Στην τελετή λήξης του 48ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, οι στιγμές ξεπέρασαν την καθιερωμένη εθιμοτυπία και μετατράπηκαν σε μία απρόσμενη πράξη συλλογικής έκφρασης και διαμαρτυρίας.
Μόλις ακούστηκε «καλούμε τον δήμαρχο να μιλήσει», δεκάδες δημιουργοί και καλλιτέχνες, που είχαν παραμείνει στο φεστιβάλ μέχρι το τέλος, ανέβηκαν στη σκηνή και ζήτησαν το μικρόφωνο.
«Θέλουμε να στρέψουμε το βλέμμα μας πέρα από την τέχνη σε έναν τόπο που διψάει για ζωή, δικαιοσύνη και ελευθερία».
— EFSYN (@EFSYNTAKTON) September 14, 2025
[της Νόρας Ράλλη]https://t.co/fXFNZLSc0H
Ήταν μια αυθόρμητη, όχι προετοιμασμένη κίνηση· μια φωνή που ενσάρκωσε την αγανάκτηση, τη συγκατάθεση απέναντι στην αδικία, και τη στήριξη στην ιδέα της Τέχνης που δεν μένει αμέτοχη, αλλά παίρνει θέση.
Παρέμβαση για την Παλαιστίνη στην Τελετή Λήξης του 48ου Διεθνούς Φεστιβαλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δραμας. pic.twitter.com/WqVdwpOykN
— EFSYN (@EFSYNTAKTON) September 14, 2025
Το φεστιβάλ της Δράμας, με φετινή διεθνή συμμετοχή 223 ταινιών από 49 χώρες, φάνηκε να μεταμορφώνεται για λίγο –από βήμα παρουσίασης της μικρής φόρμας κινηματογράφου– σε βήμα δημόσιας έκφρασης καλλιτεχνικής αντίστασης. Η αυθόρμητη αυτή στιγμή υπενθύμισε πως ακόμη και σε πολιτιστικές εκδηλώσεις, η τέχνη μπορεί να σταθεί και ως κοινωνικός καθρέφτης, και ως φωνή εναντίωσης, όταν οι συνθήκες το απαιτούν.
