Θέλανε νά 'χουν όλοι το σπιτάκι τους
καθημερινά το μεροκαματάκι τους
νά 'χουν ακόμα κι άμα θα κακογεράσουν
μια συνταξούλα για να μην πεινάσουν.
Νιώθεις, πατριώτη, τι εχθρός
ήταν τούτος ο παλιολαός
("Ο εχθρός λαός", 1974 Μίκη Θεοδωράκη. Ιάκωβου Καμπανέλλη)
Λένε ότι η μεγάλη ποίηση είναι και συγκεκριμένη και αφηρημένη και γι' αυτόν τον λόγο διαχρονική. Ειδικά όταν «ντύνεται» μουσικές σαν και αυτές του μεγάλου Μίκη.
Δουλειά... Μεροκάματο... Ένα σπιτάκι... Σύνταξη!
Η Χούντα μόλις έχει πέσει και ο Καμπανέλλης με τον Μίκη ανεβάζουν τον «Εχθρό Λαό», τη συνέχεια του «Μεγάλου μας Τσίρκου» που πια έχει ως σημείο αναφοράς την Ελλάδα του 20ού αιώνα.
Δουλειά... Μεροκάματο... Ένα σπιτάκι... Σύνταξη!!
Ναι: Έχουν προστεθεί και τα δικαιώματα και όχι μόνον τα δημοκρατικά αλλά και τα κοινωνικά, εδώ και χρόνια στην ατζέντα της Αριστεράς.
Όμως ο σκληρός πυρήνας των αγώνων των απλών ανθρώπων και της Αριστεράς είναι σχεδόν ο ίδιος.
Και -ω της ειρωνείας για την κυβέρνηση- ο Μίκης έφυγε, όμως την ημέρα του θανάτου του η κυβέρνηση ψήφιζε ένα νομοσχέδιο που υπονομεύει το συνταξιοδοτικό μέλλον εκατοντάδων χιλιάδων νέων.
Και ακόμη - ακόμη τις ημέρες αυτές απειλεί με χιλιάδες απολύσεις υγειονομικούς.
Αλλά και με το «σπιτάκι» οι δεκάδες χιλιάδες προγραμματισμένοι πλειστηριασμοί δεν προοιωνίζονται καλά πράγματα για πολλές, μα πάρα πολλές οικογένειες ανθρώπων του μόχθου.
Η μεγαλοφυΐα του Μίκη έντυσε με θεσπέσιες μουσικές όχι μόνον τη «μεγάλη ποίηση», αλλά και τα απλά, τα διαχρονικά της καθημερινότητας.
Δουλειά... Μεροκάματο... Ένα σπιτάκι... Σύνταξη!!
