ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Κόφτης. Ο νέος όρος που μπήκε, προσφάτως, ορμητικά (και επιθετικά...) στη ζωή μας.
Όχι παγοκόφτης, ούτε νυχοκόφτης, σκέτος κόφτης.
Διά πάσαν χρήσιν.
Και διά πάσαν σπέκουλα επίσης.
Μας απεκάλυψε και μας εξέθεσε, για τα καλά, ο Ντομπρόβσκις.
Ότι εκείνος μας πρότεινε να μειώσουμε δαπάνες.
Κι εμείς, αντ' αυτού, προτιμήσαμε να βάλουμε φόρους.
Οπότε σημαία και φλάμπουρο το κάνανε, εννοείται, τα κανάλια.
Ως προς το ανάλγητον της κυβερνητικής συμπεριφοράς.
Δίχως βεβαίως να διευκρινίσουν τι ακριβώς εννοούσε ο Ντομπρόβσκις όταν μιλούσε για μείωση δαπανών.
Ότι, ας πούμε, αναφερόταν σε απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων.
Σε μειώσεις μισθών και κύριων συντάξεων.
Καθώς και σε γενναίο -επιπλέον- κούρεμα πιστώσεων στην Υγεία και την Παιδεία.
Τόσο καλά...
Τους ξεφώνισε για τα καλά ο Τζιάνι Πιτέλα εκεί στη Συνδιάσκεψη της Δημοκρατικής Συμπαράταξης.
Ο επικεφαλής των Σοσιαλιστών στο Ευρωκοινοβούλιο.
Καθώς στο μήνυμά του δεν τσιγκουνεύτηκε σε αναφορές στην Αριστερά.
Τη στιγμή που εκεί μέσα διαγκωνίζονταν οι πάντες σε μονομέτωπη αντι-ΣΥΡΙΖΑ επιθετικότητα.
Αλλά εντάξει, ποιος Πιτέλα;
Και ποια Άμστελ στην τελική.
Καθίστε και μετρήστε πόσες φορές λασπολόγησαν κατά στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ τα δημοσιογραφικά όργανα του ΔΟΛ.
Και σε πόσες περιπτώσεις αναγκάστηκαν να αναγνωρίσουν δημοσίως (και εγγράφως) το λάθος τους.
Ζητώντας ταπεινά συγνώμη για τον κίτρινο κατήφορό τους.
Αλλά εντάξει, σταματήστε να μετράτε, θα χάσετε τον λογαριασμό.
Μέχρι ο εξευτελισμός τους να γίνει τέλειος, που λέει κι ο ποιητής.
Όποιος εξακολουθεί ν' ασχολείται με τον Βαρουφάκη.
Με το τι λέει κάθε φορά.
Και τι ξελέει.
Καλά να πάθει, και περαστικά του.
Παιδιά, ψυχραιμία.
Μην πυροβολείτε τον Αρκά.
Επειδή δεν είναι του γούστου σας η πολιτική κατεύθυνση των σκίτσων του.
Με την εκάστοτε εξουσία τα βάζουν, κατά κύριο λόγο, οι σκιτσογράφοι.
Και καλά κάνουν.
Και επιτέλους, ο Αρκάς είναι από τους καλύτερους, από τους πιο εύστοχους και ταλαντούχους που διαθέτει η «αγορά».
Γι' αυτό, λοιπόν, ψυχραιμία. Και σοβαρότητα.
Για τη Βενεζουέλα του Μαδούρο, ειλικρινά δεν έχω σαφή εικόνα.
Δεν ξέρω τόσο καλά τα πράματα εκεί κάτω.
Όσοι όμως έχουν και παραέχουν κατασταλαγμένη γνώμη, και την προβάλλουν και την υπερασπίζονται μετά πάθους.
Καλό θα ήταν να θυμηθούν πώς ακριβώς γκρεμίστηκαν στη Λατινική Αμερική διάφορα δημοκρατικά - προοδευτικά καθεστώτα.
Για να επιβληθούν στυγνές ξενόδουλες δικτατορίες.
Ας θυμηθούν κι ας το συνυπολογίσουν.
Μπορεί έτσι ν' αλλάξουν γνώμη.
Μπορεί και όχι...
Ετούτη εδώ η εφημερίδα, εδώ και χρόνια γράφει για το πάρτι μαύρου χρήματος που γινόταν στον Ερυθρό Σταυρό και στο «Ερρίκος Ντυνάν».
Τώρα τα γράφουν οι πάντες.
Και, για να μην ξεχνιόμαστε, σήμερα αποκαλύπτονται και κολάζονται οι λαμογιές.
Όχι χθες, ούτε αύριο, σήμερα.
Επίσης σήμερα, όχι χθες, ούτε αύριο, διερευνώνται δικαστικά οι εργολαβίες δημοσίων έργων.
Από την Επιτροπή Ανταγωνισμού.
Ως προς την -παράνομα- «εναρμονισμένη» συμπεριφορά τους.
Αν τα σχετικά μας λένε κάτι, ας το αξιολογήσει ο καθένας.
Εκεί λοιπόν που κάποιοι (λέγε με Σταύρο και κυρ Σταύρο και αφέντη τσουτσουλομύτη) κοντεύουν να αναγάγουν τη «Δράση» σε θεσμικό εταίρο της Κεντροαριστεράς.
Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά.
Και η λογική επίσης.
Για τη «Δράση» μιλάμε, την πρώην του Στέφανου Μάνου.
Που πιο νεοφιλελεύθερος, πεθαίνεις.
Το ωραιότερο δε το είπε ο νυν της «Δράσης», ο Σκυλακάκης.
Ότι το κόμμα του τοποθετείται, λέει, ανάμεσα στη Ν.Δ. και το Ποτάμι.
Όμως υπάρχει άραγε «χώρος» ανάμεσα στη Ν.Δ. και το Ποτάμι;
Κι εμείς γιατί δεν τόνε βλέπουμε;
Ο Μάκης Βορίδης το ξεκαθάρισε.
Το αίτημα της Ν.Δ. για εκλογές έχει μόνο συμβολική σημασία.
Δηλαδή να λέμε και καμιά σαχλαμάρα να περνάει η ώρα.
Και κοίτα να δεις που κοντεύαμε να σας πιστέψουμε.
«Όλα τα κατακάθια του ΠΑΣΟΚ βρίσκονται σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ» απεφάνθη, μετά βεβαιότητος, ο Θόδωρος Πάγκαλος.
Για σκέψου. Κι εμείς που νομίζαμε πως τα κατακάθια του ΠΑΣΟΚ είναι φυλακή.
Ή στον δρόμο για τον εισαγγελέα.
Ή κάποια άλλα δηλώνουν ευθαρσώς πως ψήφισαν Σαμαρά.
Μάλλον η φαντασία μας τα φταίει.
Λοιπόν, κάτι γίνεται στο Παρίσι.
Κάτι καλό κι ελπιδοφόρο.
Εκεί που τα κινήματα πολιτών φαίνονται αποφασισμένα να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους.
Άσε που μπορεί και να νικήσουν...
