Η αφήγηση της κυβέρνησης είναι απλή: «μη μιλάτε, υπακούστε τυφλά σε όσα ακαταλαβίστικα και ανερμάτιστα πράττουμε, γιατί αλλιώς θα κλείσει η στρόφιγγα και θα γίνουμε Αίγυπτος».
Το σχέδιο λάμπει διά της απουσίας του. Δείτε για παράδειγμα τις αποφάσεις περί κινητικότητας και απολύσεων. Πρώτα δημιουργούν ζήτημα με εκπαιδευτικούς τεχνικών λυκείων και μετά ανακαλύπτουν πως υπάρχουν μαθητές που ενδέχεται να μην πάρουν πτυχίο. Όλα στο πόδι, δείγμα πολιτικής μωρίας και διαχειριστικής ανεπάρκειας. Συνεχής βομβαρδισμός με νέα νομοσχέδια, αμφιβόλου αποτελεσματικότητας αλλά ξεκάθαρης πολιτικής στόχευσης: «Αντί εξορθολογισμού, διάλυση του κράτους, αντί αναπτυξιακών μέτρων, εξυπηρέτηση ημετέρων». Πώς απαντά το αντίπαλο δέος;
Η αντιπρόταση του ισχυρότερου πόλου της αντιπολίτευσης δεν έχει καταφέρει να αποκτήσει πλειοψηφική δυναμική, θύμα ίσως της αμηχανίας της. Οι πολίτες δεν είναι και δεν πρόκειται να γίνουν πολιτικοί ή οικονομικοί αναλυτές για να σκύψουν με προσοχή πάνω από το πρόγραμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Προσλαμβάνουν μόνο αυτό που τα μέλη του κόμματος (και κατ' επέκταση οι αντίπαλοί του) προβάλλουν κάθε φορά εντονότερα. Κι εκεί αρχίζουν τα προβλήματα.
Μέσα σε ευρώ και Ε.Ε. λέει η μια μερίδα του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, έξω λέει η άλλη. Θα επαναφέρουμε τα πράγματα στις προ του 2009 συνθήκες λέει η μια μερίδα, δεν υποσχόμαστε θαύματα λέει η άλλη.
Η Ελλάδα δεν είναι σημαντικός παίκτης στον χάρτη, αλλά μπορεί αν καταρρεύσει ανεξέλεγκτα να προκαλέσει μεγάλη ζημιά -πιθανότατα μη αναστρέψιμη- στην Ευρωζώνη. Μπορεί επίσης να επιφέρει την ίδια ζημιά, αν αποφασίσει οικειοθελώς να αποχωρήσει. Επιπλέον, η διεθνής πολιτική πραγματικότητα δείχνει ότι οι ισχυρές χώρες-καταλύτες δεν διαθέτουν την απαιτούμενη προοδευτική και ριζοσπαστική ηγεσία και κοινωνική εντολή ώστε να βρεθούν αρωγοί σε αυτό που θα αντιμετωπίσει η Ελλάδα ή, ακόμα καλύτερα, να δείξουν προθυμία να ακολουθήσουν τα βήματά της.
Τι θέλω να πω; Πως η χώρα θα υποφέρει είτε εντός είτε εκτός ευρώ. Πως η χώρα βρίσκεται ασφυκτικά δεμένη στην προκρούστειο κλίνη και αν ακόμα καταφέρει να ξεφύγει την περιμένει ο παγκόσμιος Μινώταυρος. Και το κακό είναι ότι ο Προκρούστης τραβά σιγά σιγά τα σχοινιά, ενώ ο Μινώταυρος θα επιδιώξει να πάρει άμεσα το κεφάλι. Οι καταθέτοντες την εκάστοτε εναλλακτική πρόταση πρέπει να πείσουν ότι διαθέτουν την εξυπνάδα και τη δύναμη του Θησέα.
Για να τα καταφέρει να συγκινήσει τους πολίτες, η αξιωματική αντιπολίτευση θεωρώ πως πρέπει να στρέψει αλλού τα βέλη της, να επιδιώξει να παίξει στο γήπεδό της (αφού πρώτα θυμηθεί πού βρίσκεται).
Να αφήσει τους μαξιμαλισμούς και να τονίσει την ηθική της υπεροχή, αυτή που δεν έχει τσαλακωθεί από τις πράξεις των επί σχεδόν 40 χρόνια κυβερνώντων τη χώρα. Να κάνει παντιέρα την επιβολή κανόνων, τη δικαιοσύνη, τη διαφάνεια, την ισοτιμία, τον σεβασμό των αδυνάμων. Την αναδιοργάνωση της δημόσιας διοίκησης πάνω σε στιβαρές, ακέραιες και αποτελεσματικές βάσεις. Τη δικτύωση πολιτών και υπηρεσιών, τις ανοιχτόμυαλες στρατηγικές κατευθύνσεις. Την καινοτομία και την ανάπτυξη συνεργειών. Την καταπολέμηση της διαφθοράς και την επιβολή καθαρών κανόνων παιχνιδιού σε επιχειρήσεις, δημόσιες υπηρεσίες, πολιτικές συναλλαγές.
Να δώσει εχέγγυα στα νιάτα της χώρας για να ανοίξουν τα φτερά τους σε νέους προορισμούς, διαφορετικούς από αυτούς που ενδεχομένως οραματίζονται πολλά γερασμένα παλικάρια του συνόλου του πολιτικού φάσματος. Να δείξει πως μπορεί να είναι αυστηρή με όλες τις παθογένειες που διαχρονικά συσσωρεύτηκαν στην καμπούρα της χώρας και ότι είναι πιο αυστηρή με τον εαυτό της και τις αβλεψίες της.
Να επιδιώξει και να περιγράψει την αποκέντρωση των εξουσιών, ώστε οι πολίτες να μπουν ξανά στην πρώτη γραμμή, όχι ανούσιων διεκδικήσεων και αντεγκλήσεων, αλλά συμμετοχής στα δρώμενα, χωρίς παράλληλα να αμελείται το γεγονός πως ο καπετάνιος κρατά το τιμόνι του καραβιού που κατευθύνεται στο παγόβουνο κι όχι οι επιβάτες.
Να δείξει ότι διαθέτει πυγμή και αποφασιστικότητα και ότι δεν πάσχει από ρεβανσιστικά σύνδρομα, σαν αυτά που χαρακτηρίζουν μεγάλη μερίδα της συντηρητικής παράταξης. Να επιδείξει ασκητική συμπεριφορά, χωρίς όμως να φτάνει σε υποκρισίες.
Να σταματήσει να προβοκάρεται τόσο εύκολα και να στοχεύσει στα μεγάλα, αυτά που θα δώσουν ελπίδα στους πολίτες και θα τους κάνουν πρόθυμους να ακολουθήσουν το πλήρωμα του πλοίου, όποια απόφαση κι αν πάρει.
