Της Τζίνας Πολίτη*
Ο τίτλος αυτού του άρθρου αναπαράγει τη φράση που ακούστηκε στον ραδιοσταθμό του Σκάι την 1η Μαΐου, στην πρωινή εκπομπή του κ. Άρη Πορτοσάλτε. Τον προσδιορισμό αυτό προκάλεσε η πληροφορία ότι σε κάποια εποχιακή συγκομιδή ροδάκινων, την πολυπληθή ομάδα των εργατών αποτελούσαν μετανάστες και μόνον οκτώ Έλληνες είχαν καταδεχτεί να κάνουν την ταπεινή αυτή δουλειά.
Το συμπέρασμα που έβγαλε από αυτή την πληροφορία ο κ. Πορτοσάλτε δεν διέφερε από το περίφημο του Γ. Παπανδρέου: «Λεφτά υπάρχουν». Κατά τον κ. Πορτοσάλτε λοιπόν «δουλειές υπάρχουν» και τα ποσοστά της ανεργίας θα ήταν πολύ χαμηλότερα αν αυτό το «εξόχως ελληναράδικο» τουπέ έδινε τη θέση του στην πρέπουσα εργατική ταπεινοφροσύνη!
Με άλλα λόγια, ο κ. Πορτοσάλτε πρεσβεύει ότι οι Έλληνες εργαζόμενοι πρέπει να απεμπολήσουν όλα τα εργατικά δικαιώματα που κέρδισε με το αίμα της η εργατιά, και να συνεισφέρουν στη μαύρη εργασία δουλεύοντας χωρίς ασφάλιση, χωρίς κατώτατο ημερομίσθιο, να καταστούν δηλαδή και πάλι έρμαια της αδηφαγίας των εργοδοτών προκειμένου να εξασφαλίσουν όχι πλέον ένα κανονικό πιάτο φαΐ, αλλά το κομμάτι ψωμί, το κρεμμύδι ή τη ντομάτα που αποτελούσαν το γεύμα του οικοδόμου στις πρώτες δεκαετίες του περασμένο αιώνα - για όσους ζουν ακόμα και θυμούνται αυτή τη σκηνή!
Εύγε κ. Πορτοσάλτε! Να σας θυμίσω όμως ότι πριν την οικονομική κρίση ο σταθμός σας επαίρονταν για την άνοδο του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων, που έτεινε να προσεγγίσει εκείνο των Ευρωπαίων, και δεν έπαυε να διαφημίζει τη μεγαλοκαρδία των τραπεζών οι οποίες παρείχαν αφειδώς δάνεια στους εργαζομένους προκειμένου να απολαύσουν τα παραγόμενα στον πλούσιο Βορρά και εισαγόμενα στη χώρα μας προϊόντα. Διότι, από τη στιγμή που το καπιταλιστικό σύστημα αποφάσισε να ανακατασκευάσει το πρότυπο του εργαζομένου και από συνετό «αποταμιευτή» να τον μετατρέψει σε ξέφρενο «καταναλωτή», όχι μέσω αυξήσεως των μισθών (εκεί, η πολιτική εξουσία προειδοποιούσε για «σφίξιμο στο ζωνάρι», Α. Παπανδρέου, 1985), αλλά μέσω της άμετρης προσφοράς δανείων, ασφαλώς και το βιοτικό επίπεδο ανέβηκε εντυπωσιακά, όμως κάποια στιγμή το σύστημα κλατάρισε και έσκασαν οι φούσκες!
Τότε, ως εκ θαύματος, ανασύρθηκε από το χρονοντούλαπο της Ιστορίας, όχι το παλαιότερο πρότυπο του συνετού «αποταμιευτή», γιατί τότε το Σύστημα είχε αναγκαστεί να υπογράψει κάποιο «κοινωνικό συμβόλαιο» που έθετε κάποια όρια στις ανεξέλεγκτες ορέξεις της αγοράς, αλλά το αρχαιότερο εκείνο του «δουλοπάροικου»!
Ειλικρινά, θα ήθελα να πιστεύω ότι ο κ. Πορτοσάλτε είναι απλώς ένας αφελέστατος αναλυτής της σημερινής κοινωνικής πραγματικότητας και όχι ένας πονηρός προπαγανδιστής της ιδεολογίας του απάνθρωπου οικονομικοπολιτικού συστήματος που κυριαρχεί σήμερα. Πριν από λίγα χρόνια, κυκλοφορούσε στη χώρα μας ο αρνητικός προσδιορισμός «αυριανισμός». Φαίνεται πως η δημοσιογραφική αυτή πρακτική ξανανθίζει στις μέρες μας και μάλιστα από ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς και από έντυπα που διατείνονται ότι υπηρετούν ένα «υψηλό» πολιτιστικό επίπεδο! Είναι κι αυτό ένα χαρακτηριστικό «εξόχως ελληναράδικο»! Ένα χαρακτηριστικό που εμπεριέχει όλη τη μικροαστική αλαζονεία, τη φιγούρα και τον μικρομεγαλισμό που δυστυχώς καταδυναστεύει ακόμα στη χώρα μας.
Καταλήγω, λοιπόν, κι εγώ με ένα «εξόχως ελληναράδικο» επιφώνημα που απευθύνεται στον κ. Πορτοσάλτε: «Ποιος είσαι!».
