Ιδανικό το ξεκίνημα του Φεστιβάλ με μία από τις πιο δεξιοτεχνικά σκηνοθετημένες ταινίες του Γιώργο Λάνθιμου με τη Έμα Στόουν στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Η «Βουγονία» εμπνέεται από τη σύγχρονη απονάρκωση ενός κόσμου που τον χειραγωγούν οι ψευδείς ειδήσεις και η ατέρμονη συνωμοσιολογία για να αφηγηθεί την απαγωγή μιας διευθύνουσας συμβούλου σε φαρμακευτική εταιρεία από δύο άντρες που έχουν πειστεί ότι η γυναίκα στην πραγματικότητα είναι μια εξωγήινη που έχει έρθει στον πλανήτη μας προκειμένου να τον αφανίσει. Η λήξη του Φεστιβάλ θα γίνει με την πρεμιέρα του αναμενόμενου queer δράματος «Η ιστορία του ήχου» του Όλιβερ Χερμάνους. Δύο σπουδαστές μουσικής ερωτεύονται και ξεκινούν ένα ερευνητικό ταξίδι στην αμερικανική επαρχία για να συλλέξουν και να ηχογραφήσουν τραγούδια από τα χείλη των ντόπιων θεωρώντας τα απαραίτητο κομμάτι μιας προφορικής παράδοσης που πρέπει να διασωθεί.
Ζωή χωρίς όνειρα και το τραύμα της πατριαρχίας
Μέσα από το πρόγραμμα ξεχωρίζει επίσης η ταινία «Αναγέννηση» (Resurrection) του Κινέζου οραματιστή σκηνοθέτη Μπι Γκαν, που μας ταξιδεύει σε ένα απροσδιόριστο μέλλον όπου η ανθρωπότητα έχει ανακαλύψει το μυστικό της μακροβιότητας στην παρεμπόδιση των ονείρων. Μονάχα λίγοι «επαναστάτες» αρνούνται πεισματικά να τα εγκαταλείψουν, επιλέγοντας μια σύντομη αλλά συναρπαστική ζωή σε αντάλλαγμα της επιθυμίας τους να ονειρεύονται, διαταράσσοντας έτσι τις ισορροπίες. Αυτός ο δεξιοτεχνικός φόρος τιμής στη δύναμη της εικόνας και της αφήγησης ως υλικό των ανθρώπινων ονείρων κορυφώνεται σε ένα ιλιγγιώδες 40λεπτο μονοπλάνο. Θα προβληθεί ακόμη «Ο ήχος της πτώσης» της Μάσα Σιλίνσκι, που διαδραματίζεται σε ένα γερμανικό αγρόκτημα το οποίο θα γίνει κοινός τόπος στα μαρτυρολόγια τεσσάρων κοριτσιών. Η ταινία εξετάζει το διαγενεακό τραύμα που επέβαλε η πατριαρχία μέσα από ένα φεμινιστικό ψυχόδραμα που διατυπώνει ένα συγκλονιστικό σχόλιο για τη γυναικεία φύση και τη θέση της στην Ιστορία.
Παλαιστίνη κι ένα ελληνικό διαμάντι από τα παλιά
Με ενδιαφέρον αναμένονται δύο σπαραξικάρδια δράματα με κοινό θέμα τον πόλεμο στη Γάζα. Πρώτα το «Κράτα την ψυχή σου στο χέρι και περπάτα» της Σεπιντέ Φαρσί, όπου μια Παλαιστίνια φωτορεπόρτερ κάνει ανταποκρίσεις στη σκηνοθέτρια μέσα από την εμπόλεμη ζώνη. Η επικοινωνία των δύο γυναικών στην περίοδο ενός χρόνου θα δώσει μια διαφορετική οπτική στον καταστροφικό για όλους πόλεμο στην Παλαιστίνη. Η άλλη ταινία είναι η πολυσυζητημένη «Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ», που αναβιώνει με ακρίβεια την αγωνία ενός κοριτσιού που παγιδεύεται σε ένα αυτοκίνητο και προσπαθεί να παραμείνει ζωντανό.
Οι πιο εκλεκτικοί θεατές καλό είναι να αναζητήσουν ένα αθέατο διαμάντι του ελληνικού σινεμά από το 1984 με τίτλο «Η πόλη ποτέ δεν κοιμάται». Η cult ταινία του Ανδρέα Τσιλιφώνη, μοναδική μεγάλου μήκους δημιουργία του και δυσεύρετη μέχρι σήμερα, επιστρέφει ψηφιακά αποκατεστημένη. Πρόκειται για ένα ρέκβιεμ για μια χαμένη γενιά μέσα από την προσωπική αναζήτηση ενός ναυτικού στις γειτονιές του έπειτα από είκοσι χρόνια απουσίας όπου όλα είναι διαφορετικά.
Λευκοί-μαύροι και ο ταλαντούχος Γκοντάρ
Στην ταινία «Μόνο στη θύελλα ξαποσταίνω» ο Πέντρο Πίνιου θέτει ερωτήματα για το σύνδρομο του λευκού Δυτικού σωτήρα. Πρόκειται για την ιστορία ενός Πορτογάλου περιβαλλοντολόγου που ταξιδεύει στη Γουινέα-Μπισάου για να μελετήσει τις επιπτώσεις της κατασκευής ενός οδικού έργου. Η γνωριμία του με έναν άντρα και μια γυναίκα θα τον οδηγήσει σε ένα φορτισμένο ερωτικό τρίγωνο, μέσα απ’ το οποίο θα συνειδητοποιήσει την άνιση δυναμική μεταξύ των ντόπιων και του λευκού πληθυσμού αλλά και τη δική του αδυναμία να ενσωματωθεί στο περιβάλλον.
Ενδιαφέρουσα πρόταση, τέλος, αποτελεί και το «Nouvelle Vague», όπου ο Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ με μπόλικο χιούμορ και νοσταλγική διάθεση εξιστορεί σε ρετρό ασπρόμαυρη φωτογραφία το χρονικό της δημιουργίας του εμβληματικού «Με κομμένη την ανάσα» που άλλαξε το σινεμά συστήνοντας στον κόσμο το ασυμβίβαστο ταλέντο του Ζαν-Λικ Γκοντάρ.
Μουσικά ντοκιμαντέρ
Οι φίλοι της μουσικής ας μην χάσουν δύο εξαιρετικά ντοκιμαντέρ. Το πρώτο είναι το «Τίποτα δεν τελειώνει» για τον αδικοχαμένο ροκ τροβαδούρο Τζεφ Μπάκλεϊ. Η σκηνοθέτρια Έιμι Μπεργκ δίνει απάντηση σε ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα της μουσικής ιστορίας. Πού θα μπορούσε να φτάσει ο Μπάκλεϊ αν το νήμα της ζωής του δεν κοβόταν τόσο σύντομα; Οι συνεντεύξεις από τους οικείους του και το σπάνιο αρχειακό υλικό συνθέτουν μια βουτιά στον κόσμο του μελαγχολικού τραγουδιστή με την αγγελική φωνή που κυκλοφόρησε μόνο έναν ολοκληρωμένο δίσκο, το «Grace» του 1994. Το άλλο μουσικό ντοκιμαντέρ είναι το «Τζον και Γιόκο: Πρόσωπο με πρόσωπο» που μας μεταφέρει στο 1971, μετά τη διάλυση των Beatles, όταν ο Τζον Λένον και η Γιόκο Όνο μετακομίζουν στη Νέα Υόρκη σε μια έκρυθμη περίοδο που στάθηκε καθοριστική και που οδήγησε σε ένα θρυλικό κονσέρτο, το μοναδικό που έδωσε ποτέ ο Λένον στη σόλο καριέρα του.
Αντλώντας από ένα αρχειακό υλικό που βλέπει για πρώτη φορά το φως, ο βραβευμένος με Όσκαρ Κέβιν ΜακΝτόναλντ υπογράφει ένα πολιτικοκοινωνικό καλειδοσκόπιο μιας ολόκληρης εποχής με τα τραγούδια του Λένον να δονούν την οθόνη.
