Ο νέος, έβδομος κατά σειρά (χωρίς να συμπεριλάβουμε ένα διπλό live album) δίσκος του Φοίβου Δεληβοριά «Καλλιθέα» θα κυκλοφορήσει την επόμενη Δευτέρα. Μια επιλεγμένη ομάδα ανθρώπων των εντύπων, ηλεκτρονικών και ραδιοφωνικών μέσων είχαμε όμως την ευκαιρία να τον ακούσουμε για πρώτη φορά την Κυριακή στο «6 D.O.G.S.» παρόντος του δημιουργού του, ο οποίος και «προλόγισε» κάθε κομμάτι.
Το πρώτο που θα τραβήξει την προσοχή οποιουδήποτε ακροατή στο «Καλλιθέα» είναι όχι απλά η μουσική, αλλά η συνολική ηχητική του αίσθηση. Γράφοντας για τον προηγούμενο δίσκο τού Φοίβου Δεληβοριά, το «Ο Αόρατος Άνθρωπος» του '10, είχαμε σημειώσει ότι ήταν ο πιο απρόσμενος και τολμηρός του, καθώς από μουσικής πλευράς (κυρίως ενορχηστρωτικά και ως προς την παραγωγή, αλλά σε ικανό βαθμό και συνθετικά) πολύ απλά πήγαινε κόντρα σε οτιδήποτε είχε κάνει ώς τότε. Το «Καλλιθέα» δεν είναι λιγότερο τολμηρό, ακόμα και πρωτοποριακό για τα ελληνικά δεδομένα αλλά με έναν διαφορετικό τρόπο. Χάρη και στην πολύτιμη συμβολή τού έμπειρου ηχολήπτη, παραγωγού και μουσικού επίσης με δικό του έργο Χρήστου Λαϊνά, ο οποίος είναι κυριολεκτικά συνυπεύθυνος με τον Φ. Δεληβοριά για το τελικό αποτέλεσμα, το εγχείρημα του προηγούμενου δίσκου έχει ωριμάσει σε ένα άκρως ανανεωτικό σύνολο που συναποτελείται από τις συνθέσεις, τις ενορχηστρώσεις, οι οποίες, εκτός από το παίξιμο της εξαιρετικής τετραμελούς μπάντας του Φ. Δεληβοριά, περιλαμβάνουν για πρώτη φορά και πολλά ηλεκτρονικά στοιχεία, και την παραγωγή.
Στιχουργικά, ο προηγούμενος δίσκος ήταν κατά κύριο λόγο μια προσπάθεια του Φ. Δεληβοριά να εντοπίσει τον αληθινό εαυτό του μέσα αλλά και διαμέσου των τραγουδιών του, η οποία στο πέρας της απέβαινε σχεδόν απόλυτα επιτυχημένη. Πέντε χρόνια αργότερα, αυτός ο «αόρατος άνθρωπος» (για τους πολλούς, αλλά όχι πλέον και για τον ίδιο) τοποθετείται εντός ενός συγκεκριμένου χώρου και χρόνου. Ο πρώτος είναι αυτός ακριβώς που δηλώνει εμφατικά ο τίτλος, η Καλλιθέα, η αθηναϊκή συνοικία όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Φ. Δεληβοριάς, και ο δεύτερος το τέλος της δεκαετίας του '70, αλλά πρώτιστα εκείνη του '80. Με τον νέο του δίσκο ο τραγουδοποιός δεν επισκέπτεται ξανά, αλλά στην κυριολεξία αναμετριέται με την παιδική και κυρίως την εφηβική του ηλικία, τους έρωτες, τις φιλίες, τον τρόπο ζωής και οτιδήποτε άλλο συνοδεύει την πορεία ενός ανθρώπου προς την ενηλικίωση. Δεν αποτίει τυπικό φόρο τιμής και πολύ περισσότερο δεν νοσταλγεί απλά, για την ακρίβεια δεν το κάνει σχεδόν καθόλου, αλλά αντίθετα αποτιμά με αξιοθαύμαστη ψυχραιμία πρόσωπα, σχέσεις, καταστάσεις και συνθήκες.
Εκπρόσωπος μιας γενιάς που σχεδόν δεν πρόλαβε να γνωρίσει τον κόσμο του ψυχροπολεμικού διπολισμού -ο ίδιος ήταν δεκαέξι ετών όταν κατέρρευσε η τότε ΕΣΣΔ-, αλλά βρέθηκε από πολύ νωρίς στα βαθιά του άκρατου καπιταλισμού, ο τραγουδοποιός, στα σαράντα δύο του πλέον και έχοντας γίνει για πρώτη φορά πατέρας, αισθάνεται ώριμος και έτοιμος να υποβάλει σε (αυτο)κριτική βάσανο το προσωπικό μα και συλλογικό παρελθόν του. Και το ότι οι στίχοι του «Καλλιθέα» κλείνουν τους λογαριασμούς με αυτό τη στιγμή ακριβώς που η μουσική του ανοίγει δρόμους προς το μέλλον δεν θα ήταν κακό να σταθεί παράδειγμα για πολλούς άλλους εκπροσώπους παλαιοτέρων γενεών και όχι φυσικά μόνο μουσικούς...
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
