«O Τσίπρας έδωσε ένα άλλο νόημα στην ιδέα της πολιτικής βούλησης» είναι ο τίτλος της συνέντευξης που έδωσε ο Γάλλος ιστορικός Πιερ Ροζανβαλόν στην εφημερίδα "Liberation".
Με αφορμή την ολοκλήρωση ενός κύκλου τεσσάρων εκδόσεων του Π. Ροζανβαλόν γύρω από τις σύγχρονες δημοκρατίες, οι συντάκτες του δημοσιεύματος θέτουν το ερώτημα κατά πόσον «αυτό που διαδραματίζεται στην Ελλάδα είναι μία έκτακτη (πέρα από τα συνήθη) στιγμή δημοκρατίας».
«Το εξαιρετικό όλων αυτών που συμβαίνουν στην Ελλάδα», απαντά ο Π. Ροζανβαλόν, «είναι ότι αποτελούν ένα είδος ανασκόπησης των μεγάλων εντάσεων και των παθολογιών της σύγχρονης δημοκρατίας. Όπως είναι το χάσμα ανάμεσα στον προεκλογικό χρόνο και τον χρόνο της διακυβέρνησης.
Κατά την ψηφοφορία του Ιανουαρίου οι Έλληνες εξέφρασαν μία απόρριψη για τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα και ένα αίσθημα εξάντλησης για την όλη οικονομική και κοινωνική κατάσταση. Αυτή η ρήξη γύρω από την πολιτική είχε αδιαμφισβήτητη συνέπεια την ανανέωση των πολιτικών αρχηγών. Σε ό,τι αφορά τις εκλογικές υποσχέσεις, είναι πολύ διαφορετικά. Αλλά σε αυτό το σημείο θα πρέπει να αναγνωρίσουμε στον Αλ. Τσίπρα μία πολιτική επιδεξιότητα, ιδιαίτερα εξαιρετική».
Για το τι πέτυχε τελικά ο Αλέξης Τσίπρας, ο ιστορικός Π. Ροζανβαλόν απάντησε: «Χρησιμοποίησε τον χρόνο ως μία μεταβλητή παράμετρο, που επέτρεπε την, με διαφορετικό τρόπο, αντιμετώπιση του προβλήματος του κενού ανάμεσα σε προεκλογικές υποσχέσεις και την υλοποίησή τους. Εμφανίσθηκε ως ένας γεμάτος ενέργεια άνδρας που αγωνιζόταν σαν λιοντάρι. Μπορεί να μην εφάρμοσε τις υποσχέσεις του, μετέθεσε όμως το πρόβλημα και έδωσε έμφαση σε μία ριζική προσωπική δέσμευση του ιδίου δίνοντας έτσι άλλο νόημα στην ιδέα της πολιτικής βούλησης. Πράγμα που δεν έχει καμία σχέση με τις παραδοσιακές μορφές άρνησης (των υποσχέσεων)».
Σύμφωνα με τον ιστορικό, «η ελληνική περίπτωση δείχνει ότι η προσωπική δέσμευση του Τσίπρα και ορισμένων υπουργών επέτρεψε το πέρασμα της κοινωνίας από μία συγκατάθεση σε μία κατάσταση παραίτησής της σε μία πιο θετική στάση (όραμα). Το μέλλον θα δείξει».
«Έχουμε στο πρόσωπο του Τσίπρα τον κλασικό πολιτικό, αλλά συγχρόνως τον καλό κυβερνήτη, πράγμα πρωτόγνωρο (μοναδικό). Επέδειξε μία τέτοια δέσμευση (αφοσίωση), ώστε, χωρίς να θεωρηθεί ανάρμοστη σύγκριση, μου θυμίζει τον Κλεμανσώ το 1917. Δίνει την εντύπωση ότι διακινδυνεύει την καριέρα του, ακόμα και τη ζωή του, χωρίς τους συνήθεις υπολογισμούς» υπογραμμίζει ο Π. Ροζανβαλόν.
Στην παρατήρηση των συντακτών ότι τα κόμματα είναι σχεδόν απόντα στο τελευταίο του βιβλίο ο ιστορικός μεταξύ άλλων εξηγεί πως "το πιο πιθανό είναι ότι η ένταξη και εμπλοκή των πολιτών (στα κοινά) θα γίνει όχι μέσω μίας ανανέωσης των κομμάτων, αλλά έξω από αυτά. Είμαστε στην αρχή μίας επανάστασης. Ας θυμηθούμε ότι χρειαστήκαμε πάνω από ενάμιση αιώνα, προκειμένου να αφομοιώσουμε την αντιπροσωπευτική εκλογική δημοκρατία και να την τοποθετήσουμε στο επίκεντρο πάντων».
