Αν πιστέψουμε τη "βόμβα" που εκτόξευσε ο Στουρνάρας, ο πλαγιοφύλαξ του συστήματος Σαμαρά, τότε ο "ακραίος" ΣΥΡΙΖΑ φταίει για τη μείωση της ρευστότητας της ελληνικής οικονομίας, αλλά και για τον κίνδυνο κατάρρευσης της οικονομίας. Αναρωτιέται κανείς: Τι έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ που να πυροδοτήσει τον κίνδυνο αυτόν; Η απάντηση είναι: Τίποτα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είπε επισήμως τίποτε περισσότερο από τις προτάσεις που ανακοίνωσε ο πρόεδρός του στη Θεσσαλονίκη. Μάλιστα, μετά την ανακοίνωση των προτάσεων δεν παρατηρήθηκε κανένα πρόδρομο φαινόμενο κατάρρευσης της ελληνικής οικονομίας, δεν βούλιαξε το χρηματιστήριο ούτε εκτινάχθηκαν στα ύψη τα spread δανεισμού. Εκτός αν αποδεχθούμε την απίστευτη αντίληψη Βούλτεψη ότι οι εκλογές συνιστούν "πιστωτικό γεγονός". Μάλλον στρατηγική της έντασης και καλλιέργεια του φόβου συνιστούν τόσο η "βόμβα" Στουρνάρα όσο και η "ρουκέτα" της εκπροσώπου του Σαμαρά.
Αν είναι σωστό ότι οι λεγόμενες αγορές δεν αντιδρούν εκ των υστέρων, αλλά προαναγγέλλουν τις εξελίξεις, δεν φάνηκε να εκλαμβάνουν ως Αρμαγεδδώνα το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ όταν αυτό ανακοινώθηκε, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το καλοδέχτηκαν κιόλας. Μήπως, όμως, φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ επειδή τώρα έχει περισσότερες δυνατότητες να κερδίσει τις εκλογές; Μπορεί η πολιτική αλλαγή να πυροδοτήσει τον κίνδυνο καταστροφής της χώρας, όπως ισχυρίζεται το σύστημα Σαμαρά, επειδή ένας αναλυτής χαρακτηρίζει "χειρότερο κι από των κομμουνιστών" το πρόγραμμά του;
Δηλαδή υπάρχει αναλυτής σε αυτή τη χώρα, χωρίς τον κίνδυνο να θεωρηθεί γραφικός, ο οποίος να υποστηρίζει ότι το ηλεκτρικό ρεύμα στους φτωχούς, η φορολόγηση της εργασίας και των επιχειρήσεων με βάση τον μέσο ευρωπαϊκό όρο, η αξιοποίηση κονδυλίων του ΕΣΠΑ για καταπολέμηση της ανεργίας, η ρύθμιση για τα "κόκκινα" δάνεια, η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ο κατώτερος μισθός και η αποκατάσταση των εργασιακών σχέσεων αποτελούν κίνδυνο για την ελληνική οικονομία; Μπορεί να πείσει κανέναν αυτή η ρηχή αντίληψη για τα πράγματα;
Κι όμως, το υποστηρίζει το σύστημα Σαμαρά αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει στη χώρα η κινδυνολογία που εκτοξεύει κατά των πολιτικών του αντιπάλων. Μήπως, όμως, αυτό υποδηλώνει το βάθος της κατάπτωσης και του μακιαβελισμού ενός συστήματος, που καταφεύγει πλέον στον ανοικτό εκφοβισμό των πολιτών στην προσπάθειά του να γαντζωθεί στην εξουσία μαζί με το σύστημα διαφθοράς, διαπλοκής και πελατειακών σχέσεων που εκπροσωπεί;
Η στρατηγική του φόβου και της έντασης δείχνουν πως το σύστημα Σαμαρά παίρνει διαζύγιο με ό,τι πραγματικά φιλελεύθερο επιβίωνε με δυσκολία στο εσωτερικό της αστικής παράταξης. Πως μεταλλάσσεται παίρνοντας όλο και πιο έντονα χαρακτηριστικά βοναπαρτισμού. Με τη στρατηγική του φόβου επιδιώκει να θέσει εκτός πολιτικής αντιπαράθεσης τις νέες δεσμεύσεις του προς την τρόικα. Σύντομα όμως θα αναγκαστεί να αναπροσαρμόσει την τακτική του, επινοώντας νέες γραμμές άμυνας και αφήνοντας τον ρόλο του εκφοβισμού των πολιτών στους γνωστούς θορυβώδεις πλαγιοφύλακες. Κι αυτό για τον απλούστατο λόγο ότι κανείς δεν μπορεί να κερδίσει καίριες πολιτικές μάχες όταν ετεροκαθορίζεται.
Η στρατηγική της έντασης υποδηλώνει αδυναμία. Ο φόβος υψώνει τείχη, δεν είναι όμως αρκετός για να κερδίσει κανείς εκλογές, ιδιαίτερα όσο ο ΣΥΡΙΖΑ εμπλουτίζει την προγραμματική του πρόταση και διευρύνει τις κοινωνικές και πολιτικές του συμμαχίες. Η "ενθουσιώδης απειρία" δεν αρκεί όταν οι στιγμές είναι ιστορικές...
Σταύρος Καπάκος
