Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τον Πειραιά.
Σήμερα, για παράδειγμα, αν περπατήσει κάποιος στο λιμάνι της πόλης, θα διαπιστώσει πως η άλλοτε κακόφημη συνοικία της πόλης, η Τρούμπα, έχει αλλάξει πολύ.
Γεμάτη από κέντρα διασκέδασης και μπαρ, έχει αφήσει στο μακρινό παρελθόν της εκείνη τη σκοτεινή εικόνα με τους στενούς δρόμους και τα κόκκινα φανάρια.
Το περιβάλλον αλλάζει λένε και τη συμπεριφορά των ανθρώπων, και άρα τη δομή των ανθρώπινων σχέσεων.
Η περιοχή της Τρούμπας, η περιοχή, δηλαδή, που βρίσκεται στον λόφο που ξεκινά από το λιμάνι του Πειραιά και την οδό Μιαούλη και φτάνει μέχρι την κορυφή του λόφου που ονομάζεται Τερψιθέα, δεν ήταν πάντοτε κακόφημη.
Κάποτε αυτή ήταν η καλύτερη περιοχή του Πειραιά και το κέντρο του εμπορίου. Έπειτα, καθώς πέρασαν οι καιροί και οι χρόνοι και η ανάπτυξη άρχισε να αλλάζει τη ζωή και τις ανάγκες των ανθρώπων, άλλαξε και η πόλη.
Αρχικά άνοιξαν τα πρώτα κεντράκια για να διασκεδάζουν τα ναυτάκια κι έπειτα τα πρώτα καμπαρέ. Και σιγά σιγά άνοιξαν και τα άλλα, τα κόκκινα φανάρια. Κι όταν η Πολιτεία αποφάσισε να αλλάξει εκείνη την κατάσταση που έκανε το άλλοτε φιλέτο του Πειραιά κέντρο εκμετάλλευσης ανθρώπων και αγοραίου έρωτα, να ’τες πάλι οι ανθρώπινες σχέσεις, έστειλε τους χωροφύλακες να διώξουν τα κακόφημα καταστήματα της περιοχής για να εξελιχθεί σε κέντρο της ναυτιλίας.
Λίγο πιο πέρα, στην περιοχή της Δραπετσώνας που τραγούδησε ο Μπιθικώτσης, ήταν το Εργοστάσιο των Λιπασμάτων και δίπλα το Γυαλάδικο. Ο κανόνας λέει πως όπου υπάρχει εργοστάσιο λιπασμάτων δίπλα φτιάχνουμε και ένα εργοστάσιο παραγωγής γυαλικών γιατί χρησιμοποιούν ίδιες πρώτες ύλες.
Τα κρεμασμένα ρούχα στα σχοινιά έπαψαν να κιτρινίζουν από τον φώσφορο και τα άλλα χημικά και οι γειτονιές έπαψαν να μυρίζουν θειάφι. Πέρασαν και 30 χρόνια και σήμερα έγινε ένα όμορφο πάρκο για μεγάλους και παιδιά. Φύγανε και τα Τσιμέντα, έφυγαν και οι δεξαμενές των πλοίων και κάπως καθάρισε ο τόπος. Κάπως, γιατί έχει ακόμα μερικές δεξαμενές με χημικά απόβλητα ναυτιλιακών ελαίων μηχανών.
Δίπλα από τη Δραπετσώνα είναι το Κερατσίνι. Το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας. Κάποτε ήταν κρατικό, το είχε ιδρύσει ο Βενιζέλος, κι έπειτα δημόσιο και τώρα ιδιωτικό. Το εκμεταλλεύεται πλέον μία κινεζική εταιρεία. Παραδίπλα το παλιό εργοστάσιο της ΔΕΗ, από τότε που την ονόμαζαν Power. Και ακόμα πιο δίπλα ο χώρος φόρτωσης και εκφόρτωσης αυτοκινήτων. Όλα τα αυτοκίνητα που μπαίνουν στη χώρα περνάνε πρώτα από το Κερατσίνι.
Απέναντι από το Κερατσίνι είναι ένα μικρό νησάκι, η Ψυτάλλεια. Εκεί έχει ένα μεγάλο εργοστάσιο το οποίο επεξεργάζεται όλα τα λύματα της Αττικής για να καθαρίσουν και να ριχτεί το νερό στη θάλασσα. Μένει μονάχα η λεγόμενη λυματολάσπη, η οποία όταν έχει νοτιά, φέρνει την... «ευωδιά» της, αλλά όλη η άλλη πρωτεύουσα δεν έχει πρόβλημα με αυτό γιατί πληρώνει ανταποδοτικά τέλη η ΕΥΔΑΠ στον δήμο για να έχουνε κούνιες τα παιδάκια.
Πιο πέρα είναι κάτι ναυπηγεία, στο Πέραμα και στην Κυνόσουρα, και το γκάζι στη Ρεβυθούσα. Σε ιστορικό χώρο, ξέρετε, εκεί που ο Θεμιστοκλής κέρδισε την ελευθερία του τότε δυτικού κόσμου στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας.
Στο Πέραμα έχει και κάτι μεγάλα καζάνια γεμάτα καύσιμα και πετρελαιοειδή.
Μετά είναι ο Σκαραμαγκάς, που έχει κι άλλα ναυπηγεία κι άλλα καρνάγια κι άλλα μηχανουργεία, και μετά τον Σκαραμαγκά είναι η Ελευσίνα.
Εκεί που μαζί με τα παλιά ναυπηγεία που ανοίγουν και κλείνουν σε λίγο θα φτιάξουν λέει και νέο λιμάνι.
Γενικά τα παιδιά σε όλες αυτές τις περιοχές βρίσκουν εύκολα δουλειά. Σε κάποια βαριά και ανθυγιεινή εργασία.
