Μας παρακολουθούν. Το υποπτευόμασταν. Τώρα το ξέρουμε. To ξέρουμε χάρη στον Μπράντλεϊ Μάνινγκ και στον Έντουαρντ Σνόουντεν. Ο πρώτος δικάζεται γιατί διέρρευσε στη WikiLeaks του άλλου καταζητούμενου, Τζούλιαν Ασάνζ, διαβαθμισμένα αμερικανικά έγγραφα που αποκαλύπτουν όχι μόνο τα εγκλήματα που διέπραξαν τα αμερικανικά στρατεύματα στον πόλεμο του Αφγανιστάν το 2010, αλλά και μυστικές συμφωνίες και συνομιλίες που αφορούν και τους δύο πολέμους (Ιράκ, Αφγανιστάν). Η εισαγγελία τον λέει "προδότη", η υπεράσπιση "καλοπροαίρετο", καθώς "προσπάθησε να αποκαλύψει το αληθινό πρόσωπο του πολέμου". O δεύτερος είναι εγκλωβισμένος χωρίς χαρτιά στο αεροδρόμιο της Μόσχας, διότι έχοντας διατελέσει σύμβουλος της αμερικανικής υπηρεσίας ηλεκτρονικής κατασκοπείας (NSA) αποκάλυψε, ή μάλλον διέρρευσε, την ύπαρξη του PRISM, ενός μυστικού προγράμματος παρακολούθησης των επικοινωνιών των χρηστών του Ίντερνετ εκτός των ΗΠΑ σε εννέα μεγάλους ιστοτόπους κοινωνικής δικτύωσης, όπως το facebook.
Κατά μια έννοια, πάντως, οι αποκαλύψεις του Μάνινγκ, του Ασάνζ, του Σνόουντεν μπορούν να λειτουργήσουν και αντίστροφα, δηλαδή να επιβεβαιώσουν και μάλιστα με πειστικό τρόπο κάτι που μέχρι τώρα το υποπτευόμασταν, κάτι που μέχρι τώρα θεωρούσαμε σχεδόν βέβαιο, αλλά όχι τελεσίδικο: Ότι δηλαδή παρακολουθούμαστε όλοι συνεχώς, σε όλες τις πτυχές των επικοινωνιών μας, mail, sms, social media κ.λπ. Και να καταλήξουμε τελικώς στο συμπέρασμα ότι "δεν γίνεται τίποτα". Λοιπόν, να μην ανησυχούμε τόσο πολύ και οι λόγοι είναι δύο: Πρώτον η θεωρητική δυνατότητα συλλογής πληροφοριών για όλους και για τα πάντα δεν σημαίνει και επεξεργασία και αξιοποίηση. Αν ήταν έτσι, στη NSA θα δούλευαν εκατοντάδες χιλιάδες πράκτορες. Ο δεύτερος είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Σνόουντεν που στο δίλημμα νόμος ή συνείδηση έχουν δώσει τη σωστή απάντηση.
