Στον ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε ουσιαστικά από χθες η συζήτηση για το πού βρισκόμαστε και τι κάνουμε από δω και πέρα. Η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα θα πρέπει να δοθεί από τον οργανωμένο ΣΥΡΙΖΑ και μέσα από τις διαδικασίες του, αλλά θα απαντηθεί εκ των πραγμάτων και από τα εκατομμύρια αυτών που στήριξαν με την ψήφο τους και στηρίζουν την κυβέρνηση της Αριστεράς.
Όμως είναι πρωτίστως δουλειά του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ να προτείνει ένα πλαίσιο κατανόησης της κατάστασης και ένα σχέδιο για το πώς πρέπει να κινηθεί η κυβέρνηση βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα.
Το τελευταίο διάστημα, και κυρίως στις ψηφοφορίες της Βουλής για τα προαπαιτούμενα, η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ "έσπασε" με εμφατικό τρόπο. Η εικόνα αυτή αδυνατίζει τη διαπραγματευτική θέση της κυβέρνησης και την κάνει πιο ευάλωτη στις διαθέσεις των δανειστών και των εδώ συμμάχων τους. Η ύπαρξη εναλλακτικών και συμπληρωματικών πολιτικών σχεδίων είναι θεμιτή για ένα κόμμα. Η ύπαρξη δύο αντιδιαμετρικών σχεδίων, όμως, είναι παραλυτική. Και σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ένα κόμμα που μπορεί να πηγαίνει διακοπές τον Αύγουστο και μετά να το ξανασκέφτεται. Σήμερα κυβερνάει τη χώρα, στην πιο δύσκολη στιγμή, και ο κόσμος έχει απαίτηση για σαφή πολιτική κατεύθυνση. Είναι ξεκάθαρο ότι δεν βρισκόμαστε στο τέλος, αλλά σε μια δύσκολη καμπή του πολέμου και οι αποφάσεις αφορούν το άμεσο μέλλον και όχι τον αναστοχασμό του παρελθόντος.
Η λογική λέει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ενωμένος θα βρει λύση, διότι η ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί τη μεγαλύτερη εγγύηση ότι ακόμα κι αν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλουμε, είμαστε εδώ για να τα αλλάξουμε.
