Ο υπουργός των Οικονομικών της Γερμανίας Σόιμπλε είναι ένας αυστηρός προτεστάντης οπαδός της ιδέας της επιστροφής στις θρησκευτικές αξίες, που πρέπει να καθορίζουν την πολιτική μας δράση. Με άτεγκτο καλβινιστικό ύφος ζητεί επίμονα από τους Ευρωπαίους ομόλογους του σοβαρότητα και τάξη στη διαχείριση των οικονομικών τους αν και ο ίδιος δεν είναι τόσο αυστηρός με τον εαυτό του. Ανέβηκε κανονικά τα σκαλοπάτια της ιεραρχίας του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος (CDU), έγινε πρόεδρός του και θα μακροημέρευε σ' αυτό το πόστο, αν δεν έμπλεκε σε ένα σκάνδαλο το 2000 με έναν έμπορο όπλων, που του έδωσε 100.000 μάρκα για το κόμμα, τα οποία, όπως γράφτηκε, ποτέ δεν κατέληξαν στα ταμεία του. Επειδή όμως αυτά δεν θεωρούνται σοβαρά παραπτώματα στον αιώνα της ασυλίας των υπουργών, ο άνθρωπος επανέκαμψε και το 2009 έγινε υπουργός στην κυβέρνηση της Μέρκελ -που εν τω μεταξύ τον είχε διαδεχτεί στην ηγεσία του κόμματος-, με τη χημεία της οποίας ταιριάζει τόσο πολύ η δική του, όσο ο τέντζερης με το καπάκι. Στην παρέα τους ανήκει και ο εκάστοτε πρόεδρος της Bundesbank και οι πρόεδροι του ΔΝΤ και της ΕΚΤ.
Η παρέα αυτή είναι το εκτελεστικό όργανο των αγορών, υπεύθυνη για τα πολυποίκιλα μνημόνια που εφαρμόζονται στην Ευρωζώνη. Οι θεσμοί της ευρωπαϊκής ένωσης υπό την ευγενή εποπτεία της έχουν περιπέσει σε βαθύ λήθαργο, από το όποιο όπως φαίνεται δύσκολα θα συνέλθουν. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν κηρύξει όλη την Ευρωζώνη σε κατάσταση ανάγκης και αποφασίζουν ελέω Θεού και αγορών, θεωρώντας τις αποφάσεις τους θεόπεμπτες και δεν τις ανακαλούν ακόμα και όταν όλοι οι οικονομολόγοι τούς φωνάζουν ότι έχουν πέσει χιλιόμετρα έξω. Δεν έχουν πρόβλημα συνειδησιακό για τα αθεράπευτα κοινωνικά τραύματα που προκαλούν στους Ευρωπαίους ιθαγενείς, ακόμα και όταν οι ίδιοι ανακαλύπτουν ότι η δοσολογία των μέτρων που εφαρμόζουν, όλα γερμανικής έμπνευσης, επιτείνει την έτσι κι αλλιώς δρομολογούμενη από αυτούς εσωτερική υποτίμηση στις χώρες της Ευρωζώνης.
Τελευταία, επέλεξαν τη θεωρία του σοκ για το μαρτυρικό νησί της Κύπρου. Αφορμή, η τραπεζική φούσκα της, που ακόμα και αν ήταν γεμάτη με μαύρο ρωσικό χρήμα, όπως ισχυρίστηκαν, ήταν ένα μικρό εξάνθημα μπροστά στα χρηματιστηριακά μπαλόνια που έχουν γεμίσει όλες τις αρτηρίες του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος. Ο "φιλέλληνας" όμως Σόιμπλε είχε γι' αυτό μια άλλη εξήγηση. Με τα τραπεζικά ιδρύματα του συστήματος είπε δεν ασχολείται κανένας αν οι χώρες τους δεν ζητούν δανεικά. Δηλαδή μπορεί κανείς να ξεπλένει όσο βρόμικο χρήμα θέλει σ' αυτά τα ιδρύματα, φτάνει η χώρα τους να μην δανείζεται πέρα από τα όρια που ορίζει το Μάαστριχτ, για να μην εκτίθεται στα μάτια των αγορών. To 2010 έσκασε ένα τέτοιο μπαλόνι στα χέρια του γερμανικού κράτους από ένα CD με ονόματα γερμανών φοροφυγάδων μεγαλοκαταθετών στην ελβετική τράπεζα Suisse.
Η τράπεζα και το γερμανικό κράτος αντάλλαξαν στην αρχή αρκετά επίθετα από το γερμανικό υβρεολόγιο για το CD, αλλά πέραν τούτου κανένας δεν έμαθε τι απέγινε με τους φοροφυγάδες. Επίσης σε συνέντευξη που έδωσε στην κυριακάτικη "Αυγή" 28-04-2013 ο γραμματέας του ΑΚΕΛ ανέφερε ότι "η επιτροπή εμπειρογνωμόνων για την καταπολέμηση του ξεπλύματος βρόμικου χρήματος του συμβουλίου της Ευρώπης είχε διερευνήσει και την Κύπρο και τη Γερμανία. Από τα 28 κριτήρια η Κύπρος πληρούσε τα 24 και η Γερμανία... τα 21".
Ο Σόιμπλε λέει, τώρα τελευταία πολλά ευτράπελα, αλλά είναι κάποια που αξίζουν ιδιαίτερης προσοχής. Στο συνέδριο του CDU -του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος- στις 4-12-2012 ψηφίστηκε μια απόφαση που έλεγε ότι "για τις μητέρες που γέννησαν πριν από το 1992 θα πρέπει ο υπολογισμός του alters geld -ενός επιδόματος που παίρνουν μετά την αποχώρηση από την εργασία- να είναι πιο ευνοϊκός από ό,τι είναι τώρα.
Ο υπουργός, παρ' όλη την τρελή χαρά του που επανεκλέχτηκε στην προεδρία η συντρόφισσά του Μέρκελ με 98%, έσπευσε να συμπληρώσει αμέσως μετά την απόφαση λέγοντας ότι "για κάτι τέτοιο δεν υπάρχουν προς το παρόν χρήματα και σε καμία περίπτωση αυτό τον χρόνο, γιατί η βοήθεια που δίνουμε στην Ελλάδα είναι πολύ μεγάλη".
Η εφημερίδα Freitag, από όπου έρχεται η είδηση, απαντώντας στον Σόιμπλε και στους ενδεχόμενους ανθελληνικούς συνειρμούς του ακροατηρίου του έγραφε στις 13-01-2013 στο κύριο άρθρο της ότι "το κάθε ευρώ που δίνουμε στην Ελλάδα δεν είναι βοήθεια άλλα δάνειο με τόκο". O ίδιος έλεγε με κομπασμό στους δημοσιογράφους, μετά την υποταγή της κυπριακής ηγεσίας στην τρόικα, ότι "όποιος με ξέρει καλά γνωρίζει ότι δεν υποκύπτω εύκολα σε εκβιασμούς".
Επίδειξη αλαζονείας και ιταμό ύφος απέναντι σε μια μικρή χώρα, που ξυπνάει μνήμες από το πρόσφατο γκρίζο παρελθόν της δικής του χώρας. Ο "εκβιασμός" στον οποίο αναφέρθηκε αφορούσε στο περήφανο "Όχι" του κυπριακού λαού στο σχέδιο της τρόικας. Ένα σχέδιο που εχει στόχο την οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση του νησιού.
Ήταν μια μνησίκακη αντίδραση, βγαλμένη από τα εσώψυχα ενός συντηρητικού πολιτικού, εκπροσώπου της κυρίαρχης οικονομικοπολιτικής ελίτ της χώρας του, της τάξης που βίωσε τον περασμένο αιώνα δυο ταπεινωτικές ήττες και κατάφερε να αναγεννηθεί ισάριθμες φορές από την τέφρα των παγκόσμιων πολέμων που η ίδια προκάλεσε, της τάξης που έκρυβε μέσα της το σπέρμα του ολοκληρωτισμού πολύ πριν εκκολαφθεί στα σπλάχνα της, το φαινόμενο του φασισμού.
Η ιστορία της Γερμανίας είναι από τη γέννησή της η ιστορία της ευρωπαϊκής ηγεμονίας της. Μιας ηγεμονίας που γεννήθηκε από μια σχέση αντιπαροχής ανάμεσα στον Πάπα και στον Γερμανό βασιλιά Καρλομάγνο που χρίστηκε το 800 μ.Χ. αυτοκράτορας της δυτικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας σε αντάλλαγμα της πνευματικής πατρωνείας πάνω στις γερμανικές φυλές που παραχωρούσε στον Ρωμαίο πατριάρχη.
Αυτό το γεγονός πήρε μυθικές διαστάσεις γεμίζοντας πολλές σελίδες της γερμανικής ιστορίας και τα μυαλά πολλών Γερμανών ευγενών με μπόλικο αέρα. Την ιδέα αυτής της ηγεμονίας προσπάθησε να την υλοποιήσει ο γερμανικός μιλιταρισμός τον περασμένο αιώνα δυο φορές χωρίς επιτυχία. Την πρώτη φορά ο Πρώσος βασιλιάς Γουλιέλμος ο Α', μαζί με τον καγκελάριό του Βίσμαρκ, στην προσπάθειά του να ενώσει τα γερμανικά κρατίδια υπό το σκήπτρο του, στέφτηκε το 1871 αυτοκράτορας μέσα στο Παρίσι, ταπεινώνοντας τη Γαλλία, αλλά βοηθώντας και τους βερσαλιέρους της να πνίξουν στο αίμα τη γαλλική κομμούνα. Αυτό ήταν και το πρελούδιο του μεγάλου μακελειού του 1ου Παγκόσμιου Πολέμου, που οδήγησε στην κατάρρευση της αυτοκρατορίας του. Η άλλη ήταν το 1939.
Δυστυχώς ο μύθος δεν στοίχειωνε μόνο τα όνειρα των ευγενών, αλλά επηρέαζε και τη λαϊκή κουλτούρα. Στη Γερμανία καμιά επανάσταση από τα κάτω δεν μπόρεσε να σταθεί για πολύ καιρό στα πόδια της, όπως στη Ρωσία, στη Γαλλία ή και στην Ιταλία. Όλες πνίγηκαν στο αίμα μέσα στο λίκνο τους. Κινήματα με πλατιά λαϊκή βάση, όπως αυτό του Τόμας Μίντσερ στην περίοδο της Μεταρρύθμισης, αρχές του 16ου αιώνα, το επαναστατικό κίνημα των αστών το 1848 ή αυτό των σπαρτακιστών το 1918 κατεστάλησαν με αγριότητα. Ακόμα και οι αστικές μεταρρυθμίσεις που πέρασαν μετά από πολιτικές και κοινωνικές συγκρούσεις έγιναν κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του πρωσικού μιλιταρισμού.
Ο μεγαλοϊδεατισμός, ευεπίφορος σε κάθε ιμπεριαλιστικό τυχοδιωκτισμό, δηλητηρίαζε συστηματικά κάθε δημοκρατική έξαρση ή αγνό πατριωτικό αίσθημα του λαού. Τα δώδεκα χρόνια περίπου της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, από τα οποία τα μισά ήταν υπό την προεδρία του Πρώσου μιλιταριστή Χίντενμπουρκ με ένα σύνταγμα κομμένο και ραμμένο στα μετρά του, ήταν πολύ λίγα για να ξεριζωθούν αυτές οι καταβολές. Γι' αυτό πουθενά στον κόσμο ο φασισμός δεν απέκτησε τέτοια λαϊκή βάση και πουθενά δεν είχε αυτό το αποκρουστικό πρόσωπο, που ανδρώθηκε μέσα από το φονικό σύμπλεγμα του πιο αδίστακτου και επεκτατικού βιομηχανικού και χρηματιστικού κεφαλαίου με τους Πρώσους ευγενείς. Δεν είναι τυχαίο ότι το ίδιο το ΚΚΓ, με το ιστορικής σημασίας διάγγελμά του της 11-6-1945, αναγνώρισε ότι για το φαινόμενο του φασισμού, εκτός από τους βασικούς συντελεστές, μερίδιο ευθύνης έχει και ο γερμανικός λαός.
Στη διάρκεια της ψυχροπολεμικής περιόδου (1947-1972), και οι δύο Γερμανίες που γεννήθηκαν από τη διάσπαση της χώρας το 1949 απέτυχαν να καταπολεμήσουν αποτελεσματικά το πνεύμα του φασισμού που υπέβοσκε στις κοινωνίες τους, κάτι που έμμεσα επηρέασε και την υπόλοιπη Ευρώπη. Στην Ανατολική, η έντονη αντιφασιστική ρητορεία αλλά και παιδεία ερχόταν σε αντίθεση με την πολιτική καταπίεση και γι αυτό εν μέρει κατακυρωνόταν. Στη δυτική, παρ' όλες τις υποσχέσεις προς τη διεθνή κοινότητα για ριζική αποναζιστικοποίηση καθώς και για μέτρα που θα απέκλειαν μελλοντικά να ξεκινήσει πάλι ένας πόλεμος από τη Γερμανία, πολλοί χιτλερικοί της Βέρμαχτ βρήκαν φιλοξενία στον κρατικό μηχανισμό και αρκετοί καμουφλαρισμένοι εγκληματίες πολέμου έγιναν μεγαλοεπιχειρηματίες. Δεν είναι λίγα ακόμα και σήμερα τα "ιστορικά" απομνημονεύματα αξιωματούχων της Βέρμαχτ με μεγάλη αναγνωσιμότητα, που επικεντρώνουν ανενδοίαστα στο γεγονός ότι εκείνος ο πόλεμος χάθηκε εξαιτίας του ρωσικού χειμώνα, σαν να ήταν αυτό μόνο το ιστορικό επίδικο.
Η ίδια αντίληψη υπάρχει πίσω από τη στρεψοδικία των Γερμανών για τις αποζημιώσεις προς την Ελλάδα, που, όπως είπε και ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, θεωρούν ότι ήταν μια αναπόφευκτη ιστορική εξέλιξη που αφορούσε τη σύγκρουση δυνάμεων και γι' αυτό δεν υπάρχει ηθική ενοχή.
Μετά το 1990, η ενωμένη Γερμανία έχει κυριολεκτικά ξεσαλώσει. Η πολεμική της βιομηχανία ξαναβρήκε τους παλιούς της ρυθμούς. "Απαλλαγμένη" από τα ενοχλητικά σύμφωνα που είχε υπογράψει το 1972, η Γερμανία στο Ελσίνκι με τις ανατολικές χώρες στο πλαίσιο της ειρηνικής συνύπαρξης, δηλώνει παρούσα σ' όλες τις τυχοδιωκτικές περιπέτειες της Δύσης. Στο πλαίσιο του διεθνούς καταμερισμού ευθυνών για την εύρυθμη λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος, έχει αναλάβει εργολαβικά να βάλει τάξη στα οικονομικά της Ευρώπης και με την Κύπρο έδωσε ένα δείγμα γραφής για το τι ακριβώς εννοεί.
Ο γερμανικός μεγαλοϊδεατισμός δεν αναγνωρίζει ισότιμους εταίρους και όπως λένε, πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι. Η σημερινή -και μάλλον και η αυριανή- πολιτική της ηγεσία είναι σκληροτράχηλη και δογματική, ακόμα και όταν οι προβλέψεις συστήνουν εγκράτεια ή αλλαγή πλεύσης, πολύ περισσότερο που σήμερα, παρά το εξαγωγικό μπουμ του 2012 (ξεπέρασαν οι εξαγωγές το ένα τρισεκατομμύριο ευρώ), η γερμανική κοινωνία υποβάλλεται και αυτή στη "θεραπεία" της εσωτερικής υποτίμησης έχοντας επίσης πάνω από ένα εκατομμύριο ανέργους και μια οικονομία που δείχνει το 2013 σχετική κόπωση.
Η γερμανική κυβέρνηση μπορεί να ρετουσάρει, λίγο ή πολύ, την εξωτερική της πολιτική, είναι σίγουρο όμως ότι, μπροστά στους ανταγωνισμούς ανάμεσα στις χώρες του κέντρου και της περιφέρειας και στην οικονομική απειλή που λέγεται Κίνα, δύσκολα θα εγκαταλείψει την προνομιακή θέση που της εξασφαλίζει το ευρώ και τον ρόλο του επιστάτη της Ε.Ε., εξαιτίας των αρχών της αλληλεγγύης και της ισοτιμίας. Αυτή την Ευρώπη επιθυμεί, έτσι μόνο την φαντάζεται, όσο θα έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Οι καιροί ου μενετοί.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να βιαστεί προτείνοντας σε όλα τα πραγματικά αντιμνημονιακά κόμματα ένα μίνιμουμ πρόγραμμα βραχύβιας κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας και ειδικού σκοπού (κατάργηση Μνημονίου κ.λπ.). Tα δικά μας τα κουκιά για την αντιμετώπιση μιας αρνητικής για τα σχέδιά μας εξέλιξης δεν φτάνουν, με δεδομένη την εσωστρέφειά μας και την έλλειψη σοβαρών ερεισμάτων στο συνδικαλιστικό και φοιτητικό κίνημα, καθώς και στους ΟΤΑ. Ταυτόχρονα, να ενταθεί η προσπάθεια που ήδη το κόμμα έχει ξεκινήσει, της εκστρατείας σε όλη την Ευρώπη για τη δημιουργία κοινής δράσης των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων τουλάχιστον των χωρών του Νότου προκειμένου να φύγει η πρωτοβουλία των κινήσεων από τη Γερμανία.
Οι δράσεις αυτές πρέπει να στηριχτούν και από άλλες πολιτικές δυνάμεις (εκτός Χ.Α.) και προσωπικότητες που πιστεύουν σε μια άλλη Ευρώπη, πριν ο λαός αρχίσει να βλέπει το Μνημόνιο σαν κάτι το νομοτελειακό όπως είχε αρχίσει να βλέπει και τη δικτατορία πριν "εμφανιστούν" οι φοιτητές.
