Μια φορά κι έναν καιρό, εκεί στα τέλη του προηγούμενου αιώνα, το κρίσιμο το βράδυ των γερμανικών εκλογών, τόσο σε ομοσπονδιακό όσο και σε τοπικό επίπεδο, ήταν ποιο από τα δύο μεγάλα λαϊκά κόμματα θα τερματίσει πρώτο. Εάν ήταν οι Χριστιανοδημοκράτες, ήταν σαφές ότι η επόμενη κυβέρνηση θα ήταν “μαυρο-κίτρινη”, από τα χρώματα της CDU και των Φιλελευθέρων του FDP. Εάν ήταν οι Σοσιαλδημοκράτες, ήταν σαφές ότι η επόμενη κυβέρνηση θα ήταν “κοκκινο-πράσινη”, από τα χρώματα του SPD και των Πράσινων. Στο μεταξύ, τα πράγματα άλλαξαν, οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των κομμάτων αμβλύνθηκαν, αφήνοντας χώρο για τη γέννηση νέων, αλλά και επιτρέποντας να παίζουν τα “παλιά” με όλα τα χρώματα. Το πρώτο κόμμα που κατάφερε να επιβληθεί σε ομοσπονδιακό επίπεδο ήταν η Αριστερά, η οποία μέχρι πριν από λίγα χρόνια ήταν λαϊκό κόμμα στην Ανατολική Γερμανία και ανύπαρκτο στη Δυτική. Το δεύτερο κόμμα που αναμένεται να μπει στο ομοσπονδιακό κοινοβούλιο απόψε το βράδυ, ενδεχομένως και ως τρίτη δύναμη -κι αυτό προκαλεί εφιάλτες στους περισσότερους πολίτες της Γερμανίας- είναι η Εναλλακτική για τη Γερμανία (ΑfD), ένα κόμμα ρατσιστικό, που τοποθετείται δεξιότερα των Χριστιανοδημοκρατών και των Χριστιανοκοινωνιστών της Βαυαρίας, εκεί που θα έπρεπε να είναι ο... τοίχος, όπως έλεγε ο ιστορικός ηγέτης των δεξιών Βαυαρών, Φραντς Γιόζεφ Στράους.
Η παλέτα...
Πέρα από την αγωνία που προκαλεί η αποψινή επίδοση της AfD -ειδικά στην περίπτωση που οι κάλπες βγάλουν ένα αποτέλεσμα που θα χλευάζει τις δημοσκοπήσεις- η συζήτηση στα γερμανικά... καφενεία, τα τηλεοπτικά στούντιο και τις ψηφιακές πλατφόρμες περιορίζεται στο με ποιον ή με ποιους θα κυβερνήσει η καγκελάριος Μέρκελ την ερχόμενη τετραετία. Θα τα βρει και πάλι με το “κόκκινο”, τους Σοσιαλδημοκράτες; Θα φτάνουν τα κουκιά για επιστρέψει σε έναν “κανονικό” συνασπισμό με τους “κίτρινους” του FDP; Θα προσπαθήσει να σχηματίσει μια κυβέρνηση με άρωμα Καραϊβικής, έναν συνασπισμό “Τζαμάικα”, με τους “κίτρινους” και τους Πράσινους; Το μόνο που είναι βέβαιο είναι πως δεν πρόκειται να συμμαχήσει με την AfD, η οποία δεν έχει επιλέξει μεν ως χρώμα το φαιό των Ναζί, αλλά κάποια επιφανή στελέχη της δεν κρύβουν τη νοσταλγία τους για το Τρίτο Ράιχ.
Κι αν η πλειοψηφία των πολιτών -που έχει εθιστεί στη συναίνεση- και η ίδια η Μέρκελ νιώθουν πιο άνετα με τον μεγάλο συνασπισμό, το SPD ως μικρός εταίρος θα προτιμούσε να τον αποφύγει. Μπορεί την τετραετία που λήγει σήμερα να κατάφερε να επιβάλει στα περισσότερα ζητήματα τη δική του πολιτική -με αποτέλεσμα η Μέρκελ να θεωρείται κρυπτο-σοσιαλδημοκράτισσα-, πλην όμως έχει αντιληφθεί πόσο καταστροφικό είναι το... φιλί της γυναίκας - αράχνης. Ωστόσο, εάν αριθμητικά ή και πολιτικά δεν υπάρξει άλλη εναλλακτική, θα είναι πολύ δύσκολο για το SPD να αρνηθεί την συγκυβέρνηση. Ο Γερμανός ψηφοφόρος δεν συγχωρεί τα κόμματα που δεν μπορούν να βρουν βιώσιμους συμβιβασμούς μετά τις εκλογές.
Βέβαια, αριθμητικά σίγουρα θα υπάρχει η λύση της... Τζαμάικα. Και επί της ουσίας, σε πολλούς τομείς οι Πράσινοι έχουν μετεξελιχθεί στους πιο λάιτ Φιλελεύθερους. Ωστόσο, θα ήταν εξαιρετικά δύσκολη η συγκατοίκηση των τριών.
Όσον αφορά τους έξω δε -είτε πρόκειται για τον Μακρόν και τα σχέδιά του για τον γαλλογερμανικό άξονα και την Ευρώπη είτε πρόκειται για την Ελλάδα-; η πιο δύσκολη κυβέρνηση θα είναι η "μαυρο-κίτρινη". Με αυτό το FDP τίποτε δεν μπορεί να προχωρήσει προς το δημοκρατικότερο και το λιγότερο νεοφιλελεύθερο στην Ευρώπη.
