Έχει κουραστεί τα τελευταία χρόνια το λαϊκό τραγούδι. Έχει κακοπάθει από πρόχειρες παραγωγές και η υπόληψή του έχει υποστεί ζημιά. Από τη μία βάλλεται από τον μεταμοντερνισμό, από την άλλη υποβιβάζεται σε μουσική υπόκρουση για «κρασοκατάνυξη» ή «μεζεδομπερδέματα» και άλλες τέτοιες (αντιπαθητικές κυρίως) έννοιες, που ουδεμία σχέση έχουν με τη μουσική την ίδια και την ανάγκη για κατασκευή σπουδαίων τραγουδιών. Ο Σταμάτης Κραουνάκης πριν από λίγες εβδομάδες κυκλοφόρησε έναν νέο, εννοιολογικό δίσκο που στα αυτιά μου επαναφέρει την ουσία του τραγουδίσματος στη βάση της λαϊκής μελωδίας. Μέσα στην εποχή της ψηφιακής πλατφόρμας, όπου σου παρέχεται η ευκολία για ένα digital single τη φορά ή για μια κυκλοφορία 20 λεπτών, ο Κραουνάκης κυκλοφορεί ένα κανονικό LP με 15 τραγούδια. Επιπλέον, αρνείται να φάει από τα έτοιμα και δεν ανακυκλώνει το παρελθόν με στείρους ρεβιζιονισμούς ή διπλωματικές συνεργασίες για να κερδίσει αχρείαστη δημοσιότητα.
Εναρκτήριο κομμάτι του δίσκου είναι το «Μπάντα στο θέμα της Ζέτας», ένα ορχηστρικό καλούδι που φέρνει αναθυμιάσεις από Χατζιδάκι. Στη συνέχεια ο έμπειρος τραγουδοποιός προκρίνει τις ερμηνείες του Χρήστου Γεροντίδη, του παλιού συνεργάτη του από την περίφημη «Σπείρα Σπείρα», ο οποίος στέκεται επάξια στο μικρόφωνο. Ο Γεροντίδης έχει ερμηνευτικές ικανότητες και ευελιξία, αν και θα προτιμούσα να μην αφαιρεί κάθε ίχνος πίκρας από τη φωνή του και να μην ρίχνει όλο το πάθος στην ένταση των φωνηέντων. Βέβαια, ο Γεροντίδης επιδεικνύει ευρύτερη μουσική αντίληψη και ερμηνευτική συγκρότηση για να ερμηνεύσει με πειθώ και σθένος τις απρόβλεπτες και ευρηματικές μελωδίες του Κραουνάκη, σε σχέση με την αμηχανία που είχε δείξει η Ελεονώρα Ζουγανέλη στον δικό της, πρόσφατο συνεταιρικό δίσκο που είχε τον τίτλο «Τι Να Λέμε Τώρα».
Ωστόσο, όλα αυτά παραμένουν ήσσονος σημασίας, ειδικά όταν έχουμε έναν αυθεντικά λαϊκό δίσκο σαν αυτόν, με τραγούδια που είναι καμωμένα με πηγαία αγάπη και που τιμούν την παράδοση χωρίς να αγκιστρώνονται από τις επιταγές της. Ο δίσκος αυτός θέλει να αγαπηθεί χωρίς να καλοπιάνει αυτόν που συνηθίζουμε να αποκαλούμε «μέσο ακροατή» και πασχίζει να βρει αποδέκτες, χωρίς ωστόσο να κάνει τα χατίρια στις playlist που κατακλύζουν τα ερτζιανά. Στα «Λαϊκά Τραγούδια ο Τίγρης», τα κομμάτια τα έχει αγγίξει εκείνο το ραβδί της λαϊκής τραγουδοποιίας που νόμιζες ότι το είχαν κλέψει ανεπιστρεπτί οι βραδινές τηλεοπτικές εκπομπές με τα πλατιά τραπέζια και τους δεκάδες καθήμενους - όλοι από τη μια πλευρά. Όμως, το πιο σημαντικό συστατικό του δίσκου είναι η παρουσία της Δήμητρας Γαλάνη σε τρία τραγούδια: στην ατμοσφαιρική «Γατούλα», στην εξωτική «Κωνσταντινούπολη» και στο μυσταγωγικό «Απόψε πάλι». Η Γαλάνη δίνει τον καλύτερό της εαυτό σε αυτά τα κομμάτια και αβγαταίνει τους καημούς του συνεπούς τραγουδοποιού. Καταφέρνει, μάλιστα, να αλλάξει τα δεδομένα και να προσδώσει έξτρα ανάστημα σε έναν δίσκο που βρίθει από αξιοπρεπέστατες συνθέσεις, όπως «Η Μυγδαλιά», «Στο Πέραμα» και «Εγώ και ο πόνος Μου» - τραγούδια στενά δεμένα με στους μελωδικούς αρμούς τους, απλά αλλά μεγαλόπρεπα, πολιτισμένα, με παχιά νήματα να τα δένουν με τις παραδόσεις που τα ζύμωσαν.
Ο Κραουνάκης επιτρέπει φυσικά στη δεξιοτεχνία των μουσικών του να αναδειχθεί αλλά και στην πληθωρική του περσόνα να εκφραστεί, κρατώντας τις σωστές ισορροπίες. Μπορεί εδώ να μην βρίσκονται τα καλύτερα τραγούδια της καριέρας του, αλλά τίποτα δεν γέρνει και τίποτα δεν εξέχει από κακοτεχνία. Το πιο σπουδαίο όμως είναι ότι δεν επιτρέπει σε νυχτόβια στερεότυπα να αφοπλίσουν τη χαρά της μελωδίας ούτε σκοντάφτει στα «μινοράκια» και στα τετριμμένα ερωτόλογα περί φεγγαριών και δακρύων.
Τα «Λαϊκά Τραγούδια ο Τίγρης» δεν θα μυήσουν ένα νέο κοινό στη λαϊκή μουσική. Ούτε θα αποτελέσουν κυκλοφορία-σταθμό για την εγχώρια δισκογραφία. Μάλλον για καλύτερα. Άλλωστε, η μεγάλη και απότομη φήμη έχει αλλοτριώσει (άδικα) πολλά σπουδαία τραγούδια και μερικοί στίχοι αποκτούν ιδιαίτερη αξία όταν δεν αναπαράγονται κατά κόρον σε κάθε δυνητικό ακροατήριο και κάθε συντροφιά σε κάθε τραπέζι που υπάρχει κάποιος που παίζει έγχορδο. Επιπλέον, ο Κραουνάκης κατάφερε να δημιουργήσει έναν λαϊκό δίσκο που δεν απευθύνεται μόνο σε όσους έχουν ιστορικές γνώσεις πάνω στο είδος ή που η καρδιά τους ανήκει μονοδιάστατα σε αυτό το ρεπερτόριο, και τελικά στο άλμπουμ αυτό βρίσκει διάνα τον στόχο του, κάνοντας επίδειξη ισχύος με την ενορχηστρωτική του αντίληψη, έχοντας στιλ και σπουδαγμένη άποψη.
