Live τώρα    
17°C Αθήνα
ΑΘΗΝΑ
Ελαφρές νεφώσεις
17 °C
15.6°C18.5°C
2 BF 65%
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Ελαφρές νεφώσεις
18 °C
15.9°C18.6°C
3 BF 54%
ΠΑΤΡΑ
Ασθενείς βροχοπτώσεις
15 °C
14.9°C17.6°C
5 BF 83%
ΗΡΑΚΛΕΙΟ
Σποραδικές νεφώσεις
17 °C
16.1°C18.2°C
5 BF 67%
ΛΑΡΙΣΑ
Αραιές νεφώσεις
16 °C
15.7°C16.2°C
4 BF 82%
Romáland στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση / Ιστορίες για Ρομά επιτέλους από Ρομά
  • Μείωση μεγέθους γραμματοσειράς
  • Αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς
Εκτύπωση

Romáland στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση / Ιστορίες για Ρομά επιτέλους από Ρομά

Φωτογραφίες για την Αυγή: Παύλος Παρασκευάς

Ο Ανέστης Αζάς και ο Πρόδρομος Τσινικόρης επιστρέφουν στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση κουβαλώντας ξανά μια βαλίτσα γεμάτη ιστορίες. Αυτή τη φορά όμως στις θεατρικές αποσκευές τους συμπεριέλαβαν και τους ίδιους του φορείς αυτών των ιστοριών. Τους ίδιους τους πρωταγωνιστές τους.

Έτσι, έπειτα από εμφανώς ενδελεχή, εμπεριστατωμένη έρευνα και ευτυχώς απαλλαγμένη από το μονοπώλιο της κυρίαρχης αφήγησης, ζωντανεύουν στη σκηνή οικείες και πραγματικές ιστορίες με πρωταγωνιστές Ρομά, χαρίζοντας τον σκηνικό χώρο και τη δυνατότητα της αφήγησης στους ίδιους τους Ρομά, οι οποίοι, στο πλαίσιο μιας παράστασης-ζωντανό ντοκιμαντέρ, μεταφέρουν εμάς τους θεατές σε έναν ονειρικό κόσμο γεμάτο από Ρομά και ιστορίες που μετατρέπουν τη σκηνή σε πεντακάθαρο καθρέφτη της δική τους πραγματικότητας, της δικής τους καθημερινότητας, της δικής τους ζωής.

Εκεί, σ’ αυτή τη σκηνή, Ρομά της διπλανής πόρτας γίνονται ηθοποιοί των δικών τους ιστοριών και οι ιστορίες τους οι ίδιες τους εξοπλίζουν με ζηλευτά υποκριτικά εργαλεία και μέσα από τις όποιες ατέλειες μας βυθίζουν στον πραγματικό τους κόσμο χωρίς καμία διάθεση εξιδανίκευσης ή γραφικής απεικόνισής τους.

Ετσι χτίζεται με μαεστρία μια παράσταση-μωσαϊκό, μια παράσταση-ντοκιμαντέρ, που αφήνει ελεύθερες τις ιστορίες να αναπνεύσουν, να αποκαλύψουν το συναισθηματικό τους υπόβαθρο, να γεννήσουν επιτέλους βιογραφίες-μαρτυρίες, που εξηγούν, εξοικειώνουν, συστήνουν και μεταφέρουν στη σκηνή έναν ολόκληρο κόσμο αποκλεισμένο από κάθε πτυχή αυτής της καθημερινότητας και δυστυχώς και από την Τέχνη.

Ο Ανέστης Αζάς και ο Πρόδρομος Τσινικόρης, με την επιλογή να αφήσουν ολόκληρο τον χώρο της σκηνής στους ίδιους τους Ρομά να πουν τις ιστορίες τους, παίρνουν αυτόματα θέση στην κουβέντα που έχει ανοίξει στη δημόσια σφαίρα για τη συμπερίληψη στη σκηνή και στην Τέχνη γενικότερα. Παίρνουν μια σαφή θέση, που τους περνάει αυτόματα στη σωστή πλευρά της σύγχρονης θεατρικής Ιστορίας, αφού είναι ξεκάθαρο ότι σκηνοθέτησαν αυτή την παράσταση απαλλαγμένοι από οποιαδήποτε σκηνοθετικά κλισέ, με φανερά στραμμένο το σκηνοθετικό τους ενδιαφέρον στην έρευνα, στις ιστορίες που αυτή γέννησε και φυσικά στις αφηγηματικές ανάσες που ανήκουν πραγματικά στους ίδιους τους πρωταγωνιστές των ιστοριών.

ΡΟΜΑΛΑΝΤ
Φωτογραφίες για την Αυγή: Παύλος Παρασκευάς

Και η παράσταση ευτυχώς δεν αφήνει τίποτα απέξω. Ούτε τα καλά ούτε τα κακά. Ούτε δημιουργεί ήρωες ούτε ξεχνάει τον ρατσισμό που δέχονται. Ούτε υποκύπτει σε κλισέ ούτε αποκρύπτει. Και κυρίως δεν αφήνει απέξω την αλήθεια, τις εξηγήσεις, την κουλτούρα τους και όλα αυτά που σκόπιμα η κυρίαρχη αφήγηση ξεχνάει και παραλείπει για να τροφοδοτήσει και ταυτόχρονα να δικαιολογήσει τους αποκλεισμούς και τον ρατσισμό που αυτοί οι άνθρωποι δέχονται καθημερινά, εμποτισμένοι από δεκάδες κλισέ και βολικές αφηγήσεις που ακόμα αναπαράγονται θεαματικά.

Η παράσταση αυτή λειτουργεί και ως μια υπενθύμιση. Ως καθρέφτης. Θυμίζει περιστατικά αστυνομικής βίας, δολοφονίες Ρομά από αστυνομικούς που τις μαγνητίζει σκόπιμα η λήθη και τολμάει να θέσει και ερωτήματα για την έκβαση τέτοιων υποθέσεων και την αστική διαχείρισή τους χωρίς καμία διάθεση στράτευσης, απλώς με μια ξεκάθαρη και ολοκληρωμένη, φορτισμένη συναισθηματικά θεατρική θέση. Αυτά τα στοιχεία, βγαλμένα από το χρονοντούλαπο της σύγχρονης Ιστορίας, την ώρα που ακόμα δολοφονούνται Ρομά, με τους Ρομά επί σκηνής να επιπλέουν στις αφηγήσεις των ιστοριών τους κοιτώντας μας κατάματα, δημιούργησαν ένα φορτισμένο, γεμάτο συγκίνηση θεατρικό σύμπαν χωρίς ίχνος μελοδραματισμού, που γεννάει μια γέφυρα επικοινωνίας και κατανόησης ακόμα και με εκείνους που κλείνουν μάτια και αυτιά.

Λέμε συνεχώς και αυθαίρετα ότι η Τέχνη πρέπει να προηγείται, το θέατρο πρέπει να δίνει χώρο και να είναι συμπεριληπτικό, αλλά οι θεατρικές σκηνές κατά κύριο λόγο αναπαράγουν δυστυχώς τους αποκλεισμούς με τον ίδιο τρόπο που το κάνει και η ζωή. Και πότε-πότε ανοίγει με θόρυβο ο διάλογος όταν τις ιστορίες επί σκηνής τέτοιων και αντίστοιχων ταυτοτήτων αφηγηθεί ατυχώς το αστικό θέατρο, για να κλείσει και πάλι αμήχανα στο όνομα της μάταιης αναζήτησης ενός άρτιου καλλιτεχνικού αποτελέσματος που και πάλι αναπαράγει τους ίδιους αποκλεισμούς.

Εδώ έχουμε δύο σκηνοθέτες μπαλαμούς, που άφησαν στην άκρη τους εαυτούς τους και παραμέρισαν την ταυτότητά τους δημιουργώντας μια θεατρική συνθήκη που δικαιώνει τόσο τις ιστορίες όσο και το ίδιο το καλλιτεχνικό τους εγχείρημα. Εδώ έχουμε δύο σκηνοθέτες που ανοίγουν επιτέλους ξανά και με καλλιτεχνικό θόρυβο την κουβέντα της σκηνικής συμπερίληψης στο θέατρο. Και όσο κάποιοι θα επιμένουν να κλείνουν τ’ αυτιά τους κρυμμένοι κάτω από καλλιτεχνικά κλισέ επιχειρήματα, εμείς θα φωνάζουμε, έστω εδώ, «Επιτέλους, ιστορίες για τους Ρομά από Ρομά!».

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΓΝΩΜΕΣ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

EDITORIAL

ΑΝΑΛΥΣΗ

SOCIAL