Βήμα-βήμα η κυβέρνηση επιχειρεί να ξηλώσει τα τελευταία ίχνη δημοκρατικής εκπροσώπησης. Ξεκίνησε με την προαναγγελία ακραίου πλειοψηφικού συστήματος για τις δημοτικές εκλογές με στόχο την αποπολιτικοποίησή τους και τώρα σφυγμομετρά αντιδράσεις προαναγγέλλοντας την κατάργηση του αναλογικού συστήματος, που από το 1982 καθορίζει τις εκλογές στα συνδικάτα. Πανομοιότυπη η επιχειρηματολογία ότι έτσι θα χτυπηθεί ο κομματισμός.
Στην περίπτωση των τοπικών και περιφερειακών εκλογών, η συγκρότηση ενιαίων ψηφοδελτίων εξυπηρετεί, εκτός των άλλων, την τοπική διαπλοκή. Δηλαδή το αποκρουστικότερο πρόσωπο του καταρρέοντος κομματικού συστήματος. Χωρίς τον διαχωρισμό των ξεχωριστών ψηφοδελτίων, που αντιστοιχούν σε διαφορετικά προγράμματα και δεσμεύουν σε ευκρινείς διαφοροποιήσεις έναντι των τοπικών συμφερόντων, η μικρομεσαία ή και η μεγάλη διαπλοκή (π.χ. εταιρείες για τα σκουπίδια) θα μπορεί ευκολότερα να κατευθύνει την ψήφο των δημοτών και να δημιουργήσει, μέσα στη σύγχυση και την προγραμματική αμορφία, ισχυρά λόμπι στα δημοτικά και τα περιφερειακά συμβούλια.
Στην περίπτωση των συνδικάτων η κατάργηση του αναλογικού συστήματος και η εγκαθίδρυση πλειοψηφικού θα διευκολύνει τις εργοδοτικές παρεμβάσεις. Πρόκειται για άμεση απειλή στην αυτονομία των συνδικάτων, που ήδη έχουν αποδυναμωθεί από τη διάλυση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και τη διάχυση της ανεργίας. Η υπεράσπιση των συνδικάτων περνάει μέσα από την απόρριψη των εργοδοτικών και κομματικών παρεμβάσεων, μέσα από τη ριζική αναδιοργάνωσή τους, ώστε να εκπροσωπούν το σύνολο του κόσμου της εργασίας, που συνεχώς κατατεμαχίζεται θεσμικά από την επέκταση της ευελιξίας, αλλά και των ανέργων. Το μνημονιακό κατεστημένο θέλει συνδικάτα - μαριονέτες.
Η κυβέρνηση συντηρεί μεθοδικά θέμα αλλαγής του εκλογικού συστήματος, που το πιθανότερο είναι να συμπεριλάβει και τις βουλευτικές εκλογές, εντασσόμενο στη στρατηγική που θέλει να εμφανίσει το λαϊκό ρεύμα της δημοκρατικής ανατροπής ως "κίνδυνο πολιτικής αποσταθεροποίησης". Στη στρατηγική αυτή εντάσσεται, αναλόγως των αποτελεσμάτων των εκλογών, το "ενδεχόμενο" δεύτερων "διορθωτικών" εκλογών ή και της "αριστερής παρένθεσης".
Όλα αυτά επιβεβαιώνουν ότι η κυβέρνηση είναι αδίστακτη ως προς τη χρησιμοποίηση - ευτελισμό των θεσμών. Δεν ενδιαφέρεται για τη δημοκρατική ανασυγκρότηση της πολιτικής, αλλά για παιχνίδια κομματικών επιδιώξεων, που αγγίζουν τα όρια της πραξικοπηματικής αντίληψης για το πολίτευμα. Αυτή η λογική, που μπορεί να περιβληθεί και τον μανδύα πρότασης συνταγματικής αναθεώρησης, στηρίζεται στην απαξίωση του θεσμού των κομμάτων ως αντίβαρο στην απαξίωση των κομμάτων του δικομματισμού. Η αντικομματική ρητορική όμως συμβάλλει στην ιδεολογική ενίσχυση της Ακροδεξιάς.
Για όλα είναι έτοιμη η κυβέρνηση, αρκεί να παραμείνει γαντζωμένη στην εξουσία ή να προκαλέσει καταστάσεις κοινωνικού - πολιτικού χάους. Είναι επικίνδυνοι, πρέπει να φύγουν γρήγορα!
