Άστραψαν και βρόντηξαν οι χειροκροτητές της περίφημης «Επιτροπής Σπράου», που πρώτη έβαλε τον θεμέλιο λίθο για την οικοπεδοποίηση του πρώην αεροδρομίου στο Ελληνικό, με την απόφαση της αναπληρώτριας υπουργού Οικονομικών να παραχωρήσει περίπου 12 στρέμματα εντός του χώρου προκειμένου να υλοποιηθεί το τοπικό σχέδιο διαχείρισης απορριμμάτων των τεσσάρων όμορων δήμων. Χωματερή στήνει η Βαλαβάνη εκεί που η Lamda Development του εθνικού ευεργέτη Λάτση, θα σήκωνε ουρανοξύστες, φώναζαν εν χορώ το απόγευμα της Τετάρτης οι οπαδοί του κινήματος «το αφεντικό τρελάθηκε και πουλάει τσάμπα».
Θα ήταν άδικο πάντως να κλέβει κανείς σήμερα τη δόξα της οικοπεδοποίησης του Ελληνικού η νεοφιλελεύθερη Δεξιά των ημερών μας, καθώς το μοντέλο της εκποίησης του κατά γενική ομολογία μεγαλύτερου φιλέτου της Μεσογείου ντύθηκε με την επιστημονική τήβεννο του καθηγητή Σπράου και των σοσιαλφιλελεύθερων συνεργατών του στα τέλη της δεκαετίας του '90. Ήταν η εποχή του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ του καθηγητή Σημίτη που έδινε "επιστημονικό" χρίσμα στην κάθε αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης και σε μέτρα που θα βελτίωναν την αποδοτικότητα αυτών που ελέγχουν την οικονομία, δηλαδή της οικονομικής ελίτ και των επενδύσεών της. Μέσα σε αυτό το πολιτικό - οικονομικό περιβάλλον της προ ΟΝΕ εποχής οι «επιστημονικές» εκθέσεις Σπράου, που διενεργήθηκαν κατά παραγγελία Σημίτη, είναι αυτές που αποτέλεσαν και τα πρώτα άτυπα Μνημόνια της Μεταπολίτευσης. Οι εκθέσεις Σπράου για την κοινωνική ασφάλιση, τη φορολογία και τις ιδιωτικοποιήσεις είναι αυτές οι περίφημες «μεταρρυθμίσεις» που θα είχαν εφαρμοσθεί προ πολλού από τους σοσιαλφιλελεύθερους του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. αν δεν είχαν βρει απέναντί τους, όπως ισχυρίζονται, τις συντεχνίες και την έξαλλη Αριστερά του πεζοδρομίου που τελικά εν κρυπτώ κυβερνούσε στερώντας από τη χώρα το δικαίωμα της φυγής προς τα μπρος.
Οι εκθέσεις Σπράου ήταν τα πρώτα Μνημόνια καθώς ευνοούσαν την ελαστικοποίηση της εργασίας, τη μέγιστη δυνατή ιδιωτικοποίηση σε όλους τους τομείς (υγεία, παιδεία, κοινωνική ασφάλιση), την ελαχιστοποίηση της φορολογίας της οικονομικής ελίτ, τη συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους και την αντικατάστασή του με ένα «δίκτυο ασφαλείας» που ουσιαστικά θεσμοποιούσε από τη δεκαετία του '90 τη φτώχεια. Οι παραδοσιακοί υποστηρικτές των εκθέσεων Σπράου ήταν και οι φανατικότεροι οπαδοί των Μνημονίων και της τρόικας. Ήταν οι ίδιοι άνθρωποι που από τα χρυσά χρόνια του Σημίτη ονειρεύονταν ουρανοξύστες, καζίνο και συγκροτήματα πολυτελών κατοικιών στο Ελληνικό και χωματερές στα Λιόσια. Τότε είχαν τους νομάρχες και τους υπουργούς αλλά τους έλειπε ο επενδυτής. Τώρα που έχουν τον κοψοχρονιά επενδυτή, έχασαν τους υπουργούς και τους περιφερειάρχες και ανακαλύπτουν τις «χωματερές» της Βαλαβάνη.
Πέτρος Κατσάκος
