Ένα καθηλωτικό πολιτικό θρίλερ από τη Χιλή, μια γλυκόπικρη ιστορία δύο μικρών αγοριών και μια αλληγορία για τη ναζιστική φρίκη και τη φύση της εξουσίας διεκδικούν την προσοχή των κινηματογραφόφιλων αυτήν την εβδομάδα. Υπάρχει και μια θορυβώδης κακοτεχνία της Marvel, αλλά και μια μετριότατη ταινία τρόμου...
Πολιτικό δράμα στο χουντικό καθεστώς Πινοσέτ
1976 ***1/2
Σκηνοθεσία: Μανουέλα Μαρτέλι
95΄
Παίζουν: Αλίν Κουπενχάιμ, Νικολά Σεπουλβεδά, Ούγκο Μεντίνα
Βρισκόμαστε στη Χιλή της δεκαετίας του ’70 που υποφέρει από τον Πινοσέτ. Μια ευκατάστατη και μάλλον παραμελημένη γυναίκα, η Κάρμεν, επιβλέπει την ανακαίνιση του εξοχικού της τη στιγμή που ο σύζυγός της μένει στο Σαντιάγο, όπου εργάζεται ως γιατρός. Η ίδια προσπαθεί να βρει ένα νόημα στη ζωή της και να ξεχάσει τις ανεκπλήρωτες φιλοδοξίες της να ασχοληθεί κι εκείνη με την Ιατρική. Ξαφνικά, ο τοπικός παπάς την πείθει να υποθάλψει, κρυφά από την οικογένειά της, έναν τραυματισμένο άνδρα, ο οποίος δεν είναι απλώς κυνηγημένος από τον νόμο, αλλά θύμα πολιτικής δίωξης. Έτσι λοιπόν η Κάρμεν θα αποκτήσει ένα νέο κίνητρο για ζωή και η βολεμένη καθημερινότητά της θα ανατραπεί ανεπιστρεπτί. H ηθοποιός Μανουέλα Μαρτέλι κάνει το σκηνοθετικό της ντεμπούτο με μια ιστορία που εμπνεύστηκε από τη γιαγιά της και τις αφηγήσεις της για τη χούντα του Πινοσέτ.
Πρόκειται για μια συναρπαστική μελέτη χαρακτήρα, φιλτραρισμένη μέσα από τα ειδικά χαρακτηριστικά του πολιτικού θρίλερ. Ο φόβος, η ανησυχία και η παράνοια κυριαρχούν σταδιακά στη ζωή της Κάρμεν, καθώς η ψευδαίσθηση μιας ανέμελης αστικής ζωής αρχίζει να καταρρέει. Οι μικρές απειλές γίνονται αμείλικτες και δυσοίωνες, δημιουργώντας μια αυξανόμενη αίσθηση καταδίωξης που αρνείται να καταλαγιάσει. Παρά τα προνόμια της αστικής τάξης που απολαμβάνει η Κάρμεν, η θέση της ως γυναίκα υποβιβάζεται από τις πατριαρχικές δυνάμεις στον ασφυκτικό ρόλο της σιωπηλής νοικοκυράς. Η ταινία της Μαρτέλι, που γυρίστηκε αποκλειστικά με γυναικείο συνεργείο, αναδεικνύει με εξαιρετικό τρόπο το βουβό επαναστατικό πνεύμα της εποχής και αποτελεί ένα δυνατό δείγμα σύγχρονου φεμινιστικού και πολιτικού σινεμά.
Όμορφο queer δράμα για την αγάπη δύο αγοριών
Close ***
Σκηνοθεσία: Λούκας Ντοντ
104΄
Παίζουν: Ίντεν Νταμπρίν, Γκουστάβ ντε Γουάλι, Εμιλί Ντεκέν
Ο Λεό και ο Ρεμί είναι δύο 13χρονα αγόρια φαινομενικά αχώριστα. Δύο μικρά παιδιά που δεν έχουν μάθει ακόμα να εκφράζονται, συγκρατημένα από την απειρία, με έντονο παλμό αλλά και αυτοκυριαρχία. Στο επίκεντρο της ταινίας βρίσκεται η πρώιμη σεξουαλικότητα και η σύγχυση που επιφέρει τα άγουρα χρόνια όπου ένα καλοκαίρι μοιάζει να διαρκεί μια ολόκληρη ζωή. Μαζί παίζουν φανταστικούς πολέμους, τρέχουν ανέμελοι ανάμεσα στα χωράφια, πάνε βόλτες με τα ποδήλατα, κυλιούνται στα γρασίδια, γελάνε και ονειρεύονται τι θα γίνουν όταν μεγαλώσουν. Σύντομα, όμως, αρχίζει το σχολείο και η σχέση τους τίθεται υπό τον έλεγχο των άγρυπνων ματιών των συμμαθητών τους. Η φιλία τους όμως θα διακοπεί εξαιτίας ενός άγριου γεγονότος και το σοκ της απώλειας θα κάνει τον Λεό να γυρέψει απαντήσεις σε ερωτήματα που είναι μεγαλύτερα από την ηλικία του.
Το αν η αγάπη των αγοριών εκτείνεται πέρα από κάτι πλατωνικό είναι ένα ερώτημα που δεν απαντάται και είναι ακόμα πιο τραγικό το γεγονός ότι δεν τους δόθηκε ο χρόνος να το εξερευνήσουν εξαιτίας των συμβάντων που θα ξεριζώσουν το ειδύλλιό τους.
Μετά το «Κορίτσι», ο Βέλγος σκηνοθέτης Λούκας Ντοντ μας χαρίζει μια ταινία ενηλικίωσης -τρυφερή όσο και σκληρή-, επιδεικνύοντας μια έξοχη χρήση του φωτός, του χρώματος και του κινηματογραφικού ρυθμού, έχοντας παράλληλα έναν πιτσιρικά πρωταγωνιστή που κάνει θαύματα. Εύθραυστο δράμα συνταρακτικής έντασης και, για πολλούς, ο πραγματικός Χρυσός Φοίνικας των περσινών Καννών.
Μεταμοντέρνο σχόλιο στη φύση του ναζισμού από το Ιράν
Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος (World War III) ***
Σκηνοθεσία: Χουμάν Σεγιέντι
117΄
Παίζουν: Μοσέν Ταναμπαντέ, Μάτζα Χεζάζι
Η έκτη μεγάλου μήκους ταινία του Ιρανού Χουμάν Σεγιέντι, που απέσπασε δύο βραβεία στο Φεστιβάλ Βενετίας, εκτυλίσσεται στο πλατό μιας μάλλον κακής ταινίας που γυρίζεται για το Ολοκαύτωμα. Ένας φτωχός και άστεγος εργάτης προσλαμβάνεται για την κατασκευή των σκηνικών σε μια ταινία με θέμα τις φρικαλεότητες που διέπραξε ο Χίτλερ κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ουσιαστικά, καλείται να βοηθήσει στο χτίσιμο ενός στρατοπέδου συγκέντρωσης ως κομπάρσος στο πλατό μαζί με άλλους εξαθλιωμένους που έχουν επιστρατευτεί από τους δημιουργούς. Όταν ο ηθοποιός που υποδύεται τον Χίτλερ καταρρέει, ο ήρωας επιλέγεται ως αντικαταστάτης του και η πραγματικότητα της ταινίας μπερδεύεται με την αληθινή ζωή. Οι σκηνοθέτες μετατρέπονται σε στυγνούς δικτάτορες και η ψυχαγωγία των θεατών μπλέκει με τη βαρβαρότητα των στρατοπέδων συγκέντρωσης, με τα όρια μύθου και αλήθειας να ισορροπούν πάνω στην αμφίσημη ηθική των εικόνων.
Σε επίπεδο πλοκής, ο «Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος» είναι συναρπαστικός, με τα γεγονότα να τρέχουν τόσο γρήγορα, που ο απρόσεκτος θεατής μπορεί να χαθεί. Τα βασικά στοιχεία της εξέλιξης αποκαλύπτονται μέσα από φευγαλέες στιγμές διαλόγου. Τα πολλαπλά επίπεδα ειρωνείας σχετικά με το πώς η αναπαράσταση ιστορικών φρικαλεοτήτων χρησιμεύει μόνο για να διαστρεβλώσει τις καλές προθέσεις των δημιουργών περιπλέκεται με εξυπνάδα και ο σκηνοθέτης υπογραμμίζει την ευκολία με την οποία δημιουργείται μια νέα φυλή τεράτων. Οι καιροί μπορεί να αλλάζουν, μας λέει ο Σεγιέντι, αλλά οι τρόποι με τους οποίους ασκείται η εξουσία παραμένουν οι ίδιοι. Και παρά τις όποιες αδυναμίες του φιλμ, τουλάχιστον μας το λέει με μεγαλύτερη πειθώ και ευρηματική φαντασία από το σαφώς πιο διάσημο (και παντελώς ανόητο) «Jojo Rabbit» του 2019.
Ο άνθρωπος-μυρμήγκι σε άλλη μια περιπέτεια
Ant-man και Wasp: Κβαντομανία (Ant-man and the Wasp: Quantumania) ½ (μισό αστέρι)
Σκηνοθεσία: Πέιτον Ριντ
125΄
Παίζουν: Πολ Ραντ, Εβάντζελιν Λίλι
Ο Σκοτ Λανγκ και η Χόουπ βαν Ντάιν είναι ένα χαρούμενο ζευγάρι που απολαμβάνει μια γαλήνια οικογενειακή ζωή, όμως τυχαίνει να είναι και συνεργάτες στην «υπερηρωική» τους πραγματικότητα. Μαζί λοιπόν θα αντιμετωπίσουν έναν νέο υπερ-κακό, έναν άλλο «Θάνο», έναν σκοτεινό κυρίαρχο του χρόνου με καταστροφικά σχέδια για την ανθρωπότητα.
Οι ταινίες της Marvel έχουν τσακωθεί με την ιδέα του σεναρίου και ρίχνουν το βάρος στο θέαμα. Σύμφωνοι έως εδώ. Όμως η ταινία «Ant-man και Wasp» είναι φτιαγμένη με κακόγουστο CGI και μοιάζει σαν να γυρίστηκε μέσα από iPhone πρώτης γενιάς - υπάρχει μια απουσία αισθητικής σε όλα τα κακοστημένα σκηνικά. Έπειτα από δεκαετίες καινοτομίας στα ειδικά εφέ και ύστερα από αμέτρητα δισεκατομμύρια δολάρια που έχουν ξοδευτεί για τη δημιουργία φανταστικών κόσμων στην οθόνη, και αυτό το κακοφωτισμένο, οδυνηρά άσχημο «τίποτα» του κβαντικού βασιλείου είναι το καλύτερο που μπορεί να κάνει το στούντιο της Marvel... Ο Πολ Ραντ είναι πάντα συμπαθητικός και κάνει ό,τι μπορεί για να δώσει λίγη ζωή στον Ant-Man, αν όμως υπάρχει ένας πραγματικός υπερ-κακός για το σινεμά, είναι η ίδια η φάμπρικα της Marvel και όλα τα ανουσιουργήματα αυτής της κρεατομηχανής. Μποϊκοτάρετε τέτοια άπληστα σίκουελ, διαφορετικά θα βγαίνουν για πάντα.
Ταινία τρόμου που παίζει με τις αγωνίες της εγκυμοσύνης
Ξεκουράσου (Bed Rest) *1/2
Σκηνοθεσία: Λόρι Έβανς Τέιλορ
90΄
Παίζουν: Μελίσσα Μπαρέτα, Γκάι Μπερνέτ
Η νεαρή Τζούλι, λίγο αφότου μείνει έγκυος, θα μετακομίσει με τον άντρα της στο νέο τους σπίτι, ώστε να ξεκινήσουν μαζί τη νέα τους ζωή. Ωστόσο, ένα ατύχημα θα την αναγκάσει να περάσει τις επόμενες οκτώ εβδομάδες καθηλωμένη στο κρεβάτι της. Η μονοτονία της σύντομα θα αντικατασταθεί από αγωνία που θα προκαλέσουν οι παράξενοι ήχοι και οι αλλόκοτες εικόνες. Η έγκυος γυναίκα σύντομα θα αρχίσει να αναρωτιέται αν το σπίτι της είναι στοιχειωμένο ή αν όλα αυτά είναι αποκυήματα του μυαλού της.
H Μελίσα Μπαρέρα, το πρόσωπο του επερχόμενου έκτου «Scream», υποδύεται μια γυναίκα που αντιμετωπίζει μια εφιαλτική κατάδυση στις φαντασιώσεις της. Η εγκεφαλική τερατογένεση που βιώνει δημιουργεί σωματικές παραμορφώσεις και μια «επιλόχεια» απειλή που καραδοκεί παντού. Η Λόρι Έβανς Τέιλορ σκηνοθετεί με πάθος, αλλά χωρίς ιδιαίτερη έμπνευση ένα θρίλερ για τη διφορούμενη κατάσταση του μυαλού και τη διαταραγμένη μητρική αφύπνιση μέσα στον εφιάλτη. Το «Ξεκουράσου» φαίνεται ότι αντλεί έμπνευση από το «Μωρό της Ρόζμαρι» και τον «Μαύρο κύκνο», αλλά οι επιρροές μένουν μόνο σε επίπεδο ιδεών και δεν περνάνε στην αισθητική, καθώς η ταινία περιορίζεται στα «Μπου!» και στους αιφνιδιαστικούς θορύβους που έχουμε δει εκατοντάδες φορές σε αμέτρητες ταινίες τρόμου β΄ κατηγορίας.
Μια νεράιδα και ένα μοναχικό κορίτσι συναντιούνται
Η παρέα των θαυμάτων (My Fairy Troublemaker)
Σκηνοθεσία: Κάρολιν Όριγκερ
85΄
Η Βιολέτα είναι μια νεαρή μαθητευόμενη νεράιδα δοντιών που είναι ξεροκέφαλη. Όταν θα αποτύχει στις εξετάσεις για νεράιδες, θα αποφασίσει να μπει λαθραία στον κόσμο των ανθρώπων. Εκεί θα συναντήσει τη Μάξι, ένα 12χρονο κορίτσι που μετακόμισε στην πόλη μαζί με τη μητέρα της. Μαζί τους ζουν ο νέος σύντροφος της μητέρας της και οι δύο γιοι του. Οι ζωές της νεράιδας (που δεν είναι και τόσο καλή στα μαγικά) και του μοναχικού κοριτσιού θα αλλάξουν για πάντα. Το animation της εβδομάδας από τους δημιουργούς των επιτυχιών «Ουπς, ο Νώε έφυγε» και «Ο Λούης και οι εξωγήινοι». Παίζεται μεταγλωττισμένη στα ελληνικά.
