Η υποδοχή που γνώρισε από το κοινό η ταινία «H φωνή της Χιντ Ρατζάμπ» έχει βάλει ήδη το σπαρακτικό δράμα σε τροχιά συνεχών βραβεύσεων. Το σενάριο της ταινίας βασίζεται στο ηχητικό ντοκουμέντο που καταγράφει ένα 6χρονο κορίτσι που βρίσκεται παγιδευμένο σε ένα αυτοκίνητο στη Γάζα και κινδυνεύει από εκρήξεις και πυρά, ενώ οι εθελοντές του Ερυθρού Σταυρού προσπαθούν να το διασώσουν μέσω τηλεφώνου. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι ο σπαραξικάρδιος συνδυασμός μυθοπλασίας και τεκμηρίωσης που χρησιμοποιεί η Τυνήσια σκηνοθέτρια Κάουτερ Μπεν Χάνια για την αναβίωση του αγώνα των ανθρώπων να καθησυχάσουν το άτυχο κορίτσι μέχρι να φτάσουν οι διασώστες θα οδηγήσει την ταινία μέχρι τα Όσκαρ - σ’ αυτό βοηθάει και η υποστήριξη ηχηρών ονομάτων, όπως ο Μπραντ Πιτ, ο Χοακίν Φίνιξ και ο Αλφόνσο Κουαρόν.
Ανάμεσα στις ταινίες που συζητήθηκαν έντονα είναι και ο «Μάγος του Κρεμλίνου» του Ολιβιέ Ασαγιάς, όπου ο Τζουντ Λο υποδύεται με αξιοθαύμαστη πειστικότητα τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Το πρόσωπο στο οποίο εστιάζει ο έμπειρος σκηνοθέτης είναι ο Βλαντισλάβ Σουρκόφ, στενός συνεργάτης και σύμβουλος του Ρώσου Προέδρου, όμως το επιχειρεί μέσω της διασκευής τού ομώνυμου μυθιστορήματος του Ιταλοελβετού συγγραφέα Τζουλιάνο ντα Έμπολι, το οποίο με τη σειρά του χρησιμοποιεί έναν φανταστικό Ρώσο αξιωματούχο ονόματι Βαντίμ Μπαράνοφ που χειραγωγεί την κοινή γνώμη. Για το νευρώδες πολιτικό θρίλερ ο Ασαγιάς δήλωσε: «Δεν πίστευα ότι ένα τέτοιο μυθιστόρημα θα μπορούσε να γίνει ταινία, μέχρι που κατάλαβα ότι τελικά στις μέρες μας είναι αναγκαίο, γιατί διανύουμε επικίνδυνους καιρούς σε έναν τρομακτικό κόσμο. Η πολιτική πλέον είναι ένα θρίλερ και έχει παραδοθεί σε χέρια εγκληματιών. Για τους ανθρώπους της γενιάς μου αυτό είναι κάτι σοκαριστικό. Νομίζαμε πως είχαμε κερδίσει κάποιες μάχες και τώρα στεκόμαστε μάρτυρες μιας ισοπέδωσης». Με τη σειρά του, ο Τζουντ Λο δήλωσε για την επιλογή του να ενσαρκώσει τον Πούτιν: «Η αποδοχή ενός ρόλου εξαρτάται από τις συνεργασίες. Στο πλευρό του Ολιβιέ Ασαγιάς είχα την εγγύηση ότι θα προσεγγίσουμε την ιστορία στοχαστικά και όχι με σκοπό την πρόκληση για χάρη της πρόκλησης. Δεν ένιωσα απειλή να αναμετρηθώ με τον Πούτιν γιατί ουσιαστικά δεν είμαι ο πρωταγωνιστής αλλά ένα κομμάτι της ιστορίας».
Ο Τζάρμους, τα μποϊκοτάζ και η άλλη όψη του #MeToo
Μία από τις πιο ευχάριστες παρουσίες στη φετινή Μόστρα ήταν η ταινία «father, mother, sister, brother» του Τζιμ Τζάρμους με την Κέιτ Μπλάνσετ και τον Άνταμ Ντράιβερ. Ο αρχιερέας του ανεξάρτητου αμερικανικού σινεμά σκηνοθετεί μια σπονδυλωτή ανθολογία με τρεις ημίωρες γλυκόπικες ιστορίες χαμηλών τόνων που αφορούν τρεις εντελώς διαφορετικές δυσλειτουργικές οικογένειες.
Σαφώς πιο φιλόδοξος είναι ο σκηνοθέτης Τζούλιαν Σνάμπελ με την ταινία «The hand of Dante», που αφορά ένα χειρόγραφο της «Θείας Κωμωδίας» του Δάντη το οποίο περνά από τα χέρια ενός ιερέα σ’ αυτά ενός μαφιόζου στη Νέα Υόρκη. Την πρεμιέρα της ταινίας επισκίασε η απουσία των πρωταγωνιστών Γκαλ Γκαντό και Τζέραρντ Μπάτλερ, που αποκλείστηκαν από το Φεστιβάλ εξαιτίας του μποϊκοτάζ της ακτιβιστικής ομάδας Venice4Palestine επειδή έχουν ταχθεί υπέρ του Ισραήλ. Ο Τζούλιαν Σνάμπελ δήλωσε ότι «δεν υπάρχει λόγος να μποϊκοτάρουμε τους καλλιτέχνες. Επέλεξα αυτούς τους ηθοποιούς για τις ικανότητές τους».
Αξιοσημείωτο θόρυβο προκάλεσε, τέλος, το «After the hunt» του Λούκα Γκουαντανίνο για μια καθηγήτρια Φιλοσοφίας που βλέπει μια φοιτήτρια να κατηγορεί έναν συνάδελφό της για βιασμό. Η ηρωίδα διχάζεται ανάμεσα στην εμπιστοσύνη σε έναν άνθρωπο που γνωρίζει καλά και στην ηθική της, που της επιβάλλει να μην αμφισβητεί περιπτώσεις με θύματα σεξουαλικής βίας. Σχετικά με τα ακανθώδη ζητήματα του #MeToo και της κουλτούρας ακύρωσης που εγείρει το φιλμ, η πρωταγωνίστρια Τζούλια Ρόμπερτς δήλωσε ότι η ταινία δεν αποτελεί ένα μανιφέστο αλλά καταγράφει τη σύγκρουση διαφορετικών αφηγημάτων. Είπε χαρακτηριστικά: «Δεν κάνουμε δηλώσεις. Απεικονίζουμε αυτούς τους ανθρώπους σε μια δεδομένη στιγμή. Η ιδέα της ταινίας είναι ότι ο καθένας έχει τη δική του αλήθεια και καμία αλήθεια δεν είναι πιο σημαντική από την άλλη. Δείχνουμε τι συμβαίνει όταν δύο πραγματικότητες συγκρούονται κι όταν οι άνθρωποι φέρνουν τις δικές τους μνήμες, ενοχές και επιθυμίες στο τραπέζι».
