Το μεγάλο πρόβλημα με τις δύσκολες εξισώσεις είναι ότι είναι δύσκολες και απαιτούν ειδικές γνώσεις. Το μυστικό όμως για την επίλυση ενός δύσκολου προβλήματος είναι να καταφέρεις να αναγνωρίσεις το είδος του προβλήματος, ώστε να θέσεις το σωστό ερώτημα προκειμένου να μπορέσεις να σχηματίσεις τη σωστή εξίσωση που θα παράγει το σωστό αποτέλεσμα, κι έτσι ο βαθμός δυσκολίας μεγαλώνει. Κάπου εκεί είναι και το σημείο όπου οι περισσότεροι αφήνουν το πρόβλημα άλυτο, επικαλούμενοι την ίδια τη ζωή που θα έρθει να λύσει το πρόβλημα όταν έρθει η ώρα.
Το πρόβλημα βέβαια με αυτή την τακτική είναι ότι το μόνο που καταφέρνει κάποιος είναι να προσθέσει τουλάχιστον επιπλέον έναν παράγοντα που θα καθορίσει το αποτέλεσμα.
Σκεφτείτε τι λέγαμε στο σχολείο… Mία εξίσωση μπορεί να έχει μοναδική λύση μόνο όταν έχει μία μεταβλητή. Σε κάθε άλλη περίπτωση το αποτέλεσμα που θα πάρεις θα καταδεικνύει μόνο τη σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ των δύο μεταβλητών, όποτε μετά καταλήγουμε στο τρέχα γύρευε την απάντηση στο πρόβλημα που μετά θα γεννήσει και ένα νέο πρόβλημα.
Βέβαια, σύμφωνα πάντα με τα Μαθηματικά, μπορείς να λύσεις εξισώσεις με περισσότερες από μία μεταβλητές αρκεί αυτές να αποτελούν ένα σύστημα εξισώσεων, αλλά κι εδώ πάλι ανακύπτουν άλλα ζητήματα. Για παράδειγμα, λύση συστήματος εξισώσεων έχουμε όταν το σύστημα έχει μια μοναδική λύση, όταν το σύστημα έχει άπειρες λύσεις ή όταν δεν έχει λύση. Το τελευταίο αποτελεί και το ευαγγέλιο όσων παρκάρουν το πρόβλημα και περιμένουν να το λύσει η ζωή. Διότι με την επίκληση της αδύνατης λύσης αφήνουν το σύστημα να αναπαράγεται χωρίς να αναζητείται κάποια λύση. Για τα Μαθηματικά μιλάμε… Πού πάει το μυαλουδάκι σας;…
Για τις περιπτώσεις τώρα που έχουμε λύσεις, τότε λέει η θεωρία των Μαθηματικών ότι μπορούμε να κάνουμε αντικαταστάσεις. Δηλαδή να επιλέξουμε την πιο απλή εξίσωση οπτικά, με το μάτι δηλαδή, μπακάλικα, να απομονώσουμε τους αγνώστους ως το τέλος της επίλυσης και τότε, ως διά μαγείας, να καταλήξουμε σε μια πρωτοβάθμια εξίσωση που λύνεται με απλές πράξεις. Εδώ βέβαια το πρόβλημα του προβλήματος είναι ότι με απλές πράξεις μπορείς να λύσεις μόνο πρωτοβάθμιες εξισώσεις και άρα μικρά προβλήματα.
Σε κάποιες μάλιστα περιπτώσεις η αυτοπεποίθηση από τη λύση μιας πρωτοβάθμιας εξίσωσης οδηγεί τον λύτη να θεωρεί πως πλέον μπορεί να παράγει το σύνολο των αναγκαίων απαντήσεων απλώς αντικαθιστώντας τις μεταβλητές με άλλες μεταβλητές που θα δίνουν πάντα ένα αποτέλεσμα. Αυτό το ονομάζουμε και πανάκεια ή τώρα που βρήκαμε παπά να θάψουμε πεντέξι.
Ο άλλος τρόπος, σύμφωνα με τα Μαθηματικά τουλάχιστον, να λύσουμε σύνθετα προβλήματα στα συστήματα είναι οι αντίθετοι συντελεστές. Αυτό βέβαια μπορεί να θεωρηθεί και παρέμβαση στο ίδιο το πρόβλημα, διότι σ’ αυτή την περίπτωση αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να δημιουργήσουμε προϋποθέσεις ώστε οι δύο μεταβλητές που έχει το σύστημά μας να βρεθούν αντιμέτωπες με τους λεγόμενους αντίθετους συντελεστές και να απαλειφτούν από την εξίσωση.
Αυτό βοηθάει πολύ στο να λύσουμε την εξίσωση, αλλά δεν βοηθάει καθόλου στο να λύσουμε τα προβλήματα.
Αφενός διότι στην κανονική ζωή δεν απαλείφονται οι μεταβλητές, αφετέρου διότι είναι άλλο πράγμα τα Μαθηματικά κι άλλο τα πολιτικά προβλήματα.
