Με κάθε ευκαιρία ο Αντ. Σαμαράς τραβάει το σκοινί προς όφελός του, φέρνοντας τους δύο κυβερνητικούς του εταίρους, Ευ. Βενιζέλο και Φ. Κουβέλη, σε δύσκολη θέση, αφού έτσι όχι μόνο τους εμφανίζει στριμωγμένους στα μάτια των ψηφοφόρων τους, αλλά τους εκθέτει ακόμα περισσότερο, επιβεβαιώνοντας εκείνο που οι δύο αρχηγοί παραδέχονται όποτε υποχωρούν στην τελική του απόφαση: Ότι "δεν υπάρχει θέμα συνοχής της κυβέρνησης".
Η σχέση αυτή μεταξύ των τριών υφίσταται από την αρχή της συμπόρευσής τους, όμως τώρα λαμβάνει άλλες διαστάσεις, καθώς ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜ.ΑΡ. βλέπουν ότι η εικόνα για τα κόμματά τους βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση. Επιπλέον, διακρίνουν ότι ο τρόπος που συνυπάρχουν οι τρεις αρχηγοί λειτουργεί προς όφελος του Αντ. Σαμαρά και ότι αποκλειστική μέριμνα από πλευράς κομματικής στρατηγικής του είναι η ενίσχυση του ίδιου και συνεπώς του διπόλου με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Με δεδομένο όμως ότι Ευ. Βενιζέλος και Φ. Κουβέλης δεν προτίθενται να διαταράξουν την κυβερνητική συνοχή -όπως καθησυχάζουν σε όλους τους τόνους όποτε προκύπτει "κυβερνητική κρίση" για να έχει... ευτυχή κατάληξη-, η "απάντησή" τους στη στάση Σαμαρά είναι η συγκρότηση ενός άτυπου ενδοκυβερνητικού μετώπου απέναντί του. Ουσιαστικά, με την επιθετική στάση που έχει επιλέξει προς τους εταίρους τους, μη διστάζοντας να τους "αδειάζει", αρχής γενομένης από το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο Ρουπακιώτη, τους πρόσφερε το πάτημα για να απαντήσουν στις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν στο εσωτερικό των κομμάτων τους ή από τη βάση τους για "ταύτιση" μαζί του. Ωστόσο, η "κόντρα" αυτή με τον Αντ. Σαμαρά πέρα από τα όποια οφέλη εκτιμούν τα δύο "στρατόπεδα" ότι θα αποκομίσουν, ενδέχεται να ενισχύσει περισσότερο τον ίδιο και την ατζέντα του, αφού στο τέλος οι όποιες ενστάσεις "προοδευτικής" κατεύθυνσης θα καταγραφούν ως νέες υποχωρήσεις απέναντι στη "συντηρητική" γραμμή. Έτσι, η ενίσχυση της δεξιάς ατζέντας επισυμβαίνει και εμμέσως, καθώς δηλαδή τα δύο κόμματα εμφανίζονται να ταυτίζονται αν όχι πάντα με τις εισηγήσεις του πρωθυπουργού, σίγουρα με την πολιτική που εκείνος επιβάλλει.
Άτυπο μέτωπο με το βλέμμα στους ψηφοφόρους τους
Οι Ευ. Βενιζέλος και Φ. Κουβέλης άδραξαν την ευκαιρία για "ιδεολογική και πολιτική" σύγκρουση με τον πρωθυπουΡγό, κρατώντας ενιαία στάση που μεταφράστηκε σε κατάθεση κοινής πρότασης νόμου κατά του ρατσισμού. Οι δύο αρχηγοί δεν σταμάτησαν εκεί την προσπάθειά τους να διαφοροποιηθούν από τον πρωθυπουργό, έχοντας πλέον υιοθετήσει μια τακτική "αντιπολιτευόμενης συμπολίτευσης". Με συντονισμένο τρόπο οι Κοινοβουλευτικές Ομάδες τους διαφώνησαν με τον χαρακτήρα "κατεπείγοντος" του νομοσχεδίου για τη διευκόλυνση των δανειοληπτών και χρησιμοποιήθηκαν υψηλοί τόνοι απέναντι στο άνοιγμα της συζήτησης από τον υφυπουργό Ανάπτυξης Αθ. Σκορδά για άρση της προστασίας της πρώτης κατοικίας από τους πλειστηριασμούς. Πάντως, τρεις ημέρες αργότερα θα εγκρινόταν από την Κοινοβουλευτική Επιτροπή, κατά πλειοψηφία, το νομοσχέδιο για τη διευκόλυνση των δανειοληπτών, με ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜ.ΑΡ. να εκφράζουν επιφυλάξεις για άρθρα. Την ίδια ημέρα, ο Ευ. Βενιζέλος δήλωνε την αντίθεσή του με τη "μεγάλη παραχώρηση" του ΟΛΠ, αφήνοντας αιχμές προς την πλευρά του Μαξίμου περί νέων δεδομένων και πρωτοβουλιών για τις οποίες δεν είναι ενήμεροι οι εταίροι και ζητώντας αυτό να τεθεί σε σύσκεψη των τριών παρουσία και της διοίκησης του ΤΑΙΠΕΔ. Λίγες ώρες αργότερα, ο Φ. Κουβέλης δήλωνε αντίθετος με την πώληση της ΔΕΥΑΘ, λέγοντας ότι το νερό πρέπει να παραμείνει "δημόσιο αγαθό".
Στο ίδιο πλαίσιο, ο Ευ. Βενιζέλος και ο Φ. Κουβέλης, μετά την αρχική αμηχανία που επέδειξαν, σπεύδουν να αξιοποιήσουν προς όφελος αυτής της στρατηγικής τους την ομολογία λάθους του ΔΝΤ όσον αφορά τον σχεδιασμό του πρώτου Μνημονίου. Δηλαδή, απέναντι στην εμφανή αμηχανία του Αντ. Σαμαρά που ως πρωθυπουργός τώρα αισθάνεται "δικαιωμένος" από αυτή την εξέλιξη για την "αντιμνημονιακή" στάση που επιδείκνυε τότε, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜ.ΑΡ. θα παραπέμπουν στο εσωτερικό έγγραφο του ΔΝΤ προκειμένου να "πιέζουν" τον πρωθυπουργό σε πιο προοδευτική κατεύθυνση για ορισμένες διατάξεις. Ορισμένες από αυτές αφορούν τη μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση, την "απόφαση" να μη ληφθούν άλλα δημοσιονομικά μέτρα και την περαιτέρω μείωση του χρέους. Ωστόσο, και αυτές τους οι παρατηρήσεις αποτελούν "δεσμεύσεις" που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έχει εκφράσει και ο Αντ. Σαμαράς.
Και στο βάθος... ανασχηματισμός
Υπό τα παραπάνω δεδομένα, η τακτική που έχουν υιοθετήσει οι δύο αρχηγοί φαίνεται να απορρέει από μια εναγώνια αναζήτηση τρόπων ώστε να κάνουν περισσότερο διακριτή τη θέση των κομμάτων τους μέσα στην κυβέρνηση, παρά να αποτελεί ουσιαστική αντιπαράθεση για την πολιτική του Μνημονίου. Άλλωστε, και οι δύο δεν αμφισβητούν αυτή την πολιτική, απλά συμπληρώνουν ότι θα πρέπει να συνοδεύεται και από κρατικές παρεμβάσεις για την απασχόληση, τη στήριξη των επιχειρήσεων και την κοινωνική συνοχή. Πέρα από αυτό, διαμηνύουν σε όλους τους τόνους ότι δεν πρέπει να γίνουν πρόωρες εκλογές, ότι πρέπει να ολοκληρωθεί η τετραετία, ότι δεν θα ρίξουν την κυβέρνηση και πως η αντιπαράθεση είναι "ιδεολογικής" φύσης.
Ενδεχομένως στην περίπτωση των τριών εταίρων και στη βελτίωση της κυβερνητικής λειτουργίας που ζητούν δεν υπάρχει κάποια χαώδης διάσταση που δεν θα μπορούσε να επιλυθεί με έναν ανασχηματισμό, κάτι που προσδοκούν τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η ΔΗΜ.ΑΡ.
