Μετά τη μεταπολίτευση υπήρξαν αρκετές συνεργασίες της Αριστεράς με τον σοσιαλιστικό και σοσιαλδημοκρατικό χώρο. Κάποιες από αυτές επιτυχημένες, με δημάρχους που άφησαν ένα διαφορετικό αποτύπωμα στην πόλη.
Στη σημερινή μνημονιακή εποχή, με την κατάρρευση του μεσαίου -πολιτικά και κοινωνικά- χώρου, και την πρόσδεση της σοσιαλδημοκρατίας στο άρμα του νεοφιλελευθερισμού, με κυβερνήσεις συνεργασίας Δεξιών και (πρώην;) σοσιαλιστικών κομμάτων, με την κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου στη χώρα μας, όπου η ταύτιση Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ, στην οικονομική πολιτική είναι πλήρης, οι συνεργασίες μεταπολιτευτικού τύπου στην αυτοδιοίκηση, δεν είναι εφικτές. Στη Θεσσαλονίκη, μετά τη διαπλεκόμενη και με πολλά οικονομικά σκάνδαλα οκταετία Παπαγεωργόπουλου, η δημαρχία Μπουτάρη, φάνηκε να ανοίγει μια νέα εποχή. Δυστυχώς ο νέος δήμαρχος εξάντλησε την πολιτική του σε θέματα σημαντικά μεν, που όμως δεν συνδέθηκαν με την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, που είναι σήμερα το πρωτεύον.
Οι εκδηλώσεις για τους Εβραίους, η στήριξη των παρελάσεων των ομοφυλόφιλων, και άλλες θετικές παρεμβάσεις, στον τομέα του πολιτισμού κυρίως, είναι ενέργειες που επικροτούνται από τον χώρο της Αριστεράς. Σε άλλες ηπιότερες εποχές, τέτοιες πράξεις κοινωνικού φιλελευθερισμού είναι ευπρόσδεκτες και αλλάζουν το κλίμα. Σήμερα σε μια περίοδο κοινωνικής και οικονομικής απόγνωσης, που έφερε η νεοφιλελεύθερη λαίλαπα, οι προτεραιότητες είναι εντελώς άλλες. Όμως σε θέματα αλληλεγγύης και ανακούφισης των ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού, ο κ. Μπουτάρης έμεινε πολύ πίσω.
Κάτοικος του κέντρου ο δήμαρχος ασχολήθηκε με τα του κέντρου -πεζοδρομήσεις, παγκάκια, εκδηλώσεις. Ουσιαστικές παρεμβάσεις στις άλλες συνοικίες, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, στην έλλειψη πράσινου, στο νέφος, δεν υπήρξαν. Κυρίως όμως θα αναφερθώ στις παρεμβάσεις -ή την έλλειψη παρεμβάσεων- του κ. δημάρχου σε καυτά προβλήματα της πόλης και της ευρύτερης περιοχής (που επηρεάζουν την πόλη).
Νερό. Η αντίθεση στην ιδιωτικοποίηση του συγκεντρώνει μεγάλη πλειοψηφία από τον δήμο, εκτός από δηλώσεις, δεν υπήρξαν άλλες οργανωμένες αντιστάσεις, όπως δημοψήφισμα, κάλεσμα σε συγκέντρωση, σύγκρουση δημόσια με την κυβερνητική πολιτική κ.ά.
Χρυσός. Η στάση του κ. Μπουτάρη ήταν υπέρ της επένδυσης, και των συμφερόντων της εταιρείας. Επένδυση που δεν προσφέρει ενίσχυση στην ελληνική οικονομία, μια και δόθηκε έναντι ευτελούς τιμήματος, ενώ θα προκαλέσει ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή.
Πανεπιστήμιο. Ο κ. δήμαρχος έσπευσε -ως μη όφειλε- να πάρει ενθέρμως θέση υπέρ του νόμου της κ. Διαμαντοπούλου και των 255 βουλευτών της (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ) της Βουλής του 2011. Ενός νόμου που οι καταστροφικές του επιπτώσεις ήδη φαίνονται στο πανεπιστήμιο. Έλλειψη δημοκρατίας στις εκλογές κοσμητόρων και πρυτάνεων. Πλήρης αδιαφάνεια -που αφήνει ελεύθερο το πεδίο στην αναξιοκρατία, το νεποτισμό, τη διαπλοκή, δηλαδή όλα όσα κατάγγειλαν οι εμπνευστές του νόμου- στις εκλογές καθηγητών, δίδακτρα στα μεταπτυχιακά.
Ενός νόμου που βάζει ταξικούς φραγμούς στην πρόσβαση στη γνώση, αυταρχικοποιεί το πανεπιστήμιο, χώρο ελεύθερου διάλογου και διακίνησης ιδεών, αλλάζει τον δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της Ανώτατης Εκπαίδευσης. Αστοχίες που τον τοποθετούν στο στρατόπεδο του κοινωνικά και οικονομικά καταστροφικού νεοφιλελευθερισμού. Όλη η πορεία του κ. Μπουτάρη, ελλειμματική, ασυνεχής, μα και οι κατά καιρούς φιλοκυβερνητικές του δηλώσεις, δεν κάνει εφικτή μια εκλογική συνεργασία του με τον χώρο της Αριστεράς.
Και βέβαια δεν φαίνεται να τον κατατάσσουν στους δημάρχους που θα αφήσουν εποχή. Αντίθετα η φιλομνημονιακή του τοποθέτηση, επισκιάζει τις καλές προθέσεις και τις θετικές, άλλη ήσσονος σημασίας, πλευρές της δημαρχίας του.
* Η Ρία Καλφακάκου είναι πανεπιστημιακός ΑΠΘ
