Το αίμα της δίνει πλέον η ελληνική οικογένεια για να καλύψει τις δραματικές περικοπές στις δημόσιες δαπάνες για την παιδεία. Παρά την ανέχεια, η ελληνική οικογένεια, ακόμη και σήμερα, εξαναγκάζεται να διαθέτει τεράστια ποσά για να καλύψει τα κενά της δημόσιας εκπαίδευσης και να βοηθήσει τα παιδιά της να σπουδάσουν.
Όπως αποκαλύπτει το ΚΑΝΕΠ - ΓΣΕΕ, ο ιδιωτικός τομέας της εκπαίδευσης αποδείχτηκε από τους ανθεκτικότερους κλάδους της αγοράς καταγράφοντας ελάχιστες μειώσεις και μόνο από το 2011 και μετά. Οι ιδιωτικές δαπάνες για την παιδεία, δηλαδή ο φόρος αίματος που πληρώνουν οι ελληνικές οικογένειες για να σπουδάσουν τα παιδιά τους, ξεπερνούν τα 5,2 δισ. ευρώ και πλέον σχεδόν ισούνται με τις δραματικά μειωμένες δημόσιες δαπάνες.
Από την επεξεργασία των επίσημων στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ που έκανε το ΚΑΝΕΠ - ΓΣΕΕ, προκύπτουν για το 2013, τα εξής:
* Οι ιδιωτικές δαπάνες για την προσχολική εκπαίδευση (δίδακτρα / τροφεία βρεφονηπιακών / παιδικών σταθμών και ιδιωτικά νηπιαγωγεία) ανέρχονται σε 380 εκατ. ευρώ.
* Στα 603 εκατ. ευρώ έφτασαν οι δαπάνες για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση (τη μερίδα του λέοντος στη βαθμίδα αυτή παίρνουν τα φροντιστήρια ξένων γλωσσών).
* Οι δαπάνες των ελληνικών νοικοκυριών εκτοξεύονται στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, φτάνοντας τα 1,7 δισ. ευρώ. Απ' αυτά το 56,9% πηγαίνει για φροντιστήρια και ιδιαίτερα, το 26,4% για ξένες γλώσσες, το 15,1% για δίδακτρα σε ιδιωτικά και 1,6% για εκδρομές/εκπαιδευτικές επισκέψεις.
* Αντίστοιχα υψηλό είναι το κόστος της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Οι ιδιωτικές δαπάνες για ανώτατη εκπαίδευση ανέρχονται σε 1,5 δισ. ευρώ και επιμερίζονται ως εξής: 76,7% για δαπάνες σπουδών σε άλλη πόλη στην Ελλάδα, 15,3% για δαπάνες σπουδών σε άλλη χώρα, 7,3% για δίδακτρα σε μεταπτυχιακά, 0,4% για φροντιστήρια και 0,3% για εκδρομές.
Τέλος, στα 138 εκατ. ευρώ φτάνουν οι δαπάνες για σπουδές σε ΙΕΚ και κολέγια.
Σύμφωνα με το ΚΑΝΕΠ - ΓΣΕΕ, η μείωση των ιδιωτικών δαπανών την τριετία 2011-2013 είναι της τάξης του 5,9%. Είναι σαφές ότι δεν πρόκειται περί μαζοχισμού της ελληνικής οικογένειας αλλά για μια ανάγκη που δημιουργεί το άθλιο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας. Οι ιδιωτικές δαπάνες πατάνε πάνω στις τεράστιες ελλείψεις και τις μεγάλες περικοπές χρηματοδότησης της δημόσιας παιδείας. Μπορεί οι γονείς να ματώνουν για να σπουδάσουν τα παιδιά τους, αλλά το υπουργείο Παιδείας κόβει ανερυθρίαστα τις ούτως ή άλλως χαμηλές δαπάνες για την παιδεία.
Ειδικότερα το 2013 το σύνολο των πληρωμένων (μέχρι 30.9.2013) Δημοσίων Δαπανών για την εκπαίδευση ήταν 5,5 δισ. Την περίοδο 2008-2013 οι συγκεκριμένες δαπάνες μειώνονται κατά -28,3% (ή 2,2 δισ. ευρώ) με μέσο ετήσιο ρυθμό μεταβολής -6,4%. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο αντίστοιχος μέσος ετήσιος ρυθμός μεταβολής του ΑΕΠ της χώρας την ίδια περίοδο ήταν 3 φορές μικρότερος (-2,1%). Στον κρατικό προϋπολογισμό του 2014 προϋπολογίζεται για την εκπαίδευση το ποσό των 5,1 δισ. ευρώ, ποσό μειωμένο κατά 7,9% έναντι του αντίστοιχου του 2013 και παρά την οριακή αύξηση του ΑΕΠ για το 2014..
Την ώρα που η δημόσια παιδεία ρημάζει κάτω από το βάρος των περικοπών και των αυταρχικών και αντιεκπαιδευτικών πολιτικών, η ιδιωτική αγορά εκπαίδευσης θωρακίζεται και τονώνεται από ένα πλέγμα νομοθετικών πρωτοβουλιών που επιφέρουν νέα κέρδη στους εργοδότες (σημαντικότατες μειώσεις του μισθολογικού κόστους, υποβάθμιση των συλλογικών δικαιωμάτων, κατάργηση ΣΣΕ κ.ά.).
