Εισερχόμενος στη σύνοδο κορυφής της Ευρωζώνης για το ελληνικό ζήτημα, στις 12.7, ο Φρ. Ολάντ δήλωσε ότι "σήμερα πρέπει να βρούμε μια οριστική λύση γιατί, δεν μπορούμε να συζητάμε κάθε τρεις μήνες για την Ελλάδα". Αν ο Γάλλος πρόεδρος αισθάνθηκε "κουρασμένος" από μια διαπραγμάτευση που κράτησε πέντε μήνες, οι Έλληνες έχουν στην κυριολεξία εξαντληθεί από τις άμεσες συνέπειες των μνημονιακών πολιτικών που εφαρμόσθηκαν τα πέντε τελευταία χρόνια, αλλά και από τις συνεχείς πολύμηνες συζητήσεις με την τρόικα στο ίδιο διάστημα που νεκρώνουν κάθε οικονομική και κοινωνική δραστηριότητα. Ορθώς, λοιπόν, ο κ. Ολάντ επισήμανε ότι αυτή η κατάσταση πρέπει να τερματισθεί. Όχι όμως για λόγους σωματικής κούρασης, αλλά για λόγους εξάντλησης ενός λαού, αλλά και της ικανότητας της ευρωπαϊκής ηγεσίας να αντιμετωπίζει ένα αφετηριακό δευτερεύον ζήτημα όπως το ελληνικό. Η δε υπέρβαση αυτής της πνιγηρής κατάστασης, με τη σειρά της έχει δύο προϋποθέσεις:
Πρώτον την ύπαρξη μιας βιώσιμης -όπως σημείωσε η κυβέρνηση- συμφωνίας που όχι μόνο θα καλύπτει τις χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας, αλλά θα αφήνει περιθώρια εφαρμογής πολιτικών που θα συμβάλουν στην ανάκαμψή της και, δεύτερον, τη χαλάρωση του πλαισίου πιστωτικής και ελεγκτικής ασφυξίας. Και τα δύο είναι ζητήματα ανοιχτά και προς κρίσιν.
Αν με την ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης κριθεί ότι η συμφωνία αφήνει τα περιθώρια για έξοδο της Ελλάδας από την κρίση, έστω και μεσοπρόθεσμα -προφανώς αν δεν τα αφήνει συντόμως θα ξανασυζητάμε για την Ελλάδα, όπως θα 'λεγε και ο Ολάντ-, υπάρχει μια ακόμη προϋπόθεση για οριστική έξοδο και μη επιστροφή σε κάποιο τούνελ.
Λαμβάνοντας ως δεδομένο το "πακέτο Γιούνκερ" ύψους 35 δισ. ευρώ, τη μελλοντική συμμετοχή της χώρας στην "πιστωτική χαλάρωση" της Ευρώπης ("πακέτο Ντράγκι") απ' όπου έχουμε αποκλειστεί, καθώς και την εξοικονόμηση πόρων που υπό τις παρούσες συνθήκες πηγαίνουν για την εξυπηρέτηση του χρέους, με την πιθανή αναδιάρθρωσή του, επανέρχεται στο προσκήνιο ένα -αναπάντητο για δεκαετίες- ερώτημα: Διαθέτει η Ελλάδα ένα σχέδιο ανάπτυξης και προγράμματα αξιοποίησης αυτών των πόρων; Διότι το στοίχημα είναι όχι απλώς να απορροφηθούν, αν απορροφηθούν πλήρως, αλλά να μην έχουν την τύχη των προηγούμενων ΕΣΠΑ. Για όποιον βούλεται, ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα.
