Βοήθεια! (Send Help) ***
Σκηνοθεσία: Σαμ Ράιμι
Πρωταγωνιστούν: Ρέιτσελ ΜακΑνταμς, Ντίλαν Ο’ Μπράιεν
Δύο επιζώντες ενός αεροπορικού δυστυχήματος -μία υπάλληλος και ο αφόρητος προϊστάμενός της- αποκλείονται σε ένα έρημο νησί, όπου οι σχέσεις εξουσίας αναπροσαρμόζονται.
Η Λίντα είναι μια ικανότατη αλλά αόρατη εργαζόμενη σε μια εταιρεία που δεν υπάρχει αξιοκρατία και προωθούνται σε θέσεις στελεχών οι πιο αλαζόνες υπάλληλοι. Ο σκηνοθέτης Σαμ Ράιμι χρησιμοποιεί τους κανόνες του ψυχαγωγικού τρόμου για να στήσει μια αιχμηρή μελέτη της εργασιακής βίας και της τοξικής φιλοδοξίας. Όταν ο Μπράντλεϊ, ένας κακομαθημένος κληρονόμος της εταιρείας, στερεί στην ηρωίδα την πολυπόθητη προαγωγή, τίποτα δεν μας προϊδεάζει ότι θα χυθεί αίμα. Ο διευθυντής συμπαρασύρει την άβολη κοινωνικά υπάλληλο σε ένα προσχηματικό επαγγελματικό ταξίδι, αλλά το αεροπλάνο συντρίβεται και οι δύο χαρακτήρες απομονώνονται σε ένα εξωτικό νησί όπου κάθε κοινωνική σύμβαση παύει να ισχύει και οι ρόλοι αντιστρέφονται. Η επιβίωση του τραυματισμένου Μπράντλεϊ εξαρτάται απόλυτα από τη Λίντα, η οποία αποδεικνύεται καλά προετοιμασμένη για δύσκολες συνθήκες διαβίωσης. Η ανισορροπία των ρόλων εξουσίας αποκαλύπτει τις σκοτεινές επιθυμίες της κεντρικής ηρωίδας για αναγνώριση και την ανάγκη της για συναισθηματική επιβεβαίωση, ενώ ο άτυχος, παρά την απωθητική του προσωπικότητα, διατηρεί ίχνη ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Η πονηρή αφήγηση επιμένει να θολώνει τα όρια ταύτισης, υπονομεύοντας κάθε ηθική ανάγνωση. Με δύο ερμηνείες που ισορροπούν ανάμεσα στην υπερβολή και στον ρεαλισμό, το φιλμ λειτουργεί πρωτίστως ως σαρκαστική αλληγορία της σύγχρονης νεοφιλελεύθερης κουλτούρας στον χώρο εργασίας αλλά και ως ένα σκοτεινό θρίλερ που μετατρέπει την εργασιακή αορατότητα σε επικίνδυνη φαντασίωση επιβολής. Μπορεί να μην συγκαταλέγεται στις πιο τολμηρές δουλειές του Ράιμι (ο άνθρωπος έχει υπογράψει τα αιματοβαμμένα «Evil Dead»), αλλά το «Βοήθεια!» θα βρει το κοινό που θα το αγαπήσει, κυρίως χάρη στο αμοραλιστικό του σασπένς.
Ο ήχος της πτώσης (Sound of falling) ***1/2
Σκηνοθεσία: Μάσα Σιλίνσκι
Πρωταγωνιστούν: Χάνα Χεκτ, Λένα Ουρζεντόφσκι, Σούζαν Γουέστ
Ένα απομακρυσμένο γερμανικό αγρόκτημα κρύβει μυστικά γενεών. Τέσσερις γυναίκες, που τις χωρίζουν δεκαετίες αλλά τις ενώνει το τραύμα, αποκαλύπτουν την αλήθεια πίσω από τους φθαρμένους τοίχους του.
Στο δεύτερο μεγάλου μήκους φιλμ της η Μάσα Σιλίνσκι μετατρέπει μια γερμανική αγροικία σε έναν χώρο συσσωρευμένης μνήμης: ένα σπίτι όπου το τραύμα, η απώλεια και η γυναικεία εμπειρία εγγράφονται αθόρυβα και μεταβιβάζονται από γενιά σε γενιά. Εκτεινόμενη σε τέσσερις χρονικές περιόδους -από τις αρχές του 20ού αιώνα και τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους έως τη δεκαετία του ’80 και το σήμερα-, η ταινία δεν ενδιαφέρεται για τη συμβατική αφήγηση. Πραγματικά η Σιλίνσκι προσπερνά τις ακαδημαϊκές συμβάσεις και επιλέγει μια ελλειπτική κινηματογράφηση, όπου επαναλαμβανόμενα μοτίβα λειτουργούν ως γέφυρες ανάμεσα στις εποχές: οικογενειακές φωτογραφίες νεκρών συγγενών, έντομα που βουίζουν απειλητικά, σώματα βυθισμένα στο νερό, κορίτσια που κρατούν την αναπνοή τους σαν να δοκιμάζουν τα όρια ζωής και θανάτου.
Η σκηνοθέτιδα εστιάζει στον τρόπο που τα κορίτσια και οι γυναίκες καταφέρνουν να τιθασεύσουν τη σιωπή. Στη δεκαετία του 1910 ο θάνατος γίνεται αντιληπτός μέσα από τελετουργίες. Στα χρόνια του πολέμου η έλξη μιας νεαρής γυναίκας προς τον ακρωτηριασμένο θείο της υποδηλώνει μια ανείπωτη σχέση εξουσίας. Στη δεκαετία του ’80 μια έφηβη παρατηρεί τη βουβή κατάθλιψη της μητέρας της ενώ ταυτόχρονα εκτίθεται σε ανδρικά βλέμματα εντός της οικογένειας. Ο «Ήχος της πτώσης» αρθρώνει έναν βουβό αλλά σαφή φεμινιστικό στοχασμό: το τραύμα δεν είναι μόνο ατομικό και η γυναικεία σιωπή δεν υποδηλώνει την απουσία του βιώματος: η απώλεια συνεχίζει να πονά ακόμη κι όταν δεν υπάρχουν λέξεις για να εκφραστεί.
Οι χαρακτήρες σπάνια συναντιούνται αφηγηματικά, όμως οι εμπειρίες τους αντανακλώνται με ανατριχιαστική ακρίβεια, σαν διαφορετικές εκφάνσεις της ίδιας, καταπιεσμένης ιστορίας, με τη θερμή παλέτα της φωτογραφίας να μας υπενθυμίζει ότι ο κινηματογράφος λειτουργεί εδώ ως μέσο μνήμης και φαντασμάτων.
Δύο εισαγγελείς (Two Prosecutors) **1/2
Σκηνοθεσία: Σεργκέι Λοζνίτσα
Πρωταγωνιστούν: Αλεξάντρ Κουζνέτσοφ, Αλέξανετερ Φιλιπένκο, Ανατόλι Μπέλι
Στην ΕΣΣΔ του 1937 νεοδιορισμένος εισαγγελέας ανακαλύπτει ένα άθικτο γράμμα από έναν κρατούμενο που αποκαλύπτει ένα πέπλο κρατικής διαφθοράς.
Ο σκηνοθέτης Σεργκέι Λοζνίτσα χρησιμοποιεί τη μυθοπλασία όχι για να αναπαραστήσει την ιστορία, αλλά για να την ενεργοποιήσει ως εργαλείο κριτικής των συστημάτων που παράγουν βία μέσα από τους θεσμούς. Βασισμένο στη νουβέλα του Γκεόργκι Ντεμίδοφ, το φιλμ ακολουθεί τον νεαρό εισαγγελέα Κορνιέφ, έναν κρατικό λειτουργό που εξακολουθεί να πιστεύει ότι ο νόμος μπορεί να υπηρετήσει τη δικαιοσύνη. Βρισκόμαστε στο 1937, στην κορύφωση της πολιτικής ισχύος του Στάλιν, όταν ο αφοσιωμένος μπολσεβίκος υποψιάζεται ότι κάτι δεν πάει καλά όταν έρχεται αντιμέτωπος με τις πολιτικές διώξεις και ζητά εξηγήσεις. Ο Λοζνίτσα παρακολουθεί αυτή την πίστη με ψυχρή ακρίβεια, μετατρέποντάς την σε πολιτική τραγωδία. Ο πρωταγωνιστής μετακινείται από γραφείο σε φυλακές και από εκεί σε υπουργεία, παγιδευμένος σε έναν λαβύρινθο αναμονής, υπεκφυγών και καχυποψίας. Η γραφειοκρατία δεν παρουσιάζεται ως δυσλειτουργία αλλά ως βασικό όργανο εξουσίας: ένας ανίκητος μηχανισμός που εξαντλεί και τελικά απομονώνει. Με στατικά κάδρα, παγερή παλέτα και έναν ρυθμό που ακυρώνει κάθε προσδοκία κάθαρσης, η ταινία «Δύο εισαγγελείς» ακυρώνει τον δυτικό μύθο του ατομικού ηρωισμού και τοποθετεί τον ήρωα ως κρίκο σε μια αλυσίδα ανθρώπων που μαθαίνουν ότι σε αυταρχικά συστήματα οι διεκδικήσεις δεν καταστέλλονται μόνο με τη βία.
