Ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον ρεπορτάζ για την εισβολή στο αστικό πράσινο, όπως στο Πεδίον του Άρεως , στο πάρκο Ευαγγελισμού αλλά και σε αρχαιολογικούς χώρους του δέντρου Αείλανθος, γνωστού και ως βρομοκαρυδιά - εξαιτίας της δυσάρεστης μυρωδιάς που έχουν τα άνθη του - παρουσίασε η οργάνωση «Πεδίον του Άρεως – Το πάρκο μας».
Πρόκειται για ένα δέντρο που έχει κατακλύσει τα πάντα καθώς φυτρώνει σε ρωγμές πεζοδρομίων, σε αυλές και πάρκα, σε γλάστρες, ακόμη και ανάμεσα σε αρχαία μάρμαρα.
Όπως επισημαίνει η οργάνωση «Πεδίον του Άρεως – Το πάρκο μας» που μίλησε με δύο καθηγητής Πανεπιστημίου, ο Αείλανθος (Ailanthus altissima), γνωστός και ως βρομοκαρυδιά, έχει γίνει τις τελευταίες δεκαετίες σιωπηλός κυρίαρχος στην Αττική και άλλες πόλεις της Ελλάδας και ενώ αρχικά εισήχθη ως καλλωπιστικό είδος, σήμερα θεωρείται ένα από τα πιο επιθετικά χωροκατακτητικά φυτά στην Ευρώπη.
Ο Αείλανθος ή βρομοκαρυδιά είναι δέντρο πολύ ανθεκτικό στην αστική ρύπανση και φτάνει σε μεγάλα ύψη ενώ το ξύλο του είναι μαλακό και δεν έχει καλή ποιότητα γι΄αυτό και δεν χρησιμοποιείται για έπιπλα ή ξυλουργικές εργασίες.
Όπως επεσήμανε ο δρ. Ιωάννης Μπαζός, μέλος του Εργαστηριακού Διδακτικού Προσωπικού του ΕΚΠΑ, ο Αείλανθος δεν μπορεί να απειλήσει δασικά οικοσυστήματα αλλά «στο αστικό περιβάλλον, όπου συχνά καλλιεργούνται ξενικά και όχι ιδιαίτερα ανταγωνιστικά είδη, ο Αείλανθος βρίσκει πρόσφορο έδαφος. Επιπλέον, το ριζικό του σύστημα εκκρίνει ουσίες που εμποδίζουν την εγκατάσταση άλλων φυτών».
Αναφερόμενος στην Αθήνα και στο κατά πόσο είναι ανησυχητική η εικόνα, ο δρ. Ιωάννης Μπαζός σημείωσε ότι «Η ανησυχία προκύπτει κυρίως από την έλλειψη φροντίδας. Δεν υπάρχουν επαρκείς κηπουροί, ούτε συστηματική διαχείριση. Αν πάτε σε δημόσιους χώρους, όπως το παρκάκι στον Ευαγγελισμό, μπορεί να δείτε εκατοντάδες νεαρά φυτά αείλανθου να φυτρώνουν. Αν δεν απομακρυνθούν έγκαιρα, είναι πιθανό να κυριαρχήσουν πλήρως στον χώρο».
Όσον αφορά στον τρόπο αντιμετώπισης, ο δρ. Ιωάννης Μπαζός, επεσήμανε ότι «σε πρώτη φάση, πρέπει να απομακρύνονται συστηματικά τα νεαρά φυτά, ιδίως αυτά που έχουν φυτρώσει πρόσφατα. Όσο είναι μικρά, η απομάκρυνσή τους είναι εύκολη. Για τα μεγαλύτερα, η απομάκρυνση πρέπει να γίνεται σταδιακά και με αντικατάσταση από άλλα είδη — δεν μπορούμε να αποψιλώσουμε έναν χώρο απότομα».
Μιλώντας στην οργάνωση «Πεδίον του Άρεως – Το πάρκο μας», η καθηγήτρια Μαρία Παπαφωτίου, Διευθύντρια του Εργαστηρίου Ανθοκομίας & Αρχιτεκτονικής Τοπίου, Διευθύντρια του ΠΜΣ Αρχιτεκτονικής Τοπίου, Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών για την εξάπλωση του Αείλανθου έκανε λόγο για σύμπτωμα βαθύτερων προβλημάτων όπως η εγκατάλειψη των δημόσιων χώρων πρασίνου, η απουσία εξειδικευμένων κηπουρών και η επικράτηση πρόχειρων εργολαβιών χωρίς σαφή σχεδιασμό.
«Το σημαντικότερο στοιχείο που επιτρέπει την ανεξέλεγκτη εξάπλωσή τους, ακόμη και σε περιοχές όπου είναι ανεπιθύμητα – αν όχι και επιζήμια, όπως σε αρχαιολογικούς χώρους ή αρχαίες τοιχοποιίες – είναι η έλλειψη επιμελούς συντήρησης των χώρων πρασίνου στη χώρα μας. Το φαινόμενο είναι γενικευμένο. Δεν υπάρχει συστηματική παρακολούθηση. Πλέον όλες οι εργασίες δίνονται με αναθέσεις…», επεσήμανε η καθηγήτρια Μαρία Παπαφωτίου.
Όσον αφορά στην αντιμετώπισης της απέλασης του Αείλανθου σημείωσε ότι «Θα πρέπει να αφαιρείται όταν είναι ακόμη μικρός, και να αφαιρείται μαζί με το ριζικό του σύστημα. Αν έχει μεγαλώσει, χρειάζονται ιδιαίτερες επεμβάσεις, όπως η κοπή και η τοπική έκχυση ειδικού ζιζανιοκτόνου. Πρέπει να προλαμβάνεται, να ξεριζώνεται εγκαίρως».
