Δύο ταινίες από τη Χιλή κέρδισαν τις εντυπώσεις, μέχρι στιγμής, στο 65ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου: Στη Λέσχη του Πάμπλο Λαρέν (του οποίου το έξοχο Νο πέρυσι απέσπασε υποψηφιότητα για το Οσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας) παρακολουθούμε τέσσερις ιερείς να έχουν απομονωθεί σε κάποιο παραθαλάσσιο χωριό της Χιλής. Στο παρελθόν είχαν υποπέσει σε κάποιο αμάρτημα και τώρα βρίσκονται στο "σπίτι της μεταμέλειας". Η αυτοκτονία ενός ιερέα που προστίθεται στην ομάδα ανατρέπει τις ισορροπίες... Η ταινία αρχίζει με μια φράση από το Βιβλίο της Γένεσης: Ο Θεός διαχώρισε το φως από το σκοτάδι, διαχωρίζοντας με αυτό τον τρόπο το Καλό από το Κακό. Πώς όμως να διαχωριστούν οι δύο όψεις της πραγματικότητας; αναρωτιέται ο Πάμπλο Λαρέν.
Από τη Χιλή επίσης έρχεται Το μαργαριταρένιο κουμπί του κορυφαίου ντοκιμαντερίστα Πατρίσιο Γκουσμάν, ο οποίος εδώ μιλά για τη γενοκτονία των ιθαγενών που κατοικούσαν στις παραθαλάσσιες περιοχές της χώρας του, αλλά και στα εγκλήματα της χούντας του Πινοσέτ, που δολοφονούσε πολιτικούς κρατούμενους πετώντας τους στη θάλασσα.
Ο πολυσυζητημένος Αμερικανός σκηνοθέτης Τέρενς Μάλικ (η τελευταία του ταινία με τίτλο To the wonder δεν προβλήθηκε ποτέ στη χώρα μας) έφερε στο Βερολίνο το ποιητικό αλλά και πάλι εξαιρετικά δυσνόητο «Knight of cups» (Ο ιππότης των φλιτζανιών) όπου ο Κρίστιαν Μπέιλ υποδύεται έναν ηθοποιό του Χόλιγουντ. Πάντως οι ηθοποιοί της ταινίας είχαν καλά λόγια για τον σκηνοθέτη τους, όπως η Νάταλι Πόρτμαν, που συμπρωταγωνιστεί. Είπε ότι το μεγαλύτερο μάθημα που μπορεί κανείς να πάρει από τον Τέρενς Μάλικ είναι πως «οι κανόνες δεν είναι πάντα απόλυτοι. Σου λέει πώς να βρεις τον δρόμο σου, ότι και τα λάθη δεν πρέπει να μας φοβίζουν».
Κ.Τ.
