Τα όσα τελικώς συμφώνησαν ο Σαμαράς και οι τροϊκανοί δεν είναι απλώς οι συνήθεις προϋποθέσεις για μια δόση. Πρόκειται για ολόκληρο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα ή Μνημόνιο, δηλαδή βρισκόμαστε σε περίοδο ανάλογη με τον Μάιο του 2010 και τον Νοέμβριο του 2012. Τότε όμως υπήρχε η προσχηματική έστω δικαιολογία ότι ήταν νωπή η λαϊκή εντολή.
Απ' όσα γνωρίζουμε (και θα υπάρξουν σίγουρα κι άλλες επώδυνες εκπλήξεις), με τις ρυθμίσεις επιβάλλονται μισθοί επιπέδου Βουλγαρίας και οδηγούνται σε διάλυση τα ασφαλιστικά ταμεία. Η μείωση των μισθών και η μείωση των ασφαλιστικών εισφορών προκαλούν μαύρη τρύπα περίπου 1 δισ. ευρώ ετησίως στα ασφαλιστικά ταμεία, από τα οποία τα 350 εκατ. ευρώ καλύπτονται από το πλεόνασμα. Πρόκειται για νέα επίθεση, ανάλογη με το περιβόητο PSI. Η κατακόρυφη πτώση των μισθών, καθώς και η ανακύκλωση της ανεργίας με χαμηλόμισθους επισφαλώς εργαζόμενους, δημιουργούν νέα, μεσαιωνικού τύπου πραγματικότητα. Τα μέτρα αυτά κατ' ευφημισμόν ονομάζονται διαρθρωτικές αλλαγές. Συνιστούν όμως την αποδιάρθρωση, το τέλος των κοινωνικών κατακτήσεων της μεταπολεμικής και ιδιαίτερα της μεταπολιτευτικής περιόδου. Ο πόλεμος που έχει κηρύξει η τρόικα αφήνει πίσω του συντρίμμια θεσμών και ανθρώπων.
Αυτές τις ρυθμίσεις, αυτό το νέο Μνημόνιο, δεν έχει καμιά νομιμοποίηση να υπογράψει η παραπαίουσα κυβέρνηση των ανδρεικέλων Σαμαρά και Βενιζέλου. Κανείς βουλευτής, ούτε οι νεοδημοκράτες, δεν εξελέγησαν με τέτοια εξουσιοδότηση. Μιλούσαν για επαναδιαπραγμάτευση και φέρνουν εφιαλτικές ρυθμίσεις. Ούτε το πλαίσιο των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης προβλέπει τέτοια μέτρα. Το γεγονός ότι ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος θα επιχειρήσουν και πάλι να εκβιάσουν τους βουλευτές με το "πολυνομοσχέδιο με ένα άρθρο" αποτελεί ομολογία ότι φοβούνται και εκβιάζουν, διότι λειτουργούν εκτός πολιτικής εξουσιοδότησης και λαϊκής εντολής. Ορισμένοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, όπως ο Κ. Σκανδαλίδης, έχουν δηλώσει ότι δεν θα ξαναψήφιζαν νέα δημοσιονομικά μέτρα. Τι άλλο είναι τα μέτρα για τις ασφαλιστικές εισφορές;
Είναι ώρα να δοθεί πολιτική λύση στην πολιτική αστάθεια και τα κοινωνικά αδιέξοδα που προκαλεί η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου. Μοναδική δημοκρατική διέξοδος είναι η προσφυγή τώρα σε εκλογές, ώστε η παρούσα Βουλή να μην ψηφίσει υπό το κράτος τρομοκρατικών διλημμάτων περί δήθεν πολιτικής αστάθειας και να μη δεσμεύσει την επόμενη Βουλή με αντικοινωνικά μέτρα, που η κατάργησή τους θα απαιτήσει πρόσθετη πολιτική δύναμη. Οι εκλογές του Μαΐου μπορούν να αποκτήσουν το πραγματικό πολιτικό τους νόημα. Συνταγματικές προθεσμίες ακόμη υπάρχουν. Σε αυτή την πολιτική προοπτική της δημοκρατικής ανατροπής οι κοινωνικές κινητοποιήσεις αποκτούν αποτελεσματικότητα.
Ν.Φ.
