Η Αθήνα έχει υποψήφιο δήμαρχο, ο Πειραιάς το ίδιο. H Θεσσαλονίκη, όχι ακόμη. Και δεδομένου ότι η τραυματική διαδικασία στην Κεντρική Επιτροπή άφησε περιθώρια για παρερμηνείες ή και δικαιολογημένη επιμέρους κριτική, καλό θα είναι για όλους και κυρίως και τους Σαλονικιούς να χαμογελάσουν λίγο, αρχίζοντας με ορμή τον αγώνα για να περάσει ο δήμος σε έντιμα Αριστερά χέρια, δοκιμασμένα σε δίσεκτα χρόνια και όχι σε «φούσκες» της μιντιοκρατίας.
Σύντροφος που έζησε κι αυτός πολλές φορές τις ανακολουθίες, όταν του έθεσα το ερώτημα «γιατί θέλουμε αριστερό δήμαρχο» μου απάντησε (γραπτώς!):
«Θέλουμε έναν αριστερό δήμαρχο που δεν θα λογαριάζει την ‘ιστορία των νικητών', αλλά που έχει μέσα του την πραγματική ιστορία των απλών ανθρώπων, έναν δήμαρχο που δεν τον ακολουθούν οι κάμερες αλλά το βλέμμα των εντίμων πολιτών...».
Και όταν ρώτησα νέα συντρόφισσα αν ο υποψήφιος θα πρέπει να είναι «νέος και άφθαρτος», όπως εσχάτως είναι του συρμού να απαγγέλλουμε, μου ξεκαθάρισε: «Θέλουμε έναν υποψήφιο δοκιμασμένα άφθαρτο και όχι στα λόγια».
Πριν από δέκα τρεις μήνες (31.1.2013), σε τούτο τον χώρο της ΑΥΓΗΣ, έγραφα:
«(…) Χωρίς λοιπόν τις περιχαρακώσεις που μας κρατούσαν χρόνια στα χαμηλά και ταπεινά, ας μείνουμε ταπεινοί αλλά δυνατοί, επιλέγοντας -με σκληρές έστω διαδικασίες- ποιους θα κατεβάσουμε σε ένα χρόνο και στηρίζοντάς τους με νύχια και με δόντια, ανεξαρτήτως τάσης, συνιστώσας ή παρέας, να τους αναδείξουμε πρώτους. Το αξίζουν όχι τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αλλά όσοι τον τίμησαν στις δυο αναμετρήσεις του '12.».
Πρόγραμμα και συσπείρωση
Πιο πριν, στις 22 Σεπτεμβρίου του 2012, με τίτλο «Να δούμε έγκαιρα τις δημοτικές εκλογές», έγραφα: «Η παράταξη «Ανοιχτή Πόλη», που πρόσκειται στον ΣΥΡΙΖΑ, με τις κατάλληλες συμμαχίες, κυρίως σε κοινωνικό επίπεδο, την επιλογή άξιων Θεσσαλονικέων που θα στελεχώσουν το ψηφοδέλτιο και οι οποίοι έχουν διακριθεί στους χώρους δουλειάς και κοινωνικής προσφοράς, μπορεί να διεκδικήσει τη δημαρχία το 2014. Απλώς, απαιτείται από τώρα η προετοιμασία του προγράμματος και η προβολή του ακόμη και στην τελευταία γειτονιά της πόλης».
Δεν έγινε κάτι. Και αντί να στηριχτεί η «Θεσσαλονίκη-Ανοιχτή Πόλη» με το κατάλληλο δυναμικό, ώστε και το πρόγραμμά της να διαδώσει και να συσπειρώσει κοινωνικούς εργάτες, τους τελευταίους δυο μήνες άρχισε (από κομματικά στελέχη) η άγονη, τελικά, αναζήτηση «ευρύτερων προσωπικοτήτων κύρους» που θα μπορούσαν να φέρουν ψήφους πέραν του στενού κομματικού ακροατηρίου. Έβαλα τη φράση σε εισαγωγικά, διότι η αναγνώρισή σε ένα επιστημονικό πεδίο δεν συνεπάγεται αυτομάτως ικανότητα χειρισμού των ζητημάτων της οικονομικά στραγγαλισμένης και θεσμικά ευνουχισμένης τοπικής αυτοδιοίκησης.
Οι μετρήσεις για γνωστούς πανεπιστημιακούς κατέγραψαν άγνοια ή παγερή αδιαφορία ακόμη και των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ. Και όμως, η επιλογή είναι μπροστά στα μάτια μας.
Όπως συνέβη στον Πειραιά, με τον διαχρονικό επικεφαλής του «Λιμανιού της Αγωνίας», Θοδωρή Δρίτσα, έτσι και στη Θεσσαλονίκη, ο επικεφαλής της παράταξης «Θεσσαλονίκη - Ανοιχτή Πόλη», ο Τριαντάφυλλος Μηταφίδης, είναι ο μόνος έμπειρος στα αυτοδιοικητικά (εξάλλου μόνος του πάλευε τόσα χρόνια στο Δημοτικό Συμβούλιο και στις διάφορες επιτροπές του δήμου) και διαθέτει τρία προσόντα τα οποία δύσκολα βρίσκεις μαζί: εντιμότητα, αγωνιστικότητα, ανθρωπιά.
Είναι παρών από τη δεκαετία του '60 σε κάθε κινηματική διαδικασία, εκπροσώπησε επί πολλά χρόνια τον κλάδο των εκπαιδευτικών ως πρόεδρος της Γ΄ ΕΛΜΕ-Θ, χαίρει της εκτίμησης των οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά έχει και μια ευρύτερη, μη δημοσκοπική, αποδοχή, που, αν δεν εκφραστεί λόγω κομματικών δεσμεύσεων στον πρώτο γύρο, θα δώσει τη νίκη στον δεύτερο.
Διότι, οι αυτοδιοικητικές εκλογές, θέλει δε θέλει η συγκυβέρνηση της συμφοράς, θα έχουν χαρακτήρα δημοψηφίσματος, με τον ΣΥΡΙΖΑ σε ηγεμονική, πολιτικά, θέση και με προβάδισμα και στους ψηφοφόρους, (προς μεγάλη απόγνωσή τους) των τάχαμου «σοσιαλιστικών» κομμάτων και αποκομμάτων.
Τι θέλουμε
Αυτήν τη φορά η κοινωνία κοιτά Αριστερά.
Όπως εύστοχα παρατηρεί σε άρθρο του ο καθηγητής Αντώνης Λιάκος,
(…) «αυτό που μπορεί (σ.σ.: η Αριστερά) είναι να συγκροτήσει ένα δικό της «μνημόνιο», ένα πρόγραμμα ανασυγκρότησης της χώρας πάνω σε βάσεις βιώσιμες και με πνεύμα κοινωνικής δικαιοσύνης. Το κριτήριο δεν πρέπει να είναι τι δεν θέλουμε, αλλά τι θέλουμε. Θετικό πρόγραμμα και προοπτική. (…) Ένα αριστερό κόμμα εξουσίας δεν λογοδοτεί στον εαυτό του. Χρειάζεται δημοκρατικές διαδικασίες, αλλά λογοδοτεί στην κοινωνία που επιδιώκει την εμπιστοσύνη της. Οι δεσμοί αμοιβαίας εμπιστοσύνης είναι το κλειδί».
Η επιλογή του κατάλληλου υποψήφιου δημάρχου, προσθέτω, είναι η βάση της επιτυχίας στη συνέχεια, ενώ πλέον είναι αναγκαία η αποφυγή πολιτικών εγκλημάτων, όπως η υποστήριξη καιροσκοπικών στοιχείων - «άθλημα» στο οποίο η Αριστερά έχει, δυστυχώς, καλές «επιδόσεις»!
Τώρα, ήρθε η ώρα για να αλλάξει η Θεσσαλονίκη όχι μόνο τη βιτρίνα της, αλλά και το οικοδόμημά της. Στα χέρια των μελών της παράταξης «Θεσσαλονίκη - Ανοιχτή Πόλη» είναι η επιλογή, που δεν πρέπει να βραδύνει άλλο και από ‘κει και πέρα τα κομματικά όργανα, σοφότερα πλέον, έχουν την ευθύνη να κινήσουν πάραυτα τις προβλεπόμενες από το καταστατικό του ΣΥΡΙΖΑ σχετικές δημοκρατικές διαδικασίες.
