Καθώς τούτος ο περίεργος Αύγουστος προχωράει, καθώς οι σκέψεις δεν αλαφρώνουν παρά τον ζεστό ήλιο, γυρίζει κανείς προς τα μέσα του, να σκεφτεί, να αναστοχαστεί, να αντλήσει από τις πηγές του. Προσπαθώντας να κατανοήσεις το παρόν, έχουμε ξαναπεί, αναγκαστικά προστρέχεις στο παρελθόν και στις ιδέες του. Ψάχνοντας μέσα σου λοιπόν, αναπόδραστα ψάχνεις και σε ένα κομμάτι σου που αποτελούν τα διαβάσματά σου. Τα βιβλία σου. Αυτές οι λέξεις και οι έννοιες που εν μέρει σε διαμόρφωσαν. Ναι, εκεί, στην προσωπική σου βιβλιοθήκη ανατρέχεις για να βρεις τις ιδέες και τα νοήματά τους.
Προσωπικές βιβλιοθήκες που έχουμε σχηματίσει με τα χρόνια. Ταξινομημένες με το δικό μας σύστημα. Αξιακό, συναισθηματικό, λογικό, δεν έχει σημασία. Προσωπικές βιβλιοθήκες που είναι αναπόσπαστο μέρος της ύπαρξής μας. Δεν έχει μεγάλη σημασία το μέγεθός τους. Περισσότερο σημασία έχει η χρήση τους. Ο τρόπος που ενσωματώνουμε τις ιδέες στη ζωή μας και την ύπαρξή μας. Ο τρόπος που λειτουργούμε σε σχέση με το περιβάλλον. Και ο τρόπος που οι λέξεις που διαβάσαμε επηρεάζουν αυτές τις λειτουργίες.
Χωρίς αυτές τις λέξεις και αυτές τις βιβλιοθήκες δεν θα ήμασταν οι ίδιοι άνθρωποι. Και μιλώντας για αυτές τις βιβλιοθήκες, έχουμε κατά νου περισσότερο αποσπάσματα, θραύσματα σελίδων και βιβλίων, παρά στ' αλήθεια βιβλία όπως τα ξέρουμε στις πραγματικές βιβλιοθήκες. Ένας στοίχος εδώ, μια ιδέα εκεί, ένας λόγος, μια περιγραφή, μια ιστορία. Συνθέτουν διαρκώς μια αέναα διαμορφούμενη βιβλιοθήκη. Δεν χρειάζεται να θυμάσαι ολόκληρο το «Ημερολόγιο Καταστρώματος Β'» του Γ. Σεφέρη για να κρατάς πάντα μέσα σου το τετράστιχο:
"Είτε βραδιάζει
είτε φέγγει
μένει λευκό
το γιασεμί"
και να το ανακαλείς από την προσωπική σου βιβλιοθήκη κάθε φορά που αισθάνεσαι αδύναμος. Αδύναμος να είσαι βέβαιος για τα πράγματα. Και το κομματάκι αυτό των λέξεων να σου δίνει τη δύναμη να κατανοήσεις για άλλη μια φορά.
Οι προσωπικές αυτές βιβλιοθήκες έχουν βέβαια ένα υλικό αντίκρισμα. Είναι τα βιβλία στα ράφια στο σπίτι μας, ταξινομημένα και υπογραμμισμένα, ταλαιπωρημένα ή σε άψογη κατάσταση, ανάλογα με τη διάθεση και τα χρόνια που περνούν. Είναι ακόμα τα βιβλία που διαβάσαμε με το ζόρι ή με διάθεση όταν διδασκόμασταν γραφή, ανάγνωση και επιστήμη. Είναι επίσης τα βιβλία των βιβλιοθηκών των φίλων μας, που δανειστήκαμε, καταχραστήκαμε, επιστρέψαμε, χάσαμε. Και τέλος είναι τα βιβλία στα ράφια των βιβλιοθηκών που επισκεφτήκαμε, αυτά που μελετήσαμε επιτόπου, αυτά που δανειστήκαμε και -ελπίζω να- επιστρέψαμε. Η εικόνα του είναι σαν υλική αποτύπωση στα ράφια των βιβλιοθηκών. Ας καταφέρουμε λοιπόν, τούτο τον περίεργο Αύγουστο, να μεγαλώσουμε την προσωπική μας συλλογή.
Καλλίμαχος
