Πριν από λίγο καιρό η κυβέρνηση αποφάσισε να δοθούν από 1.1.2022 αυξήσεις 2% στον κατώτατο μισθό. Και δικαιολόγησε την ασυνέπειά της έναντι των προεκλογικών δεσμεύσεων Μητσοτάκη για αυξήσεις μισθών διπλάσιες των αυξήσεων του ΑΕΠ χρησιμοποιώντας ως άλλοθι την πανδημία. Όταν ελήφθη αυτή η απόφαση, η επίσημη πρόβλεψη για το ΑΕΠ ήταν ότι το 2021 θα αυξηθεί κατά 3,6%.
Τώρα που ο πανηγυρίζων κ. Σταϊκούρας ανακοίνωσε μεταβολή του ΑΕΠ το τρίμηνο Απριλίου - Ιουνίου 2021 κατά +16,2% και προέβλεψε 7% άνοδο για το σύνολο του έτους, μήπως χρειάζεται να αναθεωρηθούν και οι κυβερνητικές αποφάσεις για την αύξηση των κατώτατων μισθών;
Το ερώτημα είναι κρίσιμο και λόγω της πανθομολογούμενης έκρηξης των τιμών βασικών αγαθών και υπηρεσιών, που ουδείς μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια πού θα οδηγήσει.
Και μπορεί όσοι είχαν την τύχη να παραμείνει αδιατάρακτη η εργασιακή τους σχέση και είχαν έναν καλό μισθό να περιόρισαν την κατανάλωσή τους υποχρεωτικά την περίοδο των lockdown και να έκαναν ίσως και αποταμίευση. Αυτό όμως δεν ισχύει για πολύ μεγάλο μέρος των μισθωτών, που βλέπουν ξαφνικά σημαντικό μέρος του μισθού τους να «καταπίνεται» από τη ραγδαία αύξηση των τιμών.
Και μπορεί να μη δύναται η κυβέρνηση να παρέμβει στην εξέλιξη των διαπραγματεύσεων της Cazprom με τη Γερμανία για την τιμή του φυσικού αερίου. Μπορεί όμως π.χ. να μειώσει τον ειδικό φόρο κατανάλωσης στα καύσιμα και να γίνουν φθηνότερα βενζίνη, αέριο και πετρέλαιο, με ευεργετικές συνέπειες στο κόστος μεταποίησης και μεταφοράς πολλών προϊόντων.
Και, τέλος, μπορούν να γίνουν στοχευμένες αυξήσεις μισθών σε χαμηλόμισθους και σε εργαζόμενους σε επιχειρήσεις που αύξησαν εν μέσω πανδημίας τα κέρδη τους...
Ή όχι;
