Κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες ο νέος δίσκος του πολυσχιδή και πάντα ανήσυχου Peter Gabriel. O προσωπικός κατάλογος του πρώην ηγέτη των Genesis είναι πλούσιος και πολύτιμος: οι ιδέες του σχετικά με την εξέλιξη του ήχου, τη διανομή της μουσικής και την οπτικοακουστική εμπειρία που προσφέρουν ζωντανές συναυλίες είναι ανεξάντλητες. Η σόλο καριέρα του P. Gabriel χωρίζεται εύκολα σε περιόδους. Αρχικά κυκλοφόρησε τέσσερις άτιτλους (αναφερόμαστε σ’ αυτούς με τα νούμερα 1 έως 4), πυκνούς, αταξινόμητους και περιπετειώδεις δίσκους, το 1977, το 1978, το 1980 και το 1982 αντίστοιχα. Στην επόμενη φάση αναζήτησε με εμμονή την τελειότητα του ήχου και στοχάστηκε πάνω στα όρια που μπορεί να φτάσει ο πειραματισμός χωρίς να προδώσει τη μελωδία και την ορθόδοξη φόρμα του καλοτεχνίτικου pop τραγουδιού με την τριλογία των τριών μονοσύλλαβων: «So» (1986), «Us» (1992) και «Up» (2002). Αν και έκτοτε κυκλοφόρησε έναν δίσκο με διασκευές και διάφορα soundtracks, ο P. Gabriel φημολογείται πως εργαζόταν στα τραγούδια του φετινού του δίσκου, που ονόμασε «i/o», από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 -πριν γεννηθούν οι περισσότεροι από τους μουσικούς και τους συνθέτες που κυριαρχούν σήμερα-, κάτι που μαρτυρά τη θυελλώδη του ανάγκη να πετύχει την ιερή σύνδεση της κλασικής pop τραγουδοποιίας με την ηλεκτρονική ρυθμική του μέλλοντος. Και το πετυχαίνει με ένα φιλόδοξο έργο, αποφεύγοντας παράλληλα τους αχρείαστους υπερθετικούς βαθμούς.
Μια αναζήτηση δύο δεκαετιών
Με τις εκατοντάδες ώρες ηχογραφήσεων με ποικίλες ενορχηστρώσεις, με την πληθώρα ιδεών που αναπτύχθηκαν και τεντώθηκαν μέχρις εξαντλήσεως παρέα με παραγωγούς όπως ο Brian Eno και με τις αλλεπάλληλες μείξεις και με το χειρουργικό mastering των τραγουδιών που απαρτίζουν το «i/o», ο 73χρονος πλέον P. Gabreil έψαχνε μανιωδώς ένα ηχητικό περίγραμμα του νέου του ήχου. Όμως γνωρίζει καλά ότι δεν μπορεί να αλλάξει πια το τοπίο της μουσικής, όπως το είχε κάνει με επιτυχίες όπως το «Sledgehammer» σε μια εντελώς διαφορετική εποχή. Κι ας υπάρχουν κι εδώ εύγλωττα funky τραγούδια, όπως το «Road το joy», που το ανταγωνίζονται άφοβα, ή διαμάντια συμφωνικής pop, όπως το «The court». Και σαν να μην αρκούσε η εικοσαετής προετοιμασία του δίσκου για να μας πείσει για τη φετιχιστική του τελειομανία, ο P. Gabriel κυκλοφορούσε μέσα στη χρονιά από ένα νέο τραγούδι σε κάθε πανσέληνο, με μια σαδιστική περιοδικότητα που αποκάλυπτε με το σταγονόμετρο από ένα τραγούδι τον μήνα στο πάντα υπομονετικό κοινό του.
Ο P. Gabriel μας ζητά να αντιμετωπίσουμε τον νέο του δίσκο του σαν ένα ζωντανό, παλλόμενο έργο Τέχνης και σαν ένα επικοινωνιακό εργαλείο. Ταυτόχρονα, θέλει να μας βάλει στον δαιδαλώδη κόσμο του κάνοντάς μας να βιώσουμε τη δημιουργική πάλη που έδινε δύο δεκαετίες για να βρει τη σωστή φόρμουλα μπροστά σε θηριώδεις κονσόλες, με στρατιές πρόθυμων συνεργατών με ευήκοα ώτα και με μουσικούς που ήταν πρόθυμοι να ακολουθήσουν το εστέτ όραμά του. Τα 12 τραγούδια προσφέρονται σε εμάς σε δύο εκδοχές, τη φωτεινή (Bright-Side) και τη σκοτεινή (Dark-Side), που τις χωρίζουν μικρές προσαρμογές για έμπειρα αυτιά και για πολύ προηγμένα ηχεία. Και για όσους αποφασίσουν ότι καμία από τις δύο εκδοχές δεν είναι αρκετή, υπάρχει διαθέσιμη και η In-Side μείξη, που διατίθεται ξεχωριστά στην πολυτελή τριπλή έκδοση.
Το απόσταγμα του δίσκου
Ο P. Gabriel με το «i/o» ανοίγει έναν διάλογο με τον επίμονο ακροατή. Είναι απαραίτητα τα πνευστά στο ρεφρέν του «Olive tree»; Χρειάζεται κιθάρα το ανυψωτικό συναίσθημα του «Playing for time» ή τα εφέ στο πιάνο του «So much» ή μήπως λειτουργεί καλύτερα γυμνό; Τον ηχητικό πολιτισμό του «i/o» κοσμεί η φωνή του P. Gabriel, που δεν έχει χάσει ίχνος από τη φρεσκάδα που διέθετε στη δεκαετία του ’80. Ο ίδιος τραγουδάει τα πιο μεγαλεπήβολα ρεφρέν που φέρνουν στο μυαλό τον Brian Wilson και τις πιανιστικές μπαλάντες που θυμίζουν την αρμονίες της Tori Amos με αμεσότητα και αλάνθαστη μετρονομία, πετυχαίνοντας μια ισορροπία τόσο κομψά καμωμένη ανάμεσα στο ουσιαστικό και στο ευχάριστο. Η σύνδεση της ανθρωπότητας με τη φύση, οι δυνατότητες της Τεχνητής Νοημοσύνης, ο εξτρεμισμός του σύγχρονου κόσμου και η κλιματική αλλαγή περνούν μέσα από τους αινιγματικούς στίχους παρακινώντας μας με στωικότητα να πιστέψουμε ξανά στην κινητήρια δύναμη της μουσικής, στους καταλύτες της Τέχνης και στην ωστική δύναμη μιας μελωδίας που γεννιέται, μπλέκεται με φυσικά όργανα και φτιάχνει ένα αποτέλεσμα που μας αφορά. Και σε μια εποχή που η πλειονότητα των μουσικών κυκλοφοριών υποτιμά την αξία της καλής παραγωγής και η μουσική βολοδέρνει ανάμεσα στο μεταμοντέρνο και στο αναχρονιστικό, ο P. Gabriel φέρνει στο μαζικό pop αισθητήριο και στον ηχητικό πειραματισμό μια υπέροχη αμοιβαιότητα υπηρετώντας με ζήλο τη διαλλεκτική τους σχέση.
