Ο Ευτύχης Μπιτσάκης υπήρξε παράδειγμα στάσης ζωής και ήθους. Ένας πραγματικός και επί της ουσίας -και όχι μόνο στον τίτλο- φιλόσοφος που άφησε πίσω του έργα και μελέτες σε ευρύ πεδίο επιστημονικών, φιλοσοφικών και πολιτικών θεμάτων. Η ακαδημαϊκή πορεία και το συγγραφικό του έργο ήταν πάντα ριζωμένα στη μαρξιστική θεώρηση. Επιπλέον, η ιδεολογική του στάση διαπνεόταν από έναν ριζοσπαστικό ανθρωπισμό, κάτι που τον έκανε να ξεχωρίζει.
Από τα χρόνια της πρώιμης κομμουνιστικής στράτευσης και τη συμμετοχή στο αντιδικτατορικό κίνημα μέχρι τους αγώνες στις τάξεις της ΕΠΟΝ και από την αντιστασιακή πάλη μέχρι την πολυετή καταδίκη και τη βασανιστική εξορία στη Γυάρο, ο Μπιτσάκης έδειξε από νωρίς πως ήταν μαχητής και ένα από τα πιο ανήσυχα πολιτικά πνεύματα της γενιάς του. Για πολλούς μάλιστα υπήρξε ηγετική φυσιογνωμία της μαρξιστικής σκέψης στην Ελλάδα, ενώ ο ίδιος αντιτάχθηκε στις ρεφορμιστικές αποκλίσεις, αποφεύγοντας σταθερά τον σεχταρισμό.
Ως φιλόσοφος της Αριστεράς και όχι απλά ως αριστερός φιλόσοφος, αλλά κυρίως ως διανοούμενος που αναζητούσε τις γέφυρες που ενώνουν τις θετικές επιστήμες με την ουμανιστική σκέψη, ο Ευτύχης Μπιτσάκης ενέπνευσε περισσότερες από δύο γενιές φοιτητών και αναγνωστών να μελετήσουν την υλιστική φιλοσοφία μέσα από την επιστημονική του μεθοδολογία. Με άλλα λόγια, υπήρξε ένας ευθυτενής στοχαστής που μπορούσε να αναλύει ταυτόχρονα τις επιστήμες και τη φιλοσοφία, τοποθετώντας πάντα την κριτική σκέψη του μέσα σε ένα ουμανιστικό πλαίσιο. Για τον ίδιο, η φιλοσοφική ανθρωπολογία όσο και η πολιτική όφειλαν να έχουν μια οντολογική θεμελίωση. Μέσα στα χρόνια ασχολήθηκε αδιάκοπα με την οντολογία, τη γνωσιοθεωρία, τη φιλοσοφική ανθρωπολογία και ήταν σταθερά ταγμένος στην ιδέα της υπέρβασης του κυρίαρχου εργαλειακού λόγου.
Τα πιο σημαντικά φιλοσοφικά και πολιτικά του βιβλία έχουν μεταφραστεί σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες και έχουν αφήσει ισχυρό αποτύπωμα στον χώρο της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής διανόησης. Από το πρωτόλειό του με τίτλο «Το είναι και το γίγνεσθαι» μέχρι το τελευταίο του πόνημα με τίτλο «Για μια εγκόσμια ηθική» που κυκλοφόρησε το 2024 μεσολάβησαν πολλές σημαντικές εκδόσεις, όπως το εμβληματικό «Ρήξη ή ενσωμάτωση», «Θεωρία και πράξη», «Το αειθαλές δέντρο της γνώσεως», «Δρόμοι της διαλεκτικής», «Η εξέλιξη των θεωριών της φυσικής», «Η ύλη και το πνεύμα», «Από την πυρά στον άμβωνα» και η «Ανθρώπινη φύση».
Οπως ο ίδιος δήλωνε χαρακτηριστικά: «Με βάση τη θετική και την αρνητική πείρα του ελληνικού και του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, χρειάζεται να περάσουμε σε μια νέα περίοδο δημιουργικών επεξεργασιών και ανάπτυξης της μαρξιστικής θεωρίας, με την ενεργητική συμβολή όλων μας. Γιατί η πληρότητα της ζωής σήμερα μπορεί να πραγματωθεί μόνο με τη συνειδητή συμμετοχή στην πράξη για το ξεπέρασμα της ταξικής δουλείας και των αλλοτριώσεων που αυτή συνεπάγεται». Στη σημερινή εποχή των μεταβατικών ιδεολογιών και των τρομερών υπαρξιακών κινδύνων που αντιμετωπίζει η θεωρητική Αριστερά αντηχεί, πάντα επίκαιρο και διαχρονικό, το δίλημμα που έχει θέσει φιλοσοφικά ο Ευτύχης Μπιτσάκης σε ακόμη πιο δύσκολες εποχές: Ρήξη ή ενσωμάτωση;
