Η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη επαναλαμβάνει μονότονα ότι θα λογοδοτήσει στον ελληνικό λαό στη βάση των πεπραγμένων της και της υλοποίησης όσων υποσχέθηκε το 2023. Υπονοεί ότι όχι μόνο έκανε όσα υποσχέθηκε, αλλά κι ακόμη περισσότερα, άξια επιβράβευσης. Ας δούμε μερικά από αυτά.
- Το α’ τρίμηνο του 2026 οι τιμές των διαμερισμάτων ήταν κατά μέσο όρο αυξημένες κατά 5,7% σε σύγκριση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2025.
- Το 2025, οι τιμές τους αυξήθηκαν με μέσο ετήσιο ρυθμό 8,1% (στην ΕΕ-27 κατά 5,5%).
- Το 2024 οι τιμές αυξήθηκαν 9,1%.
- Η αύξηση των τιμών είναι περίπου 85% από το 2016.
Τι θέλει να μας πει η κυβέρνηση της ΝΔ; Ότι εν μέσω στεγαστικής κρίσης που διαμορφώθηκε και κορυφώθηκε κυρίως κατά τη διάρκεια της δικής της διακυβέρνησης, δεσμεύτηκε και υλοποίησε την αλματώδη αύξηση χρόνο με τον χρόνο των τιμών στις κατοικίες; Και γι’ αυτό θέλει να κριθεί θετικά και με αυτοδυναμία στις εκλογές;
- Το 2025 η Ελλάδα κατέγραψε ετήσια αύξηση ενοικίων κατά 10,1% (ΕΕ 3,2%), ερχόμενη δεύτερη σε άνοδο μετά την Κροατία.
- Η σωρευτική αύξηση των ενοικίων μόνο την τελευταία τριετία υπολογίζεται σε τουλάχιστον 40%.
- Το 28,9% του πληθυσμού δαπανά πάνω από το 40% του εισοδήματός του για στέγη (ΕΕ 8,2%).
Μήπως είναι κι αυτή η εικόνα «εισαγόμενη» σαν την ακρίβεια; Και τότε γιατί δεν επηρεάζει ανάλογα τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες; Θέλει και γι’ αυτό το κατόρθωμα αυτοδυναμία η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη; Ή μήπως με το επίδομα ενοικίου που δίνει σε ορισμένους και τα αποτυχημένα προγράμματα «Σπίτι μου Ι και ΙΙ», θεωρεί ότι αντιμετωπίζει το ζήτημα της στεγαστικής φτώχειας στην Ελλάδα και αυτό της έλλειψης κοινωνικής πολιτικής για τη στέγη; Αφού έτσι επιδεινώνει το πρόβλημα και τροφοδοτεί περαιτέρω την άνοδο των τιμών. Η ίδια κυβέρνηση που έκανε τα λεφτά του Ταμείου Ανάκαμψης «ρόφημα» για 10 μεγάλες επιχειρηματικές οικογένειες και κάποιες ακόμη παρατρεχάμενες επιχειρήσεις.
- Οι ιδιωτικές πληρωμές στον χώρο της ιδιωτικής υγείας αντιστοιχούν στο 3,3% του ΑΕΠ της Ελλάδας (1,5% στην ΕΕ).
- Συνακόλουθα, οι ανεκπλήρωτες ανάγκες υγειονομικής περίθαλψης είναι πολλαπλάσιες στα χαμηλότερα εισοδήματα.
- Στο 7,2% ο μέσος όρος της ΕΕ για τις δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού για την υγεία, στο 5,8% το ποσοστό αυτό για την Ελλάδα.
Τι χειροκρότημα διεκδικεί εδώ η κυβέρνηση; Επειδή τη θέση των ράντζων στα δημόσια νοσοκομεία την έχουν πάρει πιο κατάλληλα κρεβάτια και χορηγούνται και παραβάν για… ιδιωτικότητα; Ή επειδή κάνει συγχωνεύσεις κλινικών, οι οποίες για τους εργαζόμενους στο ΕΣΥ αποτελούν «έμμεσο ή συγκεκαλυμμένο κλείσιμο» υπηρεσιών; Ή μήπως επειδή με απογευματινά ιατρεία και χειρουργεία -όχι για όλους όσοι έχουν ανάγκη- η κυβέρνηση «κλείνει» το μάτι σε ιατρικό προσωπικό με χαμηλούς μισθούς για νόμιμο -και φορολογούμενο- «φακελάκι».
Συχνά τα κυβερνητικά στελέχη επικαλούνται οικονομικούς δείκτες που καταδεικνύουν βελτίωση των οικονομικών συνθηκών και του εισοδήματος, οικονομική μεγέθυνση, ανάπτυξη, αύξηση επενδύσεων. Ωστόσο, πλήθος ερευνών εμφανίζει την κοινωνική πλειοψηφία να βιώνει παρατεταμένες και επιδεινούμενες συνθήκες ανισότητας, φτώχειας και έλλειψης προοπτικής. Το ΙΟΒΕ στην τελευταία του παρέμβαση επισημαίνει ότι «η ανισότητα δεν μπορεί να αξιολογείται αποκλειστικά μέσα από την κατανομή του εισοδήματος». Βεβαίως, για να είμαστε σωστοί, δεν μπορείς να μιλήσεις σοβαρά για την ανισότητα αγνοώντας την κατανομή του εισοδήματος και του πλούτου.
Ωστόσο, έχει πράγματι μεγάλη σημασία η ξεχωριστή κατάσταση κάθε νοικοκυριού, οι υποχρεώσεις, τα βάρη, προκειμένου να γίνει ορθότερη αξιολόγηση της κατάστασής του. Γι’ αυτό, ενώ στατιστικά καταγράφεται μείωση των ανισοτήτων με βάση την αύξηση των μισθών, περίπου το 68% των νοικοκυριών δηλώνει ότι στην πράξη δυσκολεύεται «να τα βγάλει πέρα», έναντι 19% στην ΕΕ. Μήπως και γι’ αυτό η κυβέρνηση θέλει την επιβράβευση της εκλογικής πρωτιάς ή και της αυτοδυναμίας;
Επειδή αυτός ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό και αφορά και την υγεία και την παιδεία και την εργασία και την τήρηση του Συντάγματος και τη λειτουργία της Δικαιοσύνης και τα σκάνδαλα, ας μην το πάμε πολύ μακριά.
Με 5,4% πληθωρισμό και τεράστιες αυξήσεις στα τρόφιμα, να τη «βράσουμε» την ανάπτυξη που είναι για λίγους και εκλεκτούς. Πρέπει επιτέλους να μιλήσουμε ξανά για αναδιανομή εισοδήματος και ας αποφύγουμε την πλειοδοσία παροχών και τον «λαϊκισμό». Το 5% της φορολόγησης των μερισμάτων σε μια Ευρώπη που έχει πολύ μεγαλύτερη αντίστοιχη φορολόγηση, δεν μπορεί να αλλάξει; Τι μας έχει προσφέρει; Το έχει μετρήσει η κυβέρνηση;
Επιτέλους, αν θέλουμε να υπάρχει αύριο και δίκαιη ανάπτυξη και κράτος πρόνοιας, πρέπει να αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο από σήμερα. Κι αυτό δεν μπορεί να το υλοποιήσει η κυβέρνηση ΝΔ – Μητσοτάκη.
