Τον Γκοντό, στο έργο του Σάμιουελ Μπέκετ, τον περίμεναν ο Βλαντιμίρ κι ο Εστραγκόν, αλλά αυτός δεν ήρθε ποτέ. Εκτός από τον Σ. Φάμελλο ήταν πολλοί αυτοί που περίμεναν (και περιμένουν) τον Γκοντό, στη μορφή της συνεργασίας των αριστερών δυνάμεων και ιδιαίτερα του ΣΥΡΙΖΑ με την ΕΛ.Α.Σ. του Αλ. Τσίπρα. Αλλά η συνεργασία, στην οποία ήλπιζαν έως την τελευταία στιγμή, δεν προέκυψε και δεν προκύπτει. Γιατί ο Αλ. Τσίπρας έχει κάνει εδώ και καιρό τις επιλογές του, τις οποίες εξήγησε με πολλούς τρόπους.
Μπορεί να δώσει κανείς διάφορες εξηγήσεις για τη στάση όλων αυτών που περίμεναν την… ΕΛ.Α.Σ. Αυτό όμως που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί είναι η επίμονη προσπάθειά τους να περιμένουν τον Γκοντό και όσοι δεν θέλουν ή δεν ελπίζουν ή δεν μπορούν. Με αποτέλεσμα ο ΣΥΡΙΖΑ να ζει στο «σκοτάδι» και στην απραξία.
Το σκηνικό δεν παραπέμπει ευθέως στη σκέψη του Μπέκετ. Γιατί τα κίνητρα μοιάζει να είναι ιδιοτελή και χαμηλά. Φαίνεται από τις κινήσεις, από την τακτική, από τη συμπεριφορά, η οποία τελικώς θίγει τους ίδιους που δηλώνουν ότι περιμένουν τον Γκοντό· προσβάλλει όμως και τους εκλογείς.
Η διάσπαση στην Αριστερά δεν προέκυψε με μία πράξη. Έχει χαθεί προ καιρού η καθαρή σκέψη, η πεποίθηση της προσφοράς, η πίστη σε ιδέες. Δεν συμβαίνει μόνο στην Αριστερά, συμβαίνει σε όλους τους πολιτικούς χώρους.
Οι εύκολες μετακινήσεις αντανακλούν την αγωνία της προσωπικής πολιτικής επιβίωσης. Αντανακλούν και την κατάσταση στην κοινωνία, όπου επίσης οι μετακινήσεις απόψεων και πράξεων έχουν γίνει εύκολες.
Κάποτε ούτε ο ποδοσφαιριστής Κούδας δεν μπορούσε να αλλάξει τη φανέλα του ΠΑΟΚ με εκείνη του Ολυμπιακού. Τώρα όχι μόνο το πουκάμισο είναι αδειανό, δεν υπάρχει καν πουκάμισο!
