Δεν υπάρχει κανένας λόγος να κρύψουμε την αλήθεια ή να ωραιοποιήσουμε τα μέτρα που περιλαμβάνει η νέα συμφωνία της Ελλάδας με τους δανειστές και άλλωστε ούτε η κυβέρνηση ούτε ο Αλ. Τσίπρας το έκαναν. Το νέο χρηματοδοτικό πρόγραμμα περιλαμβάνει "δύσκολους", ακόμη και "σκληρούς" όρους, που σε πρώτη φάση θα προκαλέσουν ύφεση. Όμως δεν υπάρχει και κανένας λόγος να δεχτούμε ότι η συμφωνία που επιτεύχθηκε την προηγούμενη νύχτα ισοδυναμεί ή και υπερβαίνει τα Μνημόνια που εφαρμόστηκαν στην Ελλάδα την τελευταία πενταετία, καθώς επίσης ότι ο αγώνας που έδωσε κατά τη διαπραγμάτευση η κυβέρνηση ήταν μάταιος, χωρίς κανένα αποτέλεσμα, μόνο και μόνο για να "δικαιωθεί" το παρελθόν των αντιπάλων ή να δικαιολογηθούν οι σημερινές διαφορές των φίλων.
Η ισοπέδωση και ο μηδενισμός δεν ταιριάζουν στην Αριστερά, τουλάχιστον τη ριζοσπαστική. Η χθεσινή συμφωνία δεν περιλαμβάνει ούτε χιλιάδες απολύσεις στο Δημόσιο και δημιουργία εταιρείας στο Λουξεμβούργο για τις ιδιωτικοποιήσεις (πρώτο Μνημόνιο) ούτε κούρεμα των αποθεματικών των ταμείων και ουσιαστικά διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος (δεύτερο Μνημόνιο). Δεν προβλέπει επίσης, αντιθέτως, ότι τα δάνεια και τα χρήματα που μπορεί να αντλήσει η χώρα μας θα οδηγηθούν όλα στην εξυπηρέτηση των δανείων, όπως μέχρι τώρα γινόταν. Αν, εν τέλει, η συμφωνία είναι βιώσιμη, όπως διατείνεται η κυβέρνηση, ή μη βιώσιμη, όπως υποστηρίζουν άλλοι, θα κριθεί τα επόμενα χρόνια. Για την Αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ όμως η συζήτηση δεν μπορεί να εξαντλείται εδώ.
Όπως είπε ο Αλ. Τσίπρας μετά τη συμφωνία, "έχουμε αφήσει μια πολύ σημαντική παρακαταθήκη πίσω μας, μια σημαντική παρακαταθήκη για την αναγκαία αλλαγή σε όλη την Ευρώπη". Όποιος δεν αντιλαμβάνεται ότι, μετά το Σαββατοκύριακο, την κατακραυγή για τη στάση και τα ερωτήματα που τέθηκαν για τους σχεδιασμούς της Γερμανίας, η συζήτηση για μια "άλλη Ευρώπη" άνοιξε, εθελοτυφλεί.
Το τελευταίο σχετίζεται με το εσωτερικό πολιτικό τοπίο. Από την πεντάμηνη μάχη με τους δανειστές τόσο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛΛ. όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ εξήλθαν πολλαπλώς τραυματισμένοι και, ίσως, τα τραύματα να χρειαστούν χρόνο για να επουλωθούν ή να μην επουλωθούν απολύτως. Η μεγαλύτερη εικόνα όμως είναι άλλη. Στο τελευταίο πεντάμηνο εξουδετερώθηκαν πλήρως οι κατεστημένες μνημονιακές δυνάμεις και κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού έχει καταστεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο δε Αλ. Τσίπρας έχει αναδειχθεί σε ηγέτη εθνικής και διεθνούς εμβέλειας, χωρίς αντίπαλο στο εσωτερικό της χώρας. Η ώρα της ριζοσπαστικής Αριστεράς είναι τώρα και οφείλει να πορευτεί με τις αδυναμίες και τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα.
