Τα μελωδικά ρετρό ηχοτοπία που έγραψε ο Sundayman (Κυριάκος Μουστάκας) αξίζουν την προσοχή μας. Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει και η συλλογή «Το νέο Νέο Κύμα», μια κυκλοφορία της οποίας όλα τα έσοδα θα διατεθούν σε ιδρύματα που φιλοξενούν, εκπαιδεύουν, υποστηρίζουν και απασχολούν άτομα που βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού. Τέλος, ένας γνήσιος blues δίσκος όπως ο «Black Bayou» μπορεί να αποτελέσει άριστη επιλογή για ιδιωτικές ακροάσεις
Sundayman - Melodyssey
Κυκλοφορεί από την Inner Ear Records
Ο νέος, υπέροχος δίσκος του Κυριάκου Μουστάκα, που υπογράφει με το ψευδώνυμο Sundayman, είναι γεμάτο γυάλινες, μάλλον κρυστάλλινες, αλλά σίγουρα υπερβατικές και πλήρως ατμοσφαιρικές μελωδίες, χωρίς να εμπεριέχουν τραγουδιστικές φόρμες που είναι φτιαγμένες με στιλ και ιδιαιτερότητα. Το «Melodyssey» ξεκινάει με σφοδρές εμπνεύσεις και οραματικούς κόσμους, όπως το «Change», ένα τραγούδι που οφείλει τα πάντα στην κληρονομιά του Βαγγέλη Παπαθανασίου, αλλά και το ανυψωτικό «Always» (θυμίζει τους πρώιμους Air), που επικοινωνεί πλήρως με το zeitgeist της διαδικτυακής εποχής. Η ηχητική περιπέτεια στο «Breathe» και οι ρετροφουτουριστικές διαδρομές του «1974» παρασύρουν τον ακροατή με δέλεαρ τους καλλίγραμμους ρυθμούς τους και την αέρινη αύρα τους.
Το «Melodyssey» προσφέρει ένα μεταμοντέρνο τερέν από ηλεκτρονικούς ήχους που κεντράρουν την ενέργειά τους στο υποσυνείδητο. Τα ψυχεδελικά αναπτύγματα εδώ γίνονται μια ελαφριά κουβέρτα για τον χειμώνα. Στο μινιμαλιστικό «Go» και στο υγρό «Follow», αλλά και στο ρυθμικό «Romance» ο Κυριάκος Μουστάκας καταφέρνει να παντρέψει τα πλήκτρα άλλοτε με τη φουτουριστική pop και άλλοτε με την ambient. Η φόρμα των τραγουδιών αυτών είναι εύκολα προσβάσιμη και αγκαλιάζουν τον ακροατή, αλλά ταυτόχρονα αφήνουν και μία αίσθηση ότι στο υπόστρωμά τους παρελαύνουν και μερικοί εφιάλτες. Η παλέτα των χρωμάτων στο «Hurricane» και στο «Bird» λειτουργεί σαν ανάμνηση μιας εποχής στην εκπνοή της δεκαετίας του ’90, που δεν έχεις μάθει ακόμη να νοσταλγείς, αλλά είσαι βέβαιος ότι κάποια ακούσματα σε είχαν συναρπάσει στον καιρό τους. Το μεγάλο ατού του δίσκου είναι το καλό γούστο, η υψηλότατη αισθητική και η ικανότητα των συνθέσεων του Sundayman να γεμίζουν τον χώρο και να αντηχούν αγέρωχες.
«Το νέο Νέο Κύμα» - Συλλογή
Κυκλοφορεί από τη Veego Records
Σπάνια βγαίνουν πια συλλογές στην εγχώρια δισκογραφία. Ακόμη πιο σπάνια βγαίνουν καλές συλλογές που αξίζουν την προσοχή μας. Το «νέο Νέο Κύμα» γεννήθηκε και από μια τρυφερή ιδέα: Είναι αφιερωμένο σε όσους έχουν διαγνωστεί με αυτισμό, τη συχνότερη νευροαναπτυξιακή διαταραχή σε παιδιά προσχολικής και σχολικής ηλικίας. Όπως αναφέρει το σημείωμα της εταιρείας, ο αυτισμός δεν κάνει διακρίσεις ούτε γνωρίζουμε τι τον προκαλεί. Κάποια άτομα μπορεί να είναι πλήρως λειτουργικά και να εξελιχθούν σε αυτόνομους ενήλικες και κάποια μη λειτουργικά, με ισόβια ανάγκη υποστήριξης.
Το «Νέο νέο κύμα» κυκλοφορεί με σκοπό να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο και να τον φέρει ένα βήμα πιο κοντά σε αυτά τα ιδιαίτερα άτομα. Η συλλογή περιέχει 23 τραγούδια που έχουν κυκλοφορήσει μόνο σε ψηφιακές πλατφόρμες από μια ολόκληρη νέα γενιά Ελλήνων καλλιτεχνών. Ανάμεσα στα τραγούδια της συλλογής βρίσκουμε τον Παύλο Παυλίδη με το «Ένα αλλιώτικο παιδάκι», που είχε γραφτεί αρχικά για τον δολοφονημένο Ζακ Κωστόπουλο, το «Τίποτα στον κόσμο» του ΛΕΞ, το υπέροχο «Ο Νικόλας» από το Παιδί Τραύμα και το «Θέλω» του Boy. Είναι εντυπωσιακή η παρέλαση ονομάτων στα credits, κάτι που καθιστά αυτή τη συλλογή έναν μικρό χάρτη του σύγχρονου εγχώριου μουσικού τοπίου και έναν πρώτης τάξεως μπούσουλα για όσους νοιάζονται να ανακαλύψουν τους πιο ταλαντούχους εκφραστές της σύγχρονης εναλλακτικής σκηνής στη χώρα μας. Αναφέρω ενδεικτικά τη Δεσποινίδα Τρίχρωμη, τη Μελεντίνη, τον Mazoha, τον Pan Pan, τη Nalyssa Green, τη Sophie Lies, αλλά και ονόματα, όπως Omniah, Billie Kark, Θεοδοσία Mάργαρη, Λουντέμη Μουρ, Dramachine, Θεοδώρα Καπράλου, Γιώργο Μαραζιώτη και Αλεξάνδρα Κλημεντοπουλου.
Robert Finley - Black Bayou
Κυκλοφορεί από την Easy Eye Sound
O αφοσιωμένος μπλουζίστας Robert Finley εκφράζει την αγάπη του τόσο στον BB King όσο και στον Wilson Pickett μέσα από έναν πληθωρικό rock δίσκο που έφτιαξε με την καρδιά του αφοσιωμένη στο blues. Από το blues rock του Clapton μέχρι την κιμπάρικη διάθεση των Black Keys, οι οποίοι τον βοηθούν να χτίσει κολλητικά ρεφρέν που μπορεί να τραγουδηθούν από τους πάντες, ανά πάσα στιγμή και σε κάθε περίπτωση. Η αίσθηση των οργανικών blues είναι και αυτή που κάνει το «Black Bayou» τόσο ελκυστικό στο μέσο αυτί. Τα τραγούδια επικοινωνούν τον πόνο της βαμβακοφυτείας και έχουν όλο τον ηλεκτρισμό των blues του βάλτου στη Λουϊζιάνα. Αν υπάρχει γκρίνια στις μουσικόφιλες παρέες τα τελευταία χρόνια σχετικά με το πόσο ομογενοποιημένα ακούγονται τα καινούργια σχήματα λόγω της τεχνολογίας, ο 69χρονος Robert Finley δίνει μία πειστική απάντηση: Φέρνουν στο σήμερα τον κλασικό blues rock ήχο, αυτή τη στουντιακή αίσθηση, αυτόν που όλοι θέλουν να νοσταλγούν ως κάτι που έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Και το «Black Bayou», που γράφτηκε σε ένα στούντιο στο Νάσβιλ, λειτουργεί σαν αντίδοτο στις αντιραδιοφωνικές ημέρες του streaming.
