Και αυτό είναι δουλειά της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ να το κάνει.
ΤΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ είναι: μπροστά στην εθνική ανάπτυξη ή πίσω στη νεοφιλελεύθερη διαχείριση, όπου όλες οι αποφάσεις θα επιβάλλονται ουσιαστικά από τους δανειστές; Ποιός θα υπερασπιστεί τα εθνικά συμφέροντα; Ο Κυριάκος με τον Χατζηδάκη; Και μπορεί τα περιθώρια ελάφρυνσης τα βαρών σε ζητήματα φορολογίας να είναι μικρά, δεν είναι όμως μικρά τα περιθώρια αύξησης των εσόδων από την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας. Αυτό είναι το στοίχημα για τον ΣΥΡΙΖΑ.
ΣΤΙΣ γενικότητες του προεκλογικού προγράμματος πρέπει να απαντηθούν πειστικά τα ζητήματα αιχμής για τη χώρα. Πρώτο και σημαντικότερο ζήτημα, η επάνοδος στην ομαλότητα του τραπεζικού συστήματος και η γρήγορη δημιουργία κρατικής αναπτυξιακής τράπεζας. Χωρίς το τραπεζικό σύστημα σε ομαλότητα, δεν υπάρχει ανάπτυξη, δεν υπάρχει μείωση της ανεργίας, δεν υπάρχουν νέες επενδύσεις. Σήμερα όλες σχεδόν οι επιχειρήσεις οι μικρομεσαίοι και οι ελεύθεροι επαγγελματίες κυριολεκτικά ματώνουν. Πρέπει -επίσης- να ξεκαθαριστεί η αγροτική πολιτική και να εξηγηθεί στους αγρότες, που δεν είναι όλοι ίσιοι και όμοιοι, πως ήρθε η ώρα να δώσουμε μαζί αξία στα αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα. Δεν μπορεί τα ελληνικά αγροτικά προϊόντα να έχουν τέσσερις φορές (!) μικρότερη προστιθέμενη αξία από τα πορτογαλικά, για να μην κάνουμε σύγκριση με άλλες, πιο ανεπτυγμένες χώρες! Πρέπει να εξηγηθεί και να ξεκαθαριστεί ότι δεν μπορεί να υπάρξει χώρα με φόρους Σουηδίας, μισθούς και συντάξεις Βουλγαρίας και τιμές Γερμανίας. Πρέπει να επανέλθει η δημοκρατία και ο υγιής ανταγωνισμός στην αγορά. Πρέπει να τελειώσει η ασυδοσία των καρτέλ που καθορίζουν παρανόμως τις τιμές αγαθών και υπηρεσιών.
ΟΜΩΣ, το πιο σοβαρό ζήτημα είναι πολιτικό. Είναι αυτό που έχει στηθεί για το μετεκλογικό σκηνικό, με τον ΣΥΡΙΖΑ να είναι έστω πρώτο κόμμα αλλά να μην μπορεί να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση με τους ΑΝ.ΕΛΛ. ή άλλο εταίρο. Αυτή η υπηρεσιακή κυβέρνηση δεν είναι τόσο υπηρεσιακή όσο κάποιοι νομίζουν. Έχει στηθεί με τη λογική της μακροημέρευσης, λόγω της πιθανότατης αδυναμίας σχηματισμού κυβέρνησης από τα κόμματα, μετά τις εκλογές. Επειδή δεν θα προκύπτει εύκολα κυβέρνηση χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα δυσκολευτούν να εκμεταλλευτούν την κόπωση του εκλογικού σώματος και να καταφύγουν σε μια οικουμενική κυβέρνηση με βελτιωμένη σύνθεση και καλύτερη εικόνα από εκείνης του Παπαδήμου, ώστε να γίνει δεκτή. Άλλωστε δεν πέρασαν απαρατήρητες οι ελαφρύνσεις - δωρεές των δανειστών προς την υπηρεσιακή. Ποτέ -λέει- δεν ζήτησαν ΦΠΑ 23% στην ιδιωτική εκπαίδευση, ενώ τον είχαν ζητήσει διά ροπάλου.
ΚΑΙ ΕΝΩ το σκηνικό - παγίδα έχει στηθεί, ο Παναγιώτης και οι αυλοκόλακές του κουνάνε τις παντιέρες κατά του ΣΥΡΙΖΑ και φουντώνουν τον εμφύλιο. Αλλά γιατί να τους ενδιαφέρουν τέτοιες λεπτομέρειες, όταν φαντασιώνονται ότι μπορούν να εθνικοποιήσουν τις Τράπεζες και παράλληλα να εγγυηθούν τις καταθέσεις των πολιτών; Αν συνεχίσουν έτσι, δύσκολα θα καταφέρουν να περάσουν το όριο του 3% και να αντιπροσωπευτούν στη νέα Βουλή. Και λέω δύσκολα, διότι όσο πλησιάζουμε προς τις κάλπες, τόσο το διακύβευμα θα προβάλλει επιτακτικά: Ποιος μπορεί να οδηγήσει τη χώρα προς την πρόοδο, στις συγκεκριμένες συνθήκες.
ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ, χωρίς να γίνεται αισθητό, στην πλέον κρίσιμη φάση της νεότερης ιστορίας. Αν η χώρα κυβερνηθεί από διεκπεραιωτές για όσο χρονικό διάστημα χρειάζονται τα ευρωπαϊκά κέντρα να ολοκληρώσουν την αριστερή παρένθεση, πριν η χώρα οδηγηθεί πάλι στις κάλπες η Ελλάδα θα είναι ένας δορυφόρος τύπου Λετονίας ή Σλοβακίας, ίσως και Βουλγαρίας. Αν λοιπόν τα επιτελεία του ΣΥΡΙΖΑ δεν καταφέρουν να αναδείξουν τη σημασία της αυτοδυναμίας και αποκλειστούν από τις μετεκλογικές συνεργασίες για τον σχηματισμό ισχυρής πολιτικής κυβέρνησης, τότε μπορεί η παρένθεση να μην έχει κλείσει οριστικά, θα έχει σίγουρα ανοίξει με τη βοήθεια αυτών που κάνουν πολιτική για τον εαυτό τους και την παρέα τους.
