Ο Αλέξης Τσίπρας συνομίλησε με την Ιστορία. Όχι μια και δυο φορές. Βρέθηκε και συχνά έγινε το επίκεντρό της. Όσα απαξιωτικά αναφέρονται περί πυροτεχνήματος και απλής «τύχης» από τους «αναλυτές» των τηλεπαραθύρων και των συμπολιτευόμενων sites και εντύπων ερμηνεύονται μονάχα μέσα από το πρίσμα του διαχρονικά άσβεστου μίσους του συστήματος εξουσίας απέναντι στον άνθρωπο που τους μπήκε με θράσος στο μάτι. Με απαράμιλλο έμφυτο ταλέντο να κινείται μέσα στον λαό και να τον ακούει -άλλωστε δεν ήρθε από πολιτικό τζάκι ούτε προοριζόταν για το Μαξίμου σαν κληρονόμος του πατέρα του- και με το μοναδικό ένστικτο να αντιλαμβάνεται την εκάστοτε ιστορική στιγμή.
Ο Τσίπρας αφουγκραζόταν την Ιστορία, την κοινωνική κίνηση, και αναλάμβανε την ευθύνη και συχνά το ρίσκο. Ποτέ δεν υπολόγισε πολιτικό, ακόμα και προσωπικό κόστος, ποτέ δεν δίστασε, ακόμα και όταν μπροστά του υψώθηκαν αδιαπέραστα τείχη εκείνη την πολυτάραχη περίοδο του 2015, για την οποία ο ίδιος ακόμα δεν έχει μιλήσει. Αυτό είναι τελικά που τον ξεχώρισε από τους πολιτικούς αρχηγούς και τους ηγέτες της Αριστεράς. Τόλμησε να μιλήσει για μια Αριστερά που μπορεί να νικά και να γίνει πλειοψηφική όταν κανείς δεν τολμούσε καν να το σκεφτεί, δεν φοβήθηκε ποτέ την ευθύνη, βάζοντας το κεφάλι του ουκ ολίγες φορές στην αγχόνη. Αυτό διαχωρίζει τους ηγέτες που ανοίγουν δρόμους από τους περαστικούς και τους διαχειριστές.
Οπως έγραφε στο σπουδαίο έργο του «Η πολιτική ως κάλεσμα και επάγγελμα» ο Βέμπερ: «Πολιτική σημαίνει να τρυπάς σκληρά σανίδια, αργά και σθεναρά, με πάθος και με μέτρο ταυτόχρονα. Ισχύει άλλωστε απόλυτα, κι όλη η ιστορική πείρα το βεβαιώνει, ότι δεν θα κατόρθωνε κανείς το εφικτό, εάν δεν κυνηγούσε πάλι και πάλι μέσα σε τούτο τον κόσμο το ανέφικτο. Εκείνος όμως που το κάνει αυτό πρέπει να είναι ηγέτης. Kαι όχι μόνον: πρέπει επιπλέον να είναι -με τη λιτότερη έννοια του όρου- και ήρωας. Όμως, κι αυτοί ακόμη που δεν είναι τίποτε απ’ τα δύο, πρέπει ν’ αρματωθούν, σήμερα κιόλας, μ’ εκείνη την ακράδαντη καρδιά που μπορεί να υπομείνει το ναυάγιο όλων των ελπίδων· ειδάλλως δεν θά ’ναι σε θέση να κατορθώσουν ούτε καν αυτό που είναι σήμερα εφικτό. Μόνον όποιος είναι βέβαιος πως δεν θα συνθλιβεί όταν ο κόσμος, απ’ τη δική του τη σκοπιά ιδωμένος, αποδειχθεί πολύ μωρός ή ποταπός για όσα αυτός θέλει να του προσφέρει, μόνον όποιος μ’ όλα αυτά αντιμέτωπος μπορεί να πει “και όμως!”, μόνον αυτός διαθέτει το “κάλεσμα” της πολιτικής».
