Συμπληρώθηκαν 250 χρόνια από τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της Αμερικής. Διατρέχοντας την ιστορία της είναι ευδιάκριτη η συγκρότηση της δημοκρατίας της ανώτερης φυλής, εκείνης των λευκών Αμερικανών. Οι Αφρικανοί σκλάβοι στις φυτείες του Νότου θεωρούνταν κάποτε υποδεέστεροι. Τώρα είναι οι μετανάστες που έχουν γίνει στόχος των λευκών εθνικιστών, οι οποίοι συνιστούν την εκλογική βάση της MAGA. Επιδεικνύει εμμονική προσήλωση στην απέλαση (παράτυπων) μεταναστών, όπου ολόκληρες οικογένειες, γονείς και παιδιά υφίστανται απάνθρωπες συνθήκες κράτησης στα κέντρα κράτησης. Στις φυλακές της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνειακής Επιβολής των ΗΠΑ (Immigration and Customs Enforcement-ICE) έχουν καταγραφεί ακόμη και θάνατοι, οι οποίοι παρουσιάζουν κατακόρυφη αύξηση.
Σύμφωνα με έρευνα του Παρατηρητηρίου Ανθρώπινων Δικαιωμάτων (Human Rights Watch-HRW), που έχει τίτλο «Πεθαίνοντας σε κέντρα κράτησης», παρουσιάζεται μια αύξηση στο ετήσιο ποσοστό θνησιμότητας που αγγίζει το 140% σε σύγκριση με την προηγούμενη χρονιά. Αυτό καθιστά το 2026 πιθανότατα το πιο θανατηφόρο έτος που έχει καταγραφεί έως σήμερα. Οι 52 θάνατοι μεταναστών θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Δεν τους παρασχέθηκε έγκαιρα ιατρική φροντίδα, αναφέρει χαρακτηριστικά στην έρευνά του το HRW. Οι ανησυχίες εντείνονται περαιτέρω καθώς η κυβέρνηση σχεδιάζει να επεκτείνει το δίκτυο φυλακών, «αξιοποιώντας» ακόμη και βιομηχανικές εγκαταστάσεις, όπως, π.χ., αποθήκες που δεν έχουν χτιστεί για τη στέγαση ανθρώπων. Και αυτές οι στοχεύσεις συναντούν διακομματική αντίσταση στο Κογκρέσο, λόγω των θανατηφόρων επιθέσεων της ICΕ σε δημόσια θέα. Τις τελευταίες μέρες σκοτώθηκαν ο Τζόαν Σεμπάστιαν Γκερέρο στην Πολιτεία του Μέιν και ο Λορέντζο Σαλγάντο Αράιο στο Χιούστον του Τέξας.
10.000 συλλήψεις σε 5 μέρες
Άλλωστε, τις τελευταίες 5 μέρες του Ιουνίου η ICE προέβη σε 10.000 συλλήψεις, δημιουργώντας αίσθημα τρόμου στις κοινότητες μεταναστών που αποδεικνύουν την κυβερνητική ατζέντα των μαζικών απελάσεων από τις ΗΠΑ. Η χρηματοδότηση των πρακτόρων της ICE αντλεί κονδύλια ύψους 70 δισ., η επέκταση του συνοριακού τείχους 170 δισ., ενώ τίθεται εν αμφιβόλω εάν ο Τραμπ θα εξασφαλίσει περαιτέρω 30 δισ. από τον κρατικό προϋπολογισμό για το επόμενο έτος. Η χρηματοδότηση αυτή είναι υπέρμετρα δυσανάλογη καθώς από αυτά τα κονδύλια θα μπορούσαν να καλυφθούν οι παροχές της Medicare (που συνιστά το πρόγραμμα ασφάλισης υγείας της κυβέρνησης των ΗΠΑ) για 2,2 εκατομμύρια Αμερικανούς πολίτες ή τη χορήγηση μόλις 10,7 δισ. σε ευάλωτα νοικοκυριά για να καλύψουν στοιχειώδεις διατροφικές τους ανάγκες.
Η μη κερδοσκοπική οργάνωση «Αμερικανική Ένωση Προάσπισης των Πολιτικών Ελευθεριών» (ACLU) σε έκθεσή της κατέγραψε σωματική και σεξουαλική κακοποίηση κρατούμενων μεταναστών, ιατρική αμέλεια και απάνθρωπες συνθήκες κράτησης στη στρατιωτική βάση Φορτ Μπλις στο Τέξας. Σε αυτήν τη φυλακή, που αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα κράτησης μεταναστών της χώρας, εξελίσσεται μια ανθρωπιστική κρίση. Οι μετανάστες ζουν μέσα σε σκηνές. Ήδη 3 κρατούμενοι πέθαναν.
Αναφορικά με την καμπάνια μαζικών απελάσεων που διεξάγεται στις ΗΠΑ, 205.000 παιδιά έχουν βιώσει τη σύλληψη και την κράτηση των γονιών τους, εκ των οποίων 145.000 θεωρούνται Αμερικανοί πολίτες σύμφωνα με την Οργάνωση «Δικαιοσύνη για τους Μετανάστες». Τα παιδιά μεταναστών που γεννήθηκαν στις ΗΠΑ αποκτούν την αμερικανική ιθαγένεια, σύμφωνα με απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της χώρας, όπως προβλέπει και η 14η Τροπολογία του Συντάγματος, η οποία «ακύρωσε» το Προεδρικό Διάταγμα αποστέρησής της από τον Τραμπ. Συνεπώς, εντός των οικογενειών μεταναστών υπάρχει ένα «μεικτό καθεστώς»: Παράτυποι μετανάστες θεωρούνται οι γονείς και τα παιδιά τους που εισήλθαν στις ΗΠΑ παράνομα ή νόμιμα έως ότου έληξε η άδεια παραμονής τους. Όμως τα νέα μέλη της οικογένειας που γεννήθηκαν στην Αμερική θεωρούνται πολίτες της χώρας. Υπολογίζεται ότι 9 εκατ. παιδιά υπάγονται στο συγκεκριμένο καθεστώς, εκ των οποίων 4 εκατ. θεωρούνται Αμερικανοί πολίτες. Παρότι προστατεύονται από το Σύνταγμα των ΗΠΑ, υποφέρουν από τον φόβο της απέλασης ή της σύλληψης της οικογένειάς τους από την ICE. Έως ότου λάβει χώρα η απέλαση ολοκληρώνεται το τραύμα στον ψυχισμό τους.
Δεν είναι χώρος για ένα παιδί
Η Ρουμεϊσά Οζτούρκ, τουρκικής καταγωγής, που διεξήγαγε την ακαδημαϊκή της διατριβή στο Πανεπιστήμιο Tufts, συνελήφθη από την ICE και φυλακίστηκε στο Κέντρο Κράτησης Μεταναστών στη Νότια Λουιζιάνα. Η εμπειρία της κράτησης αποτυπώθηκε σε άρθρο που είχε τίτλο: «Έζησα η ίδια τη φρίκη στη φυλακή της ICE - Δεν είναι χώρος για ένα παιδί».
Η Ακαδημία Αμερικανών Παιδίατρων προειδοποίησε ότι η κράτηση «συνδέεται με την επιδείνωση της υγείας, υψηλότερα επίπεδα ψυχολογικής διαταραχής και τάσεις αυτοκτονίας», όπως αναφέρει η Οργάνωση «Human Rights First». Αφού επισκέφθηκε το Κέντρο Κράτησης Μεταναστών στην Κομητεία Μπερκς, το 2016, απέστειλε ανοιχτή επιστολή προς το υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας. Στην αναφορά καταγράφεται ότι παιδιά είχαν δηλώσει πως προτιμούσαν να πεθάνουν παρά να συνεχίσουν να ζούνε μέσα στη φυλακή. Επιπρόσθετα, στην έκθεσή της επισημαίνεται ότι μιμούνταν απόπειρες αυτοκτονίας, πιάνοντας και σφίγγοντας τα κορδόνια που κρέμονταν γύρω από τον λαιμό τους για να κρατούν τις ταυτότητές τους. Γονείς και παιδιά έχουν υποστεί σοβαρές κακοποιήσεις σε κέντρα κράτησης οικογενειών, όπως σεξουαλικές επιθέσεις, άρνηση πρόσβασης σε ιατρική και ψυχική φροντίδα, έλλειψη πρόσβασης σε νερό και άλλες βασικές ανάγκες, καθώς και στέρηση ύπνου.
Γιατροί που υπηρέτησαν ως εμπειρογνώμονες του υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ (DHS) υπέβαλαν το 2018 καταγγελία για λόγους δημοσίου συμφέροντος (whistleblower disclosure). Μεταξύ άλλων, αναφέρθηκαν στην περίπτωση ενός παιδιού που έχασε το ένα τρίτο του σωματικού του βάρους, ενός βρέφους με εγκεφαλική αιμορραγία που δεν του παρασχέθηκε ιατρική βοήθεια για πέντε ημέρες, παιδιά στα οποία χορηγήθηκαν κατά λάθος δόσεις εμβολίων για ενήλικες, καθώς και παιδιά που υπέστησαν κατάγματα όταν πόρτες κελιών έσπασαν τα χέρια τους.
Οι γιατροί έγραψαν ότι η κράτηση παιδιών «δεν θα έπρεπε να συμβαίνει ποτέ σε μια πολιτισμένη κοινωνία». «Δεν υπάρχει κανένας τρόπος να συλλαμβάνεις παιδιά και οικογένειες που να είναι αποδεκτός και να συνάδει με τις αρχές του ανθρωπισμού» δήλωσε ο νομικός σύμβουλος της Οργάνωσης Raices Ζαβιέρ Χιντάλγκο.
Τα παιδιά της Ντίλεϊ
Το Propublica, που έχει επικεντρωθεί στη διερευνητική δημοσιογραφία προασπίζοντας το δημόσιο συμφέρον, δημοσίευσε γράμματα παιδιών1 μέσα από τη φυλακή της πόλης Ντίλεϊ των ΗΠΑ.
Μαρία Αντωνία Γκέρα Μοντόια, 9 χρόνων, από την Κολομβία: «Βρίσκομαι στο κέντρο κράτησης 113 μέρες, μου λείπουν οι φίλοι μου, νιώθω ότι θα με ξεχάσουν. Βαριέμαι εδώ. Ήδη μου λείπουν η χώρα και το σπίτι μου. Ταξίδευα με αεροπλάνο με αεροσυνοδό γιατί η μητέρα μου ζει στη Νέα Υόρκη. Πάντα ταξίδευα με την τουριστική βίζα. Πήγα εκεί για διακοπές για 10 μέρες, όμως με πήγαν σε ένα γραφείο της ICE. Εκεί ένας αξιωματικός με ανέκρινε για δύο ώρες χωρίς τη μαμά μου. Η ICE με χρησιμοποίησε. Το μόνο που ήθελαν ήταν να τη συλλάβουν γιατί δεν είχε έγγραφα. Και τώρα βρίσκομαι στη φυλακή, είμαι λυπημένη και λιποθύμησα δύο φορές. Από τότε που έφτασα εδώ κάθε βράδυ κλαίω, δεν κοιμάμαι καλά. Νιώθω ότι είναι δικό μου λάθος όσα έχουν συμβεί. Το μόνο που ήθελα ήταν να πάω διακοπές όπως κάθε φυσιολογική οικογένεια. Δεν τρώω καλά, δεν υπάρχει καλή εκπαίδευση και ήδη μου λείπει η καλύτερή μου φίλη Τζουλιέτα, η γιαγιά μου και το σχολείο μου. Θέλω να πάω στο σπίτι μου. Εδώ στην Ντίλεϊ δεν είμαι ευτυχισμένη, σας παρακαλώ, βγάλτε με από εδώ μέσα να πάω στην Κολομβία.
Αντωνία».
Μία Βαλεντίνα Παζ Φαρία, 7 χρόνων, από τη Βενεζουέλα: «Γεια σας, το όνομά μου είναι Μία Βαλεντίνα Παζ Φαρία, είμαι από τη Βενεζουέλα και ζω στις ΗΠΑ εδώ και 3 χρόνια. Είμαι 7 χρόνων και βρίσκομαι σε αυτό το μέρος εδώ και 70 μέρες. Δεν θέλω να είμαι εδώ, θέλω να πάω στο σχολείο μου. Μου λείπουν οι παππούδες μου, οι θείοι μου, οι φίλοι μου. Δεν νιώθω και τόσο καλά εδώ, θέλω να φύγω και ελπίζω να φύγω σύντομα».
Λουιζάνεϊ Τολόζα, 5 χρόνων, από τη Βενεζουέλα: Πρόσφατα πέρασε τα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού.
«Η οικογένειά μου».
Γκάμπι Μ.Μ., 14 χρόνων, από την Κολομβία: «Γεια σας, με λένε Γκάμπι Μ.Μ., είμαι 14 χρόνων από την Κολομβία. Έχω τεθεί υπό κράτηση στο Κέντρο Κράτησης Μεταναστών για 20 ημέρες και δεν μπόρεσα να δω την οικογένεια μου και τους φίλους μου. Από τότε που έφτασα εδώ, άρχισα να νιώθω λυπημένος. Ούτε μια στιγμή ευτυχίας δεν ένιωσα από τότε που έφτασα εδώ. Οι αξιωματικοί δεν έχουν καλούς τρόπους όταν μιλάνε με τους κατοίκους όταν τους ζητάνε οτιδήποτε. Οι εργαζόμενοι τους φέρονται απάνθρωπα τουλάχιστον λεκτικά και δεν θέλω καν να φανταστώ πώς θα συμπεριφέρονταν αν δεν τους ελέγχανε. Θέλω να σας πω πώς νιώθω εδώ, μοιάζει με την κόλαση. Τόση λύπη και κατάθλιψη νιώθω που δεν μπορώ να φύγω από εδώ. Είναι πραγματικά πολύ θλιβερό να ακούς ότι υποθέσεις ανθρώπων απορρίπτονται και τους στέλνουν πίσω στις χώρες τους».
Το μυθιστόρημα του Γουίλιαμ Γκάρντερ Σμιθ «Πρόσωπο από πέτρα» αποτυπώνει το αποκρουστικό πρόσωπο του ρατσισμού. Αναμφίβολα έχει κυριεύσει ξανά τον σύγχρονο πολιτικό πολιτισμό της Δύσης.
Σημειώσεις
1 Δείτε εδώ όλη την έρευνα για τις φυλακές μεταναστών και τα γράμματα των παιδιών στην Ντίλεϊ
