Ο εκρηκτικός συγκεντρωτισμός που κυριαρχεί στις νέες επιλογές της κυβέρνησης Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ προκαλεί ήδη νέες και εκτεταμένες αντιδράσεις. Αναφερόμαστε όχι μόνον στην εγκατάσταση της μεθόδου των αιφνιδιασμών και στην αυταρχική επιλογή για τη βεβιασμένη κατάργηση της ΕΡΤ, τη Δημοτική Αστυνομία κ.λπ. αλλά στην επιλογή της ρήξης με την Αυτοδιοίκηση.
Είναι πολλαπλή η αντιπαράθεση με την Αυτοδιοίκηση. Δεν ρωτήθηκαν οι αιρετοί. Δεν υπολογίστηκαν τα προβλήματα που δημιουργούνται στη ζωή των πόλεων. Και από πάνω θα τους επιβληθεί ο ασφυκτικός έλεγχος της υπουργικής γραφειοκρατίας στα οικονομικά τους. Δηλαδή, θα αποφασίζουν μόνον τι λόγους θα βγάζουν...
Οι αντιρρήσεις, η απόρριψη αυτής της πολιτικής κατεύθυνσης έρχονται από ένα μεγάλο εύρος επιχειρημάτων και απόψεων. Όχι μόνον από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ούτε μόνον από τους εχθρικούς προς την κυβέρνηση αιρετούς. Είναι συντριπτική η αντίδραση των ανθρώπων της Αυτοδιοίκησης.
Οι υποστηρικτές, οι εμπνευστές του συγκεντρωτικού υπουργικού ελέγχου επιχειρούν να στηριχθούν στην ανάγκη εξοικονομήσεων, μείωσης της σπατάλης κ.λπ. Χωρίς τεκμηρίωση, αξιοποιώντας την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και τα περιστατικά διαφθοράς. Γιατί όμως θα είναι πιο παραγωγικά και τίμια ο περιορισμός και η κεντρική διαχείριση του ήδη χαμηλού ποσοστού του ΑΕΠ που διαχειρίζεται η Αυτοδιοίκηση;
Τα διεθνή στοιχεία δείχνουν άλλα. Η αποκεντρωμένη διαχείριση φθάνει το 20% στη Γερμανία, για να μη μιλήσουμε για τις σκανδιναβικές χώρες. Το προτέρημα της αποκεντρωμένης διαχείρισης -στη Γερμανία μάλιστα, εκπαιδευτικοί και δημόσιοι υπάλληλοι προσλαμβάνονται σε κρατίδιο και όχι από το κεντρικό κράτος - είναι διπλό: επιτρέπει να επιτυγχάνουν οι τοπικές εξουσίες που λαμβάνουν ορθές αποφάσεις χωρίς σπατάλες κ.λπ., ενώ συγχρόνως εντοπίζονται γρήγορα και εγκλωβίζονται οι τοπικές διοικήσεις που ξεφεύγουν από τους προϋπολογισμούς και αναγκάζονται να περιορίσουν τις δαπάνες τους. Δηλαδή, αποφεύγοντας τα γενικευμένα, οριζόντια -όπως τα λέμε- μέτρα δημιουργείται το περιθώριο στήριξης των διοικήσεων που εφαρμόζουν σωστά σχεδιασμένες αναπτυξιακές πολιτικές.
Αναδεικνύεται μια νέα σύγκρουση στην πολιτική και θεσμική μας ζωή. Έχει ρίζες στο παρελθόν, αλλά πλέον έρχεται να σταθεί δίπλα στην αντιπαράθεση λιτότητα / στήριξη των εισοδημάτων. Κρατική υπερσυγκέντρωση / αποκέντρωση αποφάσεων και πόρων για την αντιμετώπιση της κρίσης.
Είναι πράγματι περίεργο εκ πρώτης όψεως η μείωση της απασχόλησης στο Δημόσιο να γίνεται με υπερσυγκέντρωση. Εξηγείται όμως γιατί είναι ο μόνος τρόπος να γίνει η μείωση της απασχόλησης όταν δεν υπάρχει συγκεκριμένος σχεδιασμός για την αναδιάρθρωση του κράτους. Έτσι δημιουργείται μια συμμαχία ιδεοληπτικών υπέρ των απολύσεων, γραφειοκρατών που θέλουν να ελέγχουν και να μπλοκάρουν κατά περίπτωση ή με αμφισβητούμενα κριτήρια που με τη βούλα της τρόικας επιχειρούν να μας βουλιάξουν σε αποτυχημένα μοντέλα άλλων εποχών.
Το ότι έχει δίκιο η Αυτοδιοίκηση που αντιδρά δεν σημαίνει και ότι θα κερδίσει τη μάχη, ιδιαίτερα αν η αντίδραση αποκοπεί από τους πολίτες και θεωρηθεί μάχη νομής εξουσιών, χρημάτων και διορισμών. Οι αιρετοί μαζί με τους υπαλλήλους πρέπει να βρουν δρόμους στήριξης των δημοτών τους στις σημερινές δύσκολες συνθήκες και όχι να τους "χάσουν". Οι πολίτες είναι η δύναμη της Αυτοδιοίκησης, η σχέση εμπιστοσύνης. Και αυτό το θέμα πρέπει σοβαρά να απασχολήσει όλους -και τα κόμματα- μετά την ολοκλήρωση της ψηφοφορίας στη Βουλή.
