Οι ραγδαίες εξελίξεις στον χώρο (ή από τον χώρο) του ΠΑΣΟΚ αποτυπώνουν την κατάσταση κατάρρευσης που αντιμετωπίζει το μέχρι πρότινος κραταιό κόμμα εξουσίας. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος μοιάζει εγκλωβισμένος και χωρίς διέξοδο διαφυγής από τη διαρκή δημοσκοπική κάθοδο του ΠΑΣΟΚ και η μοιραία τροχιά που διέγραψε για το κόμμα ο προκάτοχός του μοιάζει αναπότρεπτη από τη στιγμή που ο ίδιος εξάρτησε τη σωτηρία του ΠΑΣΟΚ από την επιτυχία του Αντ. Σαμαρά, ταυτίζοντάς το έτσι μαζί του.
Ταυτόχρονα, όμως, οι εξελίξεις προδίδουν και την προσπάθεια αυτού του χώρου να ανασυνταχθεί και να αυτοπαρουσιαστεί ως "αναβαπτισμένος" και... απαγκιστρωμένος από τη μνημονιακή "ρετσινιά", τώρα μάλιστα που οι συνθήκες ευνοούν τέτοιες μεταμορφώσεις, με τους δανειστές να έχουν αποσύρει, προς το παρόν, από το άμεσο μέλλον τις απαιτήσεις τους για νέα μέτρα, προσφέροντας πολιτικό χρόνο στην κυβέρνηση.
Στην πράξη παρατηρείται η προσπάθεια συγκρότησης κινήσεων ή κομμάτων - "αστερισμών" ή και προσωπικοτήτων που είτε επικαλούνται ένα όραμα για μια "Κεντροαριστερά", με άξονα τη ΔΗΜ.ΑΡ. ή το ΠΑΣΟΚ, είτε με τον ανομολόγητο στόχο να συμβάλουν όταν θα έρθει η ώρα στην κατεύθυνση της πτέρυγας της Κεντροδεξιάς, στην οποία στοχεύει να ηγεμονεύσει ο Αντ. Σαμαράς. Κοινός παρανομαστής τους ότι εκκινούν από το πρόσφατο μνημονιακό παρελθόν και συνεχίζουν χωρίς να έχουν εγκαταλείψει αυτές τις πολιτικές, ωστόσο φροντίζοντας παράλληλα να τις "βαφτίζουν" ως "σχέδιο ανασυγκρότησης" ή "ολοκληρωμένο πρόγραμμα εξόδου από την κρίση" ή κάτι παρεμφερές.
Αυτό έκανε ίσως πρώτος, εκ των μνημονιακών που εγκατέλειψαν το ΠΑΣΟΚ, ο Ανδ. Λοβέρδος. Με την ανεξαρτητοποίησή του δήλωσε ότι στο επίμαχο υπουργικό συμβούλιο είχε διαφωνήσει με την υπαγωγή της χώρας στο ΔΝΤ και μετέπειτα, με την ίδρυση του κόμματός του, ότι πρέπει να αγωνιστούμε για να φύγει η τρόικα. Μόλις την Παρασκευή, ξαφνικά, η Άν. Διαμαντοπούλου που παρέμενε στο παρασκήνιο μετά την αποτυχία επανεκλογής της, έσπευσε να δηλώσει παρούσα στις εξελίξεις. Αφού επιχείρησε να... αναβαπτίσει το προφίλ της και να εμφανιστεί αυτοκριτικά για την άκαμπτη μνημονιακή στάση και το κούνημα του δακτύλου προς την κοινωνία, ζήτησε και εκείνη "να φύγει η τρόικα", διότι "τρόικα τέλος" και πως δεν είναι τίποτε άλλο παρά "τρεις υπάλληλοι".
Περισσότερο αποκαλυπτική, η πρώην υπουργός είπε ότι ο έλεγχος για την πρόοδο (σ.σ.: εννοείται των στόχων του Μνημονίου) θα μπορεί να γίνεται από την ίδια τη χώρα, δηλαδή από τις επιτροπές της Βουλής. Έτσι, δεν διαφοροποιήθηκε από τη σημερινή πολιτική και άρα εκείνη που υπηρέτησε επί Γ. Παπανδρέου, ενώ μάλιστα έδειξε να συμμερίζεται και την επικοινωνιακή διαχείριση της κυβέρνησης που θέλει το Μνημόνιο να έχει εξαφανιστεί ως διά μαγείας από το λεξιλόγιό της και να έχει αντικατασταθεί από κάποιο "πρόγραμμα".
Την ίδια ημέρα, ο Γ. Παπανδρέου δήλωνε "παρών" μέσω συνεργατών του, οι οποίοι αφενός επισήμαιναν ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν μετατοπίζεται από τις αρχικές του θέσεις για την "αναγκαιότητα" του Μνημνονίου, προσθέτοντας ωστόσο ότι τώρα υποστηρίζει πως η χώρα δεν μπορεί να βγει από την κρίση αν συνεχίσουν να εφαρμόζονται πολιτικές λιτότητας. Μόνο ως τυχαία δεν μπορεί να εκληφθεί η επιλογή του Γ. Παπανδρέου να διαμηνύσει ότι ο κύκλος του εξωτερικού ολοκληρώθηκε και πως πλέον θα παρεμβαίνει στο εσωτερικό. Παρόλο που συνεργάτες του αποφεύγουν μακροπρόθεσμες εκτιμήσεις, το γεγονός ότι εμφανίζονται πολύ απαισιόδοξοι για την προοπτική του σημερινού ΠΑΣΟΚ αφήνει ανοικτά όλα τα ενδεχόμενα, ακόμα και εκείνο του να επιδιώξει ξανά πρωταγωνιστικό ρόλο εντός του κόμματος.
