Δεδομένου ότι σήμερα θα περάσει με κάποιο τρόπο το δεύτερο προαπαιτούμενο νομοσχέδιο για τη χρηματοδοτική γέφυρα προς τη διαπραγμάτευση επί της κατ' αρχήν συμφωνίας για μια τριετή δανειακή σύμβαση, η απόφαση του Αλ. Τσίπρα να μεταθέσει για τον Σεπτέμβριο τη διευθέτηση του εσωκομματικού ζητήματος του ΣΥΡΙΖΑ είναι από μια άποψη ευεργετική. Αν με αυτή την απόφαση, εφόσον βεβαίως επιβεβαιωθεί από τα αρμόδια κομματικά όργανα, διευκολύνεται το ένα ή το άλλο πολιτικό σχέδιο εντός του ΣΥΡΙΖΑ, αν ενισχύονται οι πιθανότητες σύνθεσης ή όχι, δεν το γνωρίζουμε, μένει να αποδειχθεί στην πράξη.
Το βέβαιο και άμεσο, πάντως, αποτέλεσμα είναι ότι προσφέρει ένα διάλειμμα ανασυγκρότησης, αναστοχασμού και επαναπροσδιορισμού όχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά του συνόλου των πολιτικών δυνάμεων και ενός κατάκοπου και εξαντλημένου κοινωνικού σώματος από τους αδιάλειπτους περιορισμούς των Μνημονίων, τις συνεχείς διαπραγματεύσεις και τη χρηματοδοτική ασφυξία που επέβαλαν οι δανειστές. Άλλοτε τα "μπάνια του λαού", περιλαμβανομένων των αριστερών, αποτελούσαν κανόνα απαράβατο. Αν καμιά φορά χρειαζόταν να τον παραβιάσουμε, δεν υπάρχει και λόγος να τον καταργήσουμε. Η ισχύς του, βεβαίως, έχει και ορισμένες προϋποθέσεις, όπως η δυνατότητα μετακίνησης, που με τη σειρά της προϋποθέτει να λειτουργούν στοιχειωδώς οι τράπεζες και η αποχή της κυβέρνησης - διοίκησης από πράξεις που επηρεάζουν σοβαρά τη ζωή των πολιτών.
Με τη δέσμευση της κυβέρνησης ότι από αύριο και για έναν μήνα περίπου δεν θα προωθήσει στη Βουλή ρυθμίσεις με σημαντικές κοινωνικές συνέπειες, από τέλη Αυγούστου, αρχές Σεπτεμβρίου μπορούν όλοι να ξαναπιάσουν το νήμα από εκεί σχεδόν που το άφησαν. Ο χρόνος να αναζητηθούν λύσεις, να διορθωθούν τα πράγματα, να επιλυθούν τα κομματικά και πολιτικά προβλήματα, να ανατραπούν εκ των έσω ή κατά μέτωπο τα Μνημόνια, να προσαρμοστεί η κυβέρνηση της Αριστεράς ή όχι στα νέα δεδομένα κ.ο.κ. θα είναι -υπό κάποια έννοια- απεριόριστος.
