Αυτή τη φορά δεν βρέθηκε κάποιο πρωτοκλασάτο στέλεχος της ελληνικής Δεξιάς να τουιτάρει ότι έφυγε ένας «δικός τους» άνθρωπος. Δεν είναι και τόσο ωραίο να σε ταυτίζουν με έναν πρώην μασόνο, διαπλεκόμενο μεγαλοεργολάβο, καταδικασμένο πρωθυπουργό, αρνητή των εγκλημάτων του Μουσολίνι, μισογύνη και πνευματικό πατέρα της νεοφασίστριας Μελόνι.
Καλό είναι όμως ο κόσμος να θυμάται ότι οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, όπως και όλων των χριστιανοδημοκρατικών κομμάτων που συστεγάζονται στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, κάθονταν δίπλα-δίπλα με τον άνθρωπο που χυδαιοποίησε και απαξίωσε την πολιτική όσο κανένας άλλος. Που έκανε τις ακρότητες καθημερινότητα. Με το ΕΛΚ εξελέγη βουλευτής ο Σίλβιο στις ευρωεκλογές του 2019, αν και μετά μεταπήδησε στη Γερουσία.
Τα ΜΜΕ107 προτίμησαν βεβαίως να τον παρουσιάσουν περισσότερο σαν έναν σκανταλιάρη γυναικά, λάτρη της μπάλας και της καλοπέρασης, γκαφατζή αλλά και χιουμορίστα. Προτίμησαν να εστιάσουν στην εικόνα του σαλτιμπάγκου της πολιτικής. Να τον εμφανίσουν σαν μια μοναδική, μια sui generis περίπτωση πολιτικού, που, ακριβώς λόγω της ιδιαιτερότητάς του, πρέπει να αντιμετωπιστεί έως έναν βαθμό με ειδικά κριτήρια. Ίσως και με κάποια συμπάθεια. Κάποιοι μπήκαν στον πειρασμό να τον αποθεώσουν.
Γιατί τελικά ο Μπερλουσκόνι ήταν «δικός τους». Ήταν ένας «πρωτοπόρος» της σημερινής Χριστιανοδημοκρατίας, που εξάγνισε τη διαπλοκή, που έδειξε πόσο σημαντική είναι η χειραγώγηση των ΜΜΕ, που μπόλιασε την κοινωνία με τον μύθο ότι οι μάνατζερ ασκούν πιο αποτελεσματικές πολιτικές, που καθαγίασε τον ατομισμό και τον κυνισμό ταυτόχρονα, που έβλεπε τα κρατικά ταμεία ως δική του τσέπη για να χαρτζιλικώνει φιλαράκια του.
Ο «Καβαλιέρε» δεν ήταν απλώς ένα συμπαθητικό παρατράγουδο της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας Δεξιάς. Δεν είχε πλάκα επειδή έκανε τη Μέρκελ να περιμένει μιλώντας στο κινητό του ή επειδή το έριχνε στο τραγούδι όταν ερχόταν στο κέφι. Υπήρξε πρότυπο συντηρητισμού για πολλούς από τους σημερινούς κομψευόμενους ηγέτες της παράταξης στην Ευρώπη. Όχι μόνο για τους Τραμπ και Όρμπαν, όπως προσπαθούν να τον περιορίσουν μερικοί. Η «ακτινοβολία» του ήταν πολύ μεγαλύτερη. Ήταν δάσκαλος της αναίδειας και του ψέματος, ιεροκήρυκας του αντικομμουνισμού, αρχιερέας των παρασκηνιακών βρόμικων συμφωνιών, έμπορος της πολιτικής.
Πολλά από αυτά που βιώνουμε σήμερα στην Ελλάδα τα χρωστάμε κατά κάποιον τρόπο σ’ αυτόν. Ήταν ο πρώτος διδάξας. Και σε κάποιους θα λείψει. Κι ας μην ομολογούν ότι ήταν «δικός τους».
