Τα επόμενα δεκαπέντε
Κοιτάμε τα δεκαπέντε χρόνια που πέρασαν όπως κοιτά ο μοτοσικλετιστής πάνω από τον ώμο, αστραπιαία, ενστικτωδώς, για να δούμε τι έρχεται πίσω μας. Γιατί το παρελθόν διαρκώς έρχεται, είναι πάντα παρόν. Το κουβαλάμε εντός μας και μας περιέχει. Μας πλουτίζει, ακόμη κι όταν μας πικρίζει. Μας σπρώχνει μπροστά.
Τα 15 χρόνια του Κόκκινου είναι κατάφορτα από εμπειρίες, αισθήματα, γνώσεις, επιτυχίες, συγκίνηση, τριγμούς και κλονισμούς, πένθη για πολύτιμους και αναντικατάστατους. Τα δεκαπέντε χρόνια είναι αισθηματική αγωγή. Και είναι ενηλικίωση.
Η δεκαπενταετία μας βρίσκει σε μεταίχμιο: για την Ελλάδα, τον κόσμο, την Αριστερά, τη δημοσιογραφία. Μας σκιάζουν ο φόβος του θανάτου, η ανασφάλεια, η σύγχυση. Αλλά μας φωτίζουν ταυτοχρόνως η ιστορική επίγνωση, η άκαμπτη μαχητικότητα, η άσβεστη πίστη για τις πυρακτωμένες μας λέξεις, ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη. Με αυτούς τους φάρους πορευτήκαμε τα περασμένα δεκαπέντε χρόνια, με αυτούς τους φάρους θα πορευτούμε και τα επόμενα δεκαπέντε.
Νίκος Ξυδάκης
“Νόμος είναι το δίκιο του εμπρηστή”
Πέρασα την πόρτα της Σαρρή τον Φεβρουάριο του 2006. Τα πρώτα πρόσωπα που συνάντησα ήταν ο Βαγγέλης Βέκιος και ο Θανάσης Καρτερός, οι άνθρωποι δηλαδή που έστησαν από το μηδέν το ραδιόφωνο. Το 2007 ξέσπασε η μεγάλη πυρκαγιά στην Πάρνηθα. Η αγανάκτηση του κόσμου (ήταν) μεγάλη. Μέσα σε δύο μόνο μέρες ο Βαγγέλης είχε τηλεφωνήσει σε όλους τους μουσικούς φίλους του και ένα καινούργιο ραδιόφωνο κατάφερε να μαζέψει τα μεγαλύτερα ονόματα της ελληνικής μουσικής σκηνής καθώς και χιλιάδες κόσμο σε μια συναυλία στην πλατεία Συντάγματος. Τους επόμενους μήνες, όλοι στο Κόκκινο κυκλοφορούσαμε περήφανοι τους αναπτήρες με το σύνθημα «νόμος είναι το δίκιο του εμπρηστή».
Ηρώ Κουμεντάκου
15 χρόνια στο Κόκκινο... Λοιπόν!
Είναι η πρώτη φορά που μου δίνεται η δυνατότητα να απευθυνθώ στην ανθρωπότητα από δημοσίου βήματος... μετά, βέβαια, μου είπαν ότι το κείμενο πρέπει να είναι 100 λέξεις...
Ήθελα να μιλήσω για θέματα γενικού ενδιαφέροντος, όπως η ανατροπή του καπιταλισμού, η αποποινικοποίηση (για ψυγαγωγικούς σκοπούς) και μια καρέκλα της προκοπής για το στούντιο αλλά ας όψεται ο περιορισμός.
Ήθελα να πω επίσης ότι δεν είμαστε όλοι οι γαύροι με τον Μαρινάκη και πρέπει να είμαστε και αρκετοί... Νομίζω...
Αυτά! Χρόνια μας πολλά και καλή αντάμωση στα 30χρονα!
Σπύρος Παπακώστας
Το σπίτι μου
Το Κόκκινο είναι για μένα τα καφέ του Ψυρρή, την εποχή που ακόμα το κτήριο της Σαρρή ήταν γιαπί.
Οι παλιές γνώριμες φιγούρες, ο Καρτερός, η Ευγενία, ο Φράγκος, αλλά και η ατέλειωτη πιτσιρικαρία που ξεπετάχτηκε.
Οι αγαπημένοι που χαιρέτισαν: ο Βαγγέλης Βέκιος, ο Γιώργος Ανανδρανιστάκης, ο Βαγγέλης Γουμενάκης, ο Γιώργος Ξυλούρης, ο Βαγγέλης Καραγιώργος, ο Γιώργος Πιαντές.
Είναι το βράδυ της 25ης Ιανουαρίου 2015 που κλαίγαμε όλοι από χαρά.
Είναι η ανυπομονησία να μπω στο στούντιο και να πω ξανά στο μικρόφωνο «χαίρετε, κυρίες και κύριοι, είστε συντονισμένοι στους 105,5».
Το Κόκκινο είναι το σπίτι μου.
Αλέξης Βάκης
Η κόκκινη λαγάνα
Συγκίνηση, τρυφερότητα, λουλούδια, μουσικές, μαρμελάδες, δώρα χειροποίητα, βιβλία, γράμματα, γιορτές, καβγάδες, απώλειες, ματαιώσεις, γέλια μέχρι δακρύων. Τι να πρωτοανασύρω από 15 χρόνια έρωτα; Τη στιγμή που βάζω τα κλάματα στον αέρα γιατί ακούω τη σπασμένη φωνή του Πέτρου να μου λέει ότι σταμάτησε η απεργία πείνας και “το σώσαμε το παιδί;”.
Ή τη στιγμή που ανοίγει η πόρτα του στούντιο και μπαίνει ο θυρωρός με δύο λαγάνες; Και δεν είναι, βέβαια, Καθαρή Δευτέρα, απλώς την προηγούμενη μέρα είχα εκφράσει την απορία γιατί τις φτιάχνουνε μόνο την Καθαρή Δευτέρα. Και μας τις έστειλε ο πρόεδρος των αρτοποιών...
Ευγενία Λουπάκη
Το Κόκκινο Τραίνο
Ανεβήκαμε στο τρένο του Κόκκινου και όταν κοιτάξαμε έξω απ’ το παράθυρο είχαν περάσει ήδη 15 χρόνια! Όλον αυτόν τον καιρό, χωρίς, ίσως, να το συνειδητοποιούμε, συνδέσαμε τη ζωή μας με μια απίστευτη δημιουργικότητα καθώς δόθηκε βήμα σε όλο το φάσμα της καλλιτεχνικής έκφρασης, αλλά και σε έναν πολιτικό πολιτισμό μέσα από τα διάφορα κινήματα. Το Κόκκινο παρακολούθησε στενά την πορεία του χώρου, έδωσε μάχες και εξακολουθεί να δίνει, έχασε αγαπημένους συντρόφους αλλά κέρδισε δεκάδες χιλιάδες ακροατές και ακροάτριες με αριστερό πρόσημο, στο ασίγαστο πάθος μας να αλλάξουμε ριζικά την κοινωνία.
Αντώνης Ν. Φράγκος
Μισή ντροπή δική μου, μισή δική τους
Στις 6 Φεβρουαρίου 2006, γύρω στις 13.8, ήρθε η ώρα. Τελειώνει το σήμα εκπομπής. Ανάβει το «On Air». Πρέπει να μιλήσω, κάτι να πω. Αλλά τι; Έτρεμα! Δεν θυμάμαι καν τι έλεγα, πέρα από το ότι μοιράστηκα δημόσια, στο μικρόφωνο, το άγχος μου με όσους/ες άκουγαν. «Μισή ντροπή δική μου, μισή δική τους» σκέφτηκα. Δίπλα μου (και συγγνώμη αν ξεχνώ κάποιον), είναι και τα... γεράματα πια βλέπεις, ο Νίκος Σβέρκος, ο Ιάσονας Παναγιωτόπουλος, η Κάρμεν Ζωγράφου, ο Σπύρος Γεράρδης. Τα μέλη του crew που γκάζωνε ο Καρτερός για να μάθουμε τα βασικά. «Για να γίνετε δημοσιογράφοι φωνάζω», έλεγε. Ελπίζω να γίναμε, Θανάση!
Γιώργος Τραπεζιώτης
6η Δεκεμβρίου 2008. Η πρώτη ακρόαση
Ο Αλέξανδρος δολοφονείται από τον Κορκονέα. Η Αθήνα καίγεται. Ένα ραδιόφωνο είναι εκεί έξω μαζί μας. Οι δημοσιογράφοι του είναι ταυτόχρονα διαδηλωτές. Δάκρυα, θυμός.
Καλοκαίρι 2009. Η «Γαλέρα στους πέρα κάμπους» με φέρνει στου Ψυρρή. Με τον Γ. Καλαϊτζή, τον Γ. Κουκουλά, τον Ν. Κουνενή. Πολύτιμοι άνθρωποι. Ευγνωμοσύνη.
Πρωταπριλιά 2013. Τέσσερα χρόνια μετά. Ο Κ. Αρβανίτης με ρωτά με ποιο θέμα θα ξεκινούσα: «Το πανό της Λιβόρνο για τον Κατίδη».
Ιούλιος 2015: Δημοψήφισμα. Τρεις μήνες πριν από τη γέννηση του Άρη. Μία μεγάλη αγκαλιά έξω από το στούντιο. Η ημέρα που θυμάσαι ακόμη και ποιο φόρεμα φορούσες.
15 χρόνια Κόκκινο. Πάψαμε να... μεταφράζουμε τις σιωπές. Τις κάνουμε λόγια, μουσική, αγώνες, γέλια και δάκρυα.
Αλέκα Ζουμή
“Έλα, σχεδιάζουμε κάτι καλό”
Όταν πριν από 15 χρόνια μου τηλεφώνησε ο αείμνηστος Βαγγέλης Βέκιος, τότε διευθυντής του σταθμού, και μου είπε «έλα, σχεδιάζουμε κάτι καλό», με συμπαρέσυρε σε ένα ταξίδι που δεν θα άλλαζα για τίποτα στις τρεις δεκαετίες που εργάζομαι στα ερτζιανά και σε ένα περιβάλλον όπου βρήκα εντέλει τα ζητούμενα που πάντα θεωρούσα ιδεώδη για το ραδιόφωνο: ήθος, συντροφικότητα, πανεποπτική ειδησιογραφία, καλλιτεχνική ελευθερία, σοβαρές φωνές και την καλύτερη μουσική στην πόλη με μεγάλη διαφορά. Με το πέρασμα του χρόνου, το μικρό, σχεδόν ερασιτεχνικό Στο Κόκκινο 105,5 των πρώτων ημερών εκπλήρωσε στο ακέραιο τις παραπάνω προσδοκίες και εξελίχθηκε σε έναν ραδιοφωνικό σταθμό υψηλών απαιτήσεων, που στην προμετωπίδα του γράφει τη λέξη «ποιότητα».
Θανάσης Μήνας
Στον κόκκινο αέρα
Η κόκκινη συχνότητα
στην καθημερινότητα
το καταφύγιο
το εφαλτήριο
και παρατηρητήριο.
Στον κόκκινο αέρα
εκεί που συναντιόμαστε
και αν δεν γνωριζόμαστε
αναγνωριζόμαστε.
Κόκκινα ραδιοκύματα
κι απ' τα σαράντα κύματα
χαρές και δυσκολίες
μέσ' την παροδικότητα
εδώ η συντροφικότητα
κρατά.
Θέκλα Τσελεπή
Στις 3 τα ξημερώματα
Δύο τα ξημερώματα. Πήρα τηλέφωνο την Ηρώ να της πω πως έφυγε ο Γιώργος. Έκλαιγε. Δεν έβγαινε λέξη από το στόμα της... ”Βαγγέλη, η Ηρώ δεν είναι καλά... Πρέπει να πάμε από εκεί”... Στις 3; Ναι στις 3... Χτυπάμε. Μας ανοίγει. Αγκαλιαζόμαστε. Κλαίμε. Δεν ξέρω πώς πέρασε η ώρα αλλά έως τις 5 κρατάγαμε ο ένας το χέρι του άλλου στον καναπέ μέχρι να ηρεμήσουμε. Φύγαμε... “Αν χρειαστείς κάτι... πάρε τηλέφωνο, ό,τι ώρα κι αν είναι”. Ο Βαγγέλης με πήγε σπίτι “να μην περπατήσω μόνη μου"... 105,5 Στο Κόκκινο. Μια αγκαλιά που δεν θα βγεις από εκεί μέσα ποτέ.
Νικολέττα Τσουραμάνη
Ο απονύχτερος βακχευτής
Από το στούντιο του Κόκκινου έχει περάσει εκλεκτός κόσμος της ελληνικής μουσικής δημιουργίας και δισκογραφίας. Τι συνθέτες, τι τραγουδοποιοί, τι συγκροτήματα, τι ερμηνευτές! Οι εκπομπές, καλές, μοναδικές, αδιάφορες, ακόμα και αμήχανες, κάποιες. Ο συγκεκριμένος -και πλέον προσφιλής σε μένα- καλεσμένος φρόντισε να μου ξεκαθαρίσει ότι πριν έρθει θα περάσει από κάποιο μπαρ, για να βρέξει λίγο(;) το λαρύγγι του. Ίσως αργούσε. Ήταν κουρασμένος όμως από τις ηχογραφήσεις στο στούντιο και το είχε ανάγκη. Αργοπορημένος και πολύ «βρεγμένος» (ζάντα εντελώς) από το αλκοόλ, δεν μπορούσε να κρατηθεί. Σε κάθε τραγούδι ο απονύχτερος βακχευτής έριχνε και έναν υπνάκο και όταν τα μικρόφωνα ήταν ανοιχτά, έμενε ξύπνιος με τα απαραίτητα υπόγεια σκουντήματα. Τα μηνύματα των ακροατών θερμά. Ένα από αυτά έγραφε. «Σας ευχαριστώ και τους δυο, γι’ αυτή την τόσο ζεστή και ζωντανή εκπομπή».
Γιάννης θ. Πετρίδης
“Οι ναζί στη φυλακή”
2020. Το εφετείο, η απόφαση, ο λαός εκεί, έξω, με την ανάσα κομμένη. Αποφάσισαν. Το μεταδίδουμε τώρα! Ο Γιάννης από το δικαστήριο, ο Νίκος από το στούντιο «Οι ναζί στη φυλακή», η φωνή της Μελίνας πνίγεται μέσα στους πανηγυρισμούς και στο πρώτο χτύπημα στη συγκέντρωση, οι εικόνες σε λόγια από την Άντυ και τον Κώστα. Βροχή τα μηνύματα ακροατών. Όλος ο σταθμός ένα θέμα. Οι ναζί στη φυλακή!
«Άκουγα το ραδιόφωνό μας. Συγκινήθηκα πολύ!» λέει μπαίνοντας η Ναταλί. «Έτσι είναι, αυτό το ραδιόφωνο» λέω. Έτσι είναι στις δικές μας ιστορίες ραδιοφώνου. Γέλια και καβγάδες, ιδέες, δημιουργία, αγώνες και συνελεύσεις. Λόγος και μουσική. Όχι play list. Μουσική αληθινή. 15 χρόνια, «μια εφηβεία επιεικής...» Εδώ, στον 105,5 Στο Κόκκινο.
Τζούλυ Τσίγκα
Το μηδέν και το κλείσιμο του κακού κύκλου
Είμαι Στο Κόκκινο σχεδόν από την αρχή. Τα τελευταία οκτώ χρόνια με πολλές ευθύνες σε μια ανοδική πορεία εξέλιξης του σταθμού.
Δεν είχα ποτέ φανταστεί το μηδέν μέχρι την πυρκαγιά στον Υμηττό, τον Αύγουστο του ’19. Θυμάμαι ότι βρεθήκαμε με τον Γιώργο Πιαντέ στο αεροδρόμιο και ανεβήκαμε στο βουνό μαζί. Τα καμένα μάς έκαναν να παγώσουμε. Καταστροφή ολοκληρωτική. Μεταβατικές λύσεις. Αγωνία μέχρι που καταφέραμε να εκπέμψουμε.
Και τώρα (πού είσαι, ρε Γιώργο;) ο κακός κύκλος κλείνει.
Επιτέλους αποκτούμε το δικό μας κέντρο εκπομπής χάρη στην αμέριστη συμπαράσταση χιλιάδων φίλων που είναι στα Κόκκινα όπως όλοι μας.
Παναγιώτης Χούντας
Το Κόκκινο είναι η πιο καλή μετάλλαξη
Δεκαπέντε χρόνια έγραψε το κοντέρ και ακόμα γράφει. Γιατί φτιάξαμε ραδιόφωνο, όχι αστεία. Με αστεία, με ενημέρωση, με μουσικές, με άποψη, με ειλικρίνεια βασικά.
Θυμάμαι, μέχρι και κρυφή κάμερα μας είχαν φέρει -ήταν της μόδας κάποτε- να βγάλουν "βρόμα" για δήθεν ευκολίες σε ημετέρους, πως και αυτοί ίδιοι με τους άλλους είναι, και δεν έβγαινε, ρε γαμώτο. Τόση "αθωότητα" θα έπρεπε να είναι ενοχή από μόνη της.
Τώρα είμαστε πιο υποψιασμένοι... γενικώς. Με την ίδια συνταγή χτυπάμε και την πανδημία.
Το Κόκκινο είναι η πιο καλή μετάλλαξη. Από αυτές που εξελίσσουν το είδος. Το ραδιόφωνο, την ενημέρωση, το μέσο γενικά.
Μας περιμένουν στη γωνία, τους περιμένουμε στη στροφή...
Χρυσόστομος Λουκάς
Ξημερώματα 7 Νοεμβρίου 2013
Ξενυχτούσα στο σπίτι μου, μάλλον μεταφράζοντας κάτι. Δεν θα ήταν ακόμα 4 το πρωί όταν είδα στον λογαριασμό του Νίκου Τσιμπίδα στο Facebook, δημοσιογράφου της κατειλημμένης ελεύθερης ΕΡΤ, ότι τα ΜΑΤ στέκονταν ετοιμοπόλεμα έξω από το ραδιομέγαρο και μέσα βρισκόταν εισαγγελέας. Ξύπνησα τον τότε διευθυντή και ώς τις 4.10 ήμουν στο στούντιο - ήμουν της γειτονιάς. Η Ειρήνη Προμπονά βρέθηκε σε ελάχιστη ώρα στην Αγία Παρασκευή. Μεταδώσαμε από τη Μεσογείων και από του Ψυρρή, κάθε στιγμή της εισβολής των ΜΑΤ, κάθε κίνηση των ανθρώπων που κατέκλυσαν την ΕΡΤ πριν χαράξει, τις τελευταίες κουβέντες των ανθρώπων που την κράτησαν.
Ανεξάρτητα από οτιδήποτε, στην ελληνική κινηματική άνοιξη, οι δημοσιογράφοι του Κόκκινου ήμασταν πάντα εκεί.
Γιάννης Ανδρουλιδάκης
Ξενύχτια, χημικά και… σπαράγγια
Ήταν Άνοιξη του 2011, λίγο πριν ξεκινήσουν οι πλατείες… Η Κερατέα έβραζε από το Δεκέμβρη, οι κάτοικοι αντιδρούσαν στα σχέδια για ΧΥΤΑ στο Οβριόκαστρο. Από τη πρώτη στιγμή εκεί, στην αρχή χάρη στην επιμονή του Βαγγέλη μας. Ο Βέκιος, διευθυντής μας τότε στο Κόκκινο, έμενε εκεί, ήξερε.
Φάγαμε ξενύχτια, κυνηγητά, χημικά, φάγαμε και σπαράγγια άγρια, και ήπιαμε τσίπουρα να ζεσταθούμε. Προέκυψε αυθόρμητα η ανάγκη πιο ενεργής στήριξης του αγώνα των κατοίκων. Μαζευτήκαμε στον ημιώροφο του Κόκκινου στη Σαρρή, ο Βαγγέλης, εγώ, εργαζόμενοι και καλλιτέχνες από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους και φτιάξαμε την συλλογικότητα Αrt Resistance που κατάφερε μαζί με τους αυτοοργανωμένους κατοίκους να στήσει στο μπλόκο της Λαυρίου το 3ήμερο Keratea Art Resistance Festival.
Δύο μέρες μετά το Φεστιβάλ, στις 128 μέρες αγώνα, τα ΜΑΤ έφυγαν από την Κερατέα.
Ντίνα Μπατζιά
