Σε αντίθεση με ό,τι προοιωνίζεται το εύρος των φετινών θεατρικών παραγωγών για παιδιά και εφήβους, το τηλεοπτικό τοπίο για αυτές τις ομάδες κοινού θα είναι ξανά απογοητευτικό. Αν και νέες παραγωγές φιλοδοξούν να διεγείρουν το συλλογικό συναίσθημα και να ταΐσουν την ψευδαίσθηση της δημοσιότητας, το πολιτιστικό πρόσημο των εκπομπών θα καθρεφτίσει ξανά τη φτώχεια της μαζικής κουλτούρας.
Η συνταγή των τελευταίων ετών είναι απλή και λειτουργική: μπορείς και εσύ να γίνεις διάσημος, μπορείς και εσύ να φωτογραφίζεσαι όταν πας για ψώνια στο μπακάλη. Μπορείς να είσαι χωρίς να μαθαίνεις, να πετυχαίνεις χωρίς να ιδρώνεις, να προβάλλεσαι χωρίς να έχεις δαπανήσει πνευματικό και σωματικό κόπο, χωρίς να έχεις δοκιμάσει την αποτυχία, χωρίς να έχεις αναμετρηθεί με τον ίδιο σου τον εαυτό, κοντολογίς χωρίς να έχεις αποκτήσει την αυτογνωσία και την ωριμότητα που μόνο η μακρόχρονη προσπάθεια για μόρφωση, για πνευματική πρόοδο μπορεί να σου προσφέρει. Τα talent shows, που θα καλύψουν πάλι τον πλεονάζοντα τηλεοπτικό χρόνο, θα δώσουν την ευκαιρία να ανακυκλωθούν διάφοροι «διάσημοι» της τοπικής βιοτεχνίας θεάματος. Θα βαπτισθούν «μέντορες», «καθηγητές» και «κριτές» που θα καθοδηγήσουν τα νεαρά ταλέντα. Φέτος μάλιστα, η μουσική και η θεατρικότητα της ωδικής θα έχουν την τιμητική τους. Παιδιά θα τραγουδούν στο γυαλί, προσφέροντας ρίγη συγκίνησης στο κοινό και στους γονείς τους. Τραγουδώ σημαίνει όμως ότι γνωρίζω και μουσική; Μήπως η σπουδή της μουσικής, η σπουδή του θεάτρου, του χορού είναι κάτι πολύ περισσότερο και πολύ βαθύτερο από το θέαμα, από την αναπαράστασή τους;
Η αλήθεια είναι αδήριτη: Το σκηνικό της nickelodeon ευτυχίας είναι μια πλαστική επιφάνεια όπου τίποτα δε μπορεί να ευδοκιμήσει. Κάθε «σχολείο» ή «ακαδημία» τέχνης που στήνεται στο πλατό είναι ένα ομοίωμα του πραγματικού, ένα φτωχό simulacrum, καταδικασμένο να λήξει. Στην πραγματική ζωή όμως, ο μέσος Έλληνας, από την κεκτημένη συνήθεια «της ισότητας στη μετριότητα», και κυρίως η Πολιτεία, απαξιώνουν μορφωτικές δομές της δημόσιας παιδείας που με κόπο κατακτήθηκαν και οι οποίες δίνουν την ευκαιρία σε μαθητές να αναπτύξουν τα καλλιτεχνικά ταλέντα τους, χωρίς να υστερούν σε γενική παιδεία. Τα πραγματικά Μουσικά και Καλλιτεχνικά Σχολεία της χώρας τίθενται στο στόχαστρο μιας καταστροφικής πολιτικής και της προπαγάνδας της. Σύγχρονες σχολικές δομές και προωθημένα εκπαιδευτικά προγράμματα, που θα μπορούσαν κάλλιστα να ανταγωνιστούν πρότυπα σχολεία του εξωτερικού, αποδομούνται εμπρόθετα. Καθηγητές για τα μαθήματα ειδικής παιδείας είτε δεν προσλαμβάνονται είτε καλούνται να μπαλώσουν κενά με αναπληρώσεις. Λεωφορεία για τη μετακίνηση των μαθητών δεν υπάρχουν, ενώ ο εκσυγχρονισμός του εξοπλισμού και των ειδικών χώρων (studio, αίθουσες χορού, εικαστικών, θεάτρου κ.ο.κ.) αποτελεί όνειρο θερινής νυκτός. Και όμως, σε αυτά τα σχολεία, κάθε χρόνο, δίνουν εξετάσεις εκατοντάδες παιδιών, προκειμένου να φοιτήσουν. Αποδεικνύεται ότι όχι μόνο αυτές οι σχολικές δομές προάγουν τη γνώση, αλλά παρουσιάζουν πολύ χαμηλά ποσοστά παραβατικότητας. Η σύγχρονη μάστιγα του σχολικού εκφοβισμού στα Μουσικά και Καλλιτεχνικά Σχολεία είναι σε ύφεση, ενώ οι έφηβοι μπορούν να διοχετεύουν την ενεργητικότητά τους στην τέχνη.
Μάλλον τίποτα από τα παραπάνω δε φαίνεται να συγκινεί την Πολιτεία. Η τελευταία επιδίδεται σε μια επιδρομή στον χώρο της εκπαίδευσης (προς όφελος ποιων συμφερόντων άραγε;). Ωστόσο είναι οι πολιτειακές αρχές και οι εκπρόσωποί τους που αυτιστικά αναφέρονται στον πολιτισμό ως το κύριο προϊόν της χώρας, κόβουν κορδέλες σε κτήρια πολιτισμού, τα οποία στη συνέχεια καταδικάζουν σε χρεοκοπία, ενώ κομπάζουν για τις πρόσφατες σημαντικές ανακαλύψεις της αρχαιολογικής σκαπάνης. Στο απόλυτο ελληνικό θέατρο του παραλόγου δεν είναι απίθανο να ξεπηδήσουν και τηλεοπτικές σχολές για κάθε γνωστική περιοχή πέραν των καλλιτεχνικών. Γιατί όχι και μια σχολή αρχαιολογίας; Στα εικονικά θεμέλιά τους όμως θα έχει θαφτεί η Γνώση.
