Είναι δύσκολο να αποτιμηθεί με απλούς όρους η επιρροή του Ozzy Osbourne στο σκληρό rock και ειδικότερα στο heavy metal, ένα είδος που πήρε την πρώιμη μορφή του στην εκπνοή της δεκαετίας του ’60 στην Αγγλία από μια παρέα παιδιών από φτωχές οικογένειες που πήγαιναν σχολείο στις εργατικές γειτονιές του Μπέρμιγχαμ. Το συγκρότημα των Black Sabbath μπορεί να παινεύεται ότι ουσιαστικά εφηύρε το μουσικό είδος που υπηρέτησε και η παρουσία του Ozzy στο μικρόφωνο σε διαχρονικά αριστουργήματα, όπως το «Paranoid», το «War Pigs» και το «Iron Man», έγινε ορόσημο για πολλές γενιές, αποτελώντας πηγή έμπνευσης για σύσσωμη τη μετέπειτα metal σκηνή και στις δύο άκρες του Ατλαντικού.
Οι πρώτοι πέντε δίσκοι που κυκλοφόρησε το συγκρότημα με τον Ozzy στο μικρόφωνο, από το ντεμπούτο τους μέχρι το «Sabbath Bloody Sabbath» του 1973, είναι μια ολότητα, ένα συμπαγές και διαβολεμένα ευφάνταστο μουσικό σύνολο που επηρέασε καθοριστικά εκατοντάδες συγκροτήματα -από τους Metallica και τους Guns N’ Roses μέχρι τους Tool και τους Soundgarden- και έγινε «ευαγγέλιο» για εκατομμύρια ακροατές σε όλο τον κόσμο που το αγάπησαν φανατικά και αδιαπραγμάτευτα.
Οι Black Sabbath άλλαζαν διαρκώς κατεύθυνση και κορμό και τον Ozzy αντικατέστησαν άλλοι σπουδαίοι τραγουδιστές (Dio, Ian Gillan). Όμως η ασυγκράτητη, μανιακή, σαρκαστική και απρόβλεπτη περσόνα του σφράγισε τη μνήμη του συγκροτήματος και ο ίδιος ακολούθησε μια επιτυχημένη προσωπική καριέρα με δίσκους που λειτούργησαν σαν ένεση εφεδρίνης στο metal του ’80, όταν το είδος άρχισε να υποφέρει από καρικατούρες και βαρυμεταλλικά κλισέ κομμωτηρίου που πήραν τη σκυτάλη.
Ενα αυθεντικό λαϊκό σύμβολο
Είναι ωστόσο δύσκολο να περιγραφεί με απλούς όρους η προσωπικότητα του Ozzy. Μόνο ο Lemmy των Motorhead, το άλλο αρχετυπικό σύμβολο της metal παράδοσης, που έφυγε πριν από δέκα χρόνια, προερχόταν από την ίδια αδιευκρίνιστη στόφα των αυθεντικών λαϊκών συμβόλων που δεν ανήκαν σε καμία εποχή ή μόδα και δεν αντιλαμβάνονταν τη ρίζα και το μέγεθος της επιρροής τους. Όπως συνέβαινε και με τον Lemmy, ο Ozzy δεν υποδυόταν έναν ροκ σταρ στη σκηνή. Ήταν πάντοτε ο ασυμμάζευτος, επικίνδυνος, σαρωτικός, θορυβώδης, αυθάδης Ozzy που σήκωνε αντάρα κάθε μέρα, προτού καν γίνει γνωστός πέρα από τη γειτονιά του. Ο Ozzy έμοιαζε άλλοτε με εωσφορικό κατακτητή κι άλλοτε με χαρούμενο παλιόπαιδο που χτυπούσε παλαμάκια και άδειαζε κουβάδες με νερό στο κοινό. Δεν μπορούσε και δεν ήθελε να πάρει τον εαυτό του στα σοβαρά και αγαπήθηκε γιατί εξέπεμπε ανόθευτη αυθεντικότητα.
Μετά τα μέσα της δεκαετίας του ’80, ο Ozzy μετατράπηκε στα στερεότυπα που τον έκαναν είδωλο και σε γελωτοποιό από την κόλαση. Οι ιστορίες ακρότητας, υπερβολής και αυτοκαταστροφής που έχουν θρέψει τη ροκ μυθολογία με πρωταγωνιστή τον ίδιο και περιέχουν από δαγκωμένες νυχτερίδες, περιπετειώδεις συλλήψεις και περιόδους ανεξέλεγκτων καταχρήσεων χρειάζονται έναν τόμο εγκυκλοπαίδειας για να χωρέσουν.
Ομως δεν ποτέ έπεσε στα μάτια των οπαδών του, ούτε όταν έγινε σκιά του εαυτού του. Δεν απομυθοποιήθηκε ακόμη και μετά τη συμμετοχή του σε ένα αμφιβόλου αξίας reality με θέμα τη δυσλειτουργική οικογένειά του. Περίτρανη απόδειξη αυτού στέκεται η πρόσφατη μεγαλειώδης αποχαιρετιστήρια συναυλία των Black Sabbath στη γενέτειρά τους. Μεγαλοπρεπής στον θρόνο του, παρόλο που η νόσος του Πάρκινσον ήταν σε προχωρημένο στάδιο, ο Ozzy αποχαιρέτησε εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου που του είπαν ένα τελευταίο αντίο προτού αποσυρθεί για να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του με την οικογένειά του και τα εγγόνια του. Μόλις δεκαεπτά μέρες έπειτα από αυτή την αποχαιρετιστήρια συναυλία ο Ozzy άφησε την τελευταία του πνοή. Τελικά η ιδέα τής, έστω τυπικής, απόσυρσης από τη σκηνή δεν ταίριαζε καθόλου στον αιώνιο «Πρίγκιπα του Σκότους».
