Τη Δευτέρα ξεκίνησε μια από τις σημαντικότερες δίκες στη νεώτερη ιστορία της Γερμανίας και προβλέπεται να κρατήσει πολύ και να πληγώσει πολλούς. Ενώπιον του εφετείου του Μονάχου καλείται να λογοδοτήσει η Μπεάτε Τσέπε, μια 38χρονη γυναίκα, που κατηγορείται ως μέλος ενός τρομοκρατικού νεοναζιστικού πυρήνα, που σκότωσε τουλάχιστον δέκα άτομα μέσα σε δεκατρία χρόνια, οκτώ Τούρκους και έναν Έλληνα μετανάστη και μια αστυνομικίνα. Συγκατηγορούμενοι είναι τέσσερις φερόμενοι ως βοηθοί και συνοδοιπόροι, που στήριζαν τον πυρήνα NSU (Εθνικοσοσιαλιστικό Υπόγειο Ρεύμα) με χρήματα, σπίτια, όπλα.
Εμμέσως, όμως, καλούνται να λογοδοτήσουν και οι γερμανικές διωκτικές αρχές -από την αστυνομία μέχρι τις μυστικές υπηρεσίες- που επί χρόνια δεν σκέφτηκαν καν ότι τα εγκλήματα σε βάρος μεταναστών που γίνονταν πάντα με το ίδιο όπλο μπορεί να είχαν ρατσιστικά κίνητρα. Έψαχναν, λοιπόν, τους δράστες στο οικογενειακό ή επαγγελματικό περιβάλλον των δολοφονημένων, αναζητούσαν τα ματωμένα ίχνη στον χώρο του οργανωμένου εγκλήματος, της τουρκικής ή κουρδικής μαφίας. Ταυτόχρονα, επί χρόνια δεν κατάφερναν να εντοπίσουν την Τσέπε και τους δύο -νεκρούς πλέον- συνεργούς της, ενώ ήξεραν ότι είναι επικίνδυνοι νεοναζί και παρά το γεγονός ότι ζούσαν μια λίγο-πολύ φυσιολογική ζωή. Για πολλούς Γερμανούς η εξήγηση γι' αυτή την αδυναμία των μυστικών υπηρεσιών να εντοπίσουν τρία άτομα που έχουν περάσει στην παρανομία είναι ότι «το κράτος είναι τυφλό από το δεξιό μάτι».
Οι συγγενείς των θυμάτων ακόμη δεν έχουν συνέλθει από την απώλεια των δικών τους, αλλά και από τις ανακρίσεις που υπέστησαν, καθώς αντιμετωπίστηκαν ως δυνάμει θύτες. Γι' αυτό και περιμένουν από αυτή τη δίκη να αναδείξει όλη την αλήθεια, γι' αυτό και οι προσδοκίες είναι τεράστιες και μπορεί να διαψευσθούν.
Να σημειωθεί ότι η νομική διαδικασία εξελίχθηκε σε τσίρκο πολύ πριν αρχίσει, καθώς οι ξεροκέφαλοι δικαστές του Μονάχου δεν σκέφτηκαν ότι το ενδιαφέρον θα ήταν παγκόσμιο, άρα έπρεπε να επιλέξουν μια αίθουσα με πολλές θέσεις για τον Τύπο. Πολλοί δημοσιογράφοι, κυρίως από την Τουρκία, αλλά και από μεγάλα διεθνή μέσα, δεν κατάφεραν να διαπιστευτούν, αναγκάστηκαν να προσφύγουν στο Συνταγματικό Δικαστήριο κι αυτό με τη σειρά του υποχρέωσε το εφετείο να βρει λύση. Η λύση ήταν δίκαιη μεν, γελοία δε: τράβηξαν κλήρο για τις πολυπόθητες θέσεις των δημοσιογράφων, αντί να διαμορφώσουν μια μεγάλη αίθουσα, όπως είχαν κάνει, για παράδειγμα, στις δίκες της RAF - Φράξια Κόκκινος Στρατός. Κι έτσι έμειναν απ' έξω οι μισές μεγάλες εφημερίδες. Επιπλέον, για να γίνει η κλήρωση ανέβαλαν για ένα μήνα τη δίκη, ταλαιπωρώντας ακόμη περισσότερο τους συγγενείς των θυμάτων. Και προχθές την ανέβαλαν για μια ακόμη εβδομάδα για εύλογους πλην τυπικούς λόγους.
